δ10 : POETAE MELICI.

Simonidi tribuit Sehneidewin elegans epigramma, quod est
ap. Diodor. XI 114 (Arsen. 97):
ἹΜνᾶμά v ἀλεξάνδρου πολέμου καὶ μάρτυρα νίκας
Δελφοί μὲ στᾶσαν, Ζανὶ χαριζόμενοι
σὺν Φοίβῳ, πτολίπορϑον ἀπωσάμενοι στίχα Μήδων
καὶ χαλκοστέφανον δυσάμενοι τέμενος.

sed tamen prorsus incerta haec coniectura. Of. etiam quae dixit
Wieseler Philo XXI 274, sed non recte ille χαλικοστέφανον
corrigere voluit, de maceria cogitans, qua templum fuerit cir-
cumdatum: χαλκοστέφανον referendum est ad multitudinem ahe-
nearum statuarum, Delphici fani maxime insigne decus, atque
vel propterea hie titulus ad recentiorem aetatem revocandus:
videntur enim Delphi aliquanto post illud tropaeum in memoriam
Medici tumultus lovi et Apollini eonseeravisse, sed ante Ephori
historiei aetatem: nam Diodorus haud dubie haec quoque ex
Ephoro deseripsit, qui titulos haud neglexerat; cf. Diod. XIII 41.
— ]tem ad Simonidem Schneidewin retulit epigramma ap. Athen.
XII 536 B:

MMyüp! ἀρετᾶς ἀνέϑηκε Ποσειδάωνι ἄνακτι
Παυσανίας, ἄρχων Ἑλλάδος εὐρυχύρου

πόντου ἐπ’ Ἐὐξείνου, “ακεδαιμόνιος γένος, υἱός
Κλεομβρότου, ἀρχαίας Ἡρακλέος γενεᾶς.

quod epigramma Goettlingio cum aliis nominibus, tum propter
adiectivum εὐρύχορος suspectum et subditieium videtur: iniuria
opinor; videtur Pausanias monumentum consecrasse, cum tituli
honore, quem Delphis usurpaverat, esset orbatus et Byzantii
denuo privatus versaretur, hoc est Ol LXXVII 2 vel 3 (ef
eliam Schaefer de rer. gest. tempor. p. 14): itaque potuit Si-
monidis esse epigramma.

Item Schneidewin Simonidi tribuit versus, qui leguntur ap.
Plut, eonsol. ad Apollon. c. 15. vit. Pelop. c. 1. Stob. CVIII 88
(ubi οὔτε τὸ ζῆν ... οὔτε):

Οἱ ϑάνον οὐ τὸ ξῆν ϑέμενοι καλὸν οὐδὲ τὸ ϑνήσκειν,

ἄλλα τὸ ταῦτα καλῶς ἀμφότερ᾽ ἐκτελέσαι.

ubi eorrigit οὗ δ᾽ ἔϑανον τὸ ξῆν 9. κι οὔτε κτλ.) contra Goeltling
Opusc. I 320 eosdem versus Tlyriaeo vindicare studet, non reote,
nam epigramma esse docet Teles ap. Stob. (ἐπιγράφουσι “Ἴακε-
δαιμόνιοι, Plut. Pelop. ἐπικήδειον vocat); legebatur fortasse in
Leuctrico tumulo.