BIMONIDES, . δι1

Brunck tribut Simonidi epigramma Anthol. Plan. 84:

, »

Οὐκ ἀδαὴς ἔγραψε Κίμων τάδε᾽ παντὶ δ᾽ ἐπ᾽ ἔργῳ
μῶμος, ὃν οὐδ᾽ ἥρως Δαίδαλος ἐξέφυγεν.

non improbabiliter, cum apud Planudem eodem loco legantur
alia Simonidis epigrammata; cf. etiam lriart. Codd. Matr. 94.
O. Iahn assentiente Benndorfio hoc distichon censuit petitum ex
ANieomachi elegia de claris pietoribus, falsus ille quidem, nam
tabulae subseriptum fuisse testifioatur τάδε, quod v. 1 legitur:
ef. quae supra vol 2 p. 316 disserui. — Item Brunck vindicare
voluit Simonidi epigr. adespoton Anthol. Pal. XIII 17:

Ἰφίων ἔγραψεν ξᾷ χερί, τόν ποκα ὕδωρ
ϑρέψε Πειράνας ἄπο.

quod satis incertum: nam quod legitur ποκα, indicare videtur
mortuo demum pictore titulum operi subiectum esse. Ceterum
seribendum puto: gíew (τάδ᾽) ἔγραψεν ξᾷ χερί, τόν ποκα ϑύδωρ
Ἔϑρεψε Πειράνας ἄπο. nam lemma est ἐπὶ ἔξαμέτρῳ δίμετρον.
Cod. Pal a pr. m. χειρὶ, οὐ deinde tov et ϑρεψε sine accentu
exhibet,

Restant alia epigrammate antiqua, quae possit aliquis Si-
monidi vindicare, velut illud, quod Plutarehus in vita Lycurgi
e. 20 et apophth. Lacon. adscripsit:

Σβεννύντας ποτὲ τούσδε τυραννίδα fuos "Aens
slÀs" Σελινοῦντος δ᾽ ἀμφὶ πύλας ἔϑανον.

sed coniectura nimis incerta.

ltem nobiles versus, quos Cimon et collegae HEione ex-
pugnata in hermis inseribendos oeuraverunt, vid. Aeschin. in
Ctesiph. 184 (unde descripsit Tzetzes ad Lyeophr. v. 417) et
Plutarchi vit. Cimon. e. 7*):

*) Tria haec epigrammata arcta necessitate iuncta sunt, ordiendum
autem est ἃ longiore carmine, id quod docti homines animadverterunt,
quamquam et Aeschines et Plutarchus subiungunt reliquis duobus.
Videntur columellae ita locatae fuisse, ut praetereuntes lateret, unde
lectio inchoanda esset. Neque enim "Plutarchus deseripsit oratorem,
id quod scripturae varietates arguunt. Apud Pl. legitur I 3 κρυερὸν
"Aeme pro κρατερόν, neque tamen illud praetulerim, siquidem κρυερὸς
Mars nusquam in Homericis carminibus nuncupatur; lI 4 Pl, δῆριν
ἔχειν, cui posthabenda Aesehinis leetio μόχϑον. lII 3 Pl. πύκα ϑω-
en»téonv, convenienter Homerieae consuetudini, Aesch. πύκα χαλκοχι-
τῶώνων, quod epitheton non solet adverbio πύκα amplificari: sed cum
herous spondiazon pertarus sit in elegiacis carminibus, fortasse aliquis
hanc scripturam tueatur. Denique Ill 6 Pl. κοσμηταῖς fortasse ex
librarii correctione pro κοσμητάς. Sed manifestum mendum I 4 πρῶ-