BS — — POETAE MELICI. 1. "Hw ἄρα κἀκεῖνοι ταλακάρδιοι, οἵ ποτε Μήδων M 9. 95 cd , 5 ^ e , παισὶν ἐπ᾽ ᾿Ηϊόνι Στρυμόνος ἀμφὶ ῥοάς λιμόν τ΄ αὔϑωνα κρατερόν τ᾽ ἐπάγοντες "άρηα πρῶτοι δυσμενέων εὗρον ἀμηχανίην. II. ᾿Ἡγεμόνεσσι δὲ μισϑὸν ᾿4ϑηναῖοι τάδ᾽ ἔδωκαν ἀντ᾽ εὐεργεσίης καὶ μεγάλης ἀρετῆς" μᾶλλόν τις τάδ᾽ ἰδὼν καὶ ἐπεσσομένων ἐθελήσει ἀμφὶ περὶ ξυνοῖς πράγμασι μόχϑον ἔχειν. II. "Ex ποτὲ τῆσδε πόληος ἅμ᾽ ᾿Ατρείδῃσι Μενεσϑεύς ἡγεῖτο ζάϑεον Τρωϊκὸν ἀμ πεδίον, ὅν ποϑ᾽ Ὅμηρος ἔφη Ζἰαναῶν πύκα ϑωρηκτάων χοσμητῆρα μάχης ἔξοχον ἄνδρα μολεῖν" οὕτως οὐδὲν ἀεικὲς ᾿Αϑηναίοισι καλεῖσϑαι 1191 κοσμητὰς πολέμου τ᾿ ἀμφὶ καὶ ἠνορέης. poterant, si temporis rationem habemus, a Simonide seribi, sed iamen si quid video ab huius poetae ingenio abhorrent, nee de- fuerunt Athenis func gquos in Cimonis gratiam haee poematia condidisse suspicari possis. — De auctore horum distichorum dis- seruit Kirchhoff in Herma V 48 seq., qui quoniam adis manmi- festa vestigia (ἠνορέης. ἀμηχανίην, εὐεργεσίης, sed πράγμασι) de- prehenduntur, cum antiqua Attiea epigrammata (quorum quidem tenues supersunt reliquiae) fere Attici sermonis legem sequantur, lonieum aliquem poetam hos versus panxisse probabiliter con- tendit, sed quod Ioni Chio vindicat, admodum ineerta coniectura est: nam ut Melanthium mittam, qui si a tragico poeta Athe- niensi segregandus est, potuit ex lonia Athenas se contulisse, Archelaus utrum Milesius an Atheniensis fuerit ambigitur, sed illa fama multo est verisimilior. Ae fortasse rhapsodus aliquis vor Plutarchi pariter atque Aeschinis libri tuentur; πύργ scriben- dum esse infra monui, neque deiecit me de hae sententia Bernh. Schmidt (Mus. Rhen. XXXVI p. 1) qui levissimam sane mede- lam adhibens πρώτῳ, non tamen diffieultates expedivit: nam ut lar- giar praefectum Medorum πρῶτον δυσμενέων dici potuisse, non unus dux in summis angustiis, neque decebat poetam Bogis facinus respi- cere: vir fortis enim suae quidem existimationi consuluit, cum de sa- lute desperans vim sibi afferret, neque vero Atticorum ducum laudes illustravit. ἝΝ E .