504 . POETAE MELICI.

164.
Εὔχεο σοῖς δώροισι, Κύτων, ϑεὸν ὧδε χαρῆναι
“ητοίδην ἀγορῆς καλλιχόρον πρύτανιν,
ὥσπερ ὑπὸ ξείνων ve καὶ οἱ ναίουσι Κόρινϑον
αἶνον ἔχεις χαρίτων, αἷσι πόλιν στεφανοῖς.

165, [995] .  :-.—. TMMISO
'Hv. ἑκατὸν φιάλαι δίχα σφίσιν.

166. [226.]

Schol. Pind. Nem. VII 1: "4piworóünuog δὲ ὃ ᾿Δριστάρχου μαϑη-
τὴς βέλτιον οὕτω φησίν᾽ ὀψέ ποτε τῷ Θεαρίωνι καὶ παρὰ τὴν ἡλι-
κίαν προήκοντι εὐξαμένῳ τῇ ϑεᾷ Σωγένη τεκνωθῆναι, καὶ τὴν τοῦ
παιδὸς αὐτοῦ γέννησιν οἷον Εἰλενϑυίας εἶναι χάριν διὰ τὴν ἰδιότητα
γοῦν τῆς γενέσεως τοῦ ἀϑλητοῦ πρὸς τὴν ϑεὸν ταύτην ἐπήρεισε τὸν
λόγον᾽ ἐπιστοῦτο δὲ τοῦτο ἐξ ἐπιγράμματος (ed. Rom. ὑπογράμματος)
Σιμωνίδου.

indagare nequeo. Kaibel Simonidi abrogat causatus vocis plebeiae in-
solentiam et Aristotelis testimonium pugnans cum Aristophanis iudicio,
ut opinatur. — V. 1 priore Ar. loco ἃ in m. yo. πρόσϑεν uiv τραχεῖαν
ἔχων ὦμοισιν ἄσιλλαν. — ἄσιλλαν, Zb ἄσελλαν. — V. ἃ. Τεγέαν, Qb
Τέγαιαν, Eust. Τεγέην et ἔφερε. Apparet epigramma imperfectum esse,
Victorius in codd. dieit se reperisse versum tertium: Νῦν δὲ κράτος
φέρομεν μέγα (Schneidewin μετὰ) πᾶσιν ὀλυμπιονῖπαι. :

Epigr. 164. Anthol. Pal. VI 213: A ἀνάϑημα “Σιμωνίδου. Schneide-

win iniuria in suspicionem vocat. — V. 1. σοῖς scripsi, eod. P voi,
Salmasius τοῖς. — Kivov nomen insolens, fort. Κύλων scribendum. —
V. 8. o? Brunck, cod. of et Κόρυνϑον. — V. 4. χαρίτων, αἷσι πόλιν

στεφανοὶῖς, legebatur Χαρίτων, δέσποτα, τοῖς στεφάνοις. Recepi Tacobsii
emendationem, nisi quod πόλιν praeoptavi, Tacobs πάτραν: χάριτες sunt
victoriae, quemadmodum passim apud Pindarum.  Structuram αἶνον
ἔχειν χαρίτων, quae offensioni fuit Heckero, satis tuetur Mnasaleas Anth.
P. VII 242 ἄρνυνται δ᾽ ἀρετᾶς αἷνον μέγαν, quod quidem epigramma
satis Theodoridae iudicium comprobat, Mnasaleam studiose Cei poetae
vestigia legisse. Hartung Χαρίτων δέσμασι τοὺς στεφανοῖς, Hecker
αἶνον ἔχεις, Χαρίτων μεστοτάτοις στεφάνοις.

Epigr. 165. Herod. περὶ μον. λεξ. 45, 9: Καὶ πληϑυντικῶς Σιμω-
νίδης ἐπὶ πρώτου προσώπου, ὡς καὶ ἐν τοῖς ἐπιγφάμμασιν" ἦν. . σφέ-
σιν, ἀντὶ γὰρ τοῦ ἦμεν ἦν. Verba ὡς καὶ ἐν ἐπ. indicio sunt post ὡς
aliud ex melicis poematis petitum exemplum excidisse, utitur gram-
maticus duobus exemplis 1. pers. Simonideis, duobus 3. pers. Hesiodeis
(nam huie poetae hemistichium κωφοὶ δ᾽ ἦν προπέρφουθεν vindicandum);
item 3, persona legitur in elogio Attico in Cimonis honorem: ἦν ἄρα
κἀκεῖνοι ταλακάρδιοι. Perperam autem Herodianus ἦν hic ἦμεν esse
dicit, poeta donarii origines explicans dixerat: eram centum phialae,
quibus refusis nos hie stamus. — δέχα σφίσιν mendosum, conieci δέχα
χρυσέδες, nam (τῶν ἀργυρίδων) δεκάφυιοι maioris est molimenti.
Lehrs coni. δίχα δέ σφισιν (ἥνδανε βουλή, ἀνδράσιν Ελλήνων). Har-
tung δίχα δ᾽ zv πάντα δέδαστο, Nov δέ...