498 E POETAE MELICI.

Aoystog ἡδὺ πνεῦμα χέων καϑαροῖς ἐν αὐλοῖς"
τῶν ἐχορήγησεν κύκλον μελίγηρυν Ἱππόνικος,
10 Φτερούϑωνος υἱός, ἅρμασιν ἐν Χαρίτων φορηϑείς,
αἵ of ἐπ᾽ ἀνθρώπους ὄνομα κλυτὸν ἀγλαάν vs νίκαν
ϑῆκαν, ἰοστεφάνων ϑεᾶν ἕκατι Μοισᾶν. '

149. [206.]

Γνῶϑι Osóyvqvov προσιδὼν τὸν Ὀλυμπιονίκαν

παῖδα, παλαισμοσύνας δεξιὸν ἡνίοχον, 1116
κάλλιστον μὲν ἰδεῖν, ἀϑλεῖν δ᾽ οὐ χείρονα μορφῆς,
. Og πατέρων ἀγαθῶν ἐστεφάνωσε πόλιν.

permutanda existimavi τῶν ἐτιϑηνεῖτο et εὖ δ᾽ ἐχορήγησεν. — V. 8.
καϑαροῖς, Meineke καϑαρῶς. --- V. 9. κύκλον Anna Fabri, cod. κύκλων.
Insolens structura verbi χορηγεῖν, cuius alterum exemplum non repperi.
— V. 10. Στρούϑωνος Ernesti, eod. στρούϑονος, et deinde φωρηϑεὶς et

. 11 ὄνομακ᾽ αὐτὸν, quae correxit Ernesti. — ἄρμασιν, male Hecker
Y ndacr idem v. 11 ᾿ὀνομώκλυτον requirit. — V. 11 et 12 iniuria pro
subditiciis habet Schneidewin. — V. 12. ϑῆκαν ἰοστεφάνων ϑεᾶν ἕκατι

“Μοισᾶν codex; cum huius versus numeri prorsus a rcliquis recedant,
Neue coni, Μοισᾶν ἕκατι ϑῆκαν ἐοστεφάνων ϑεάων, Mehlhorn ἕκατι
“Μοισᾶν 9. ἰ. ϑεάων, Iacobs “Μοισᾶν ϑεαων 9. i. ἕκατι, Hartung ϑῆκαν,
ϑεᾶν ἰοστεφάνων τε ἕκατι Μοισᾶν, Meineke, cui etiam ϑεᾶν inficetum
et supervaeaneum videtur, Ὡρῶν ἕκατι ϑῆκαν ἰοστεφάνων τε Μοισᾶν,
denique O. Schneider ϑῆπαν, ϑεᾶν ἰοστεφάνων ἰότατι Μοισᾶν. Mihi
nihil mutandum videtur, versus est hexameter logaoedicus ut priores,
nisi quod bini dactyli hic inchoant versum, illie medium locum obtinent:
consulto hoc variavit opinor poeta in carmine novissimo, quemadmodum
hoe disticho etiam doriea dialecto sermonem temperavit. Sed cum
ceteris versibus anacrusis sib praemissa, nescio an hic quoque scriben-
dum si:
ἔϑηκαν, ἰοστεφάνων ϑεᾶν ἕκατι Μοισᾶν.

Epigr. 149. Anth. Plan. 2: Σιμωνέδου. — V. 1. Θεόγνητον
Sehneidewin corr. ex Paus. VI 9, 1: Θεογνήτῳ δὲ Αἰγινήτῃ πάλης
μὲν στέφανον λαβεῖν ὑπῆρξεν ἐν παισίν" τὸν δὲ ἀνδριάντα οἵ Πτό-
λιχος ἐποίησεν Αἰγινήτης. cf. Pind. Pyth. VIIL 85. legebatur Θεόκριτον. ---
V. 2. ἡνίοχον, Sehneidewin ἁνέοχον. — V. 8. μορφῆς, Brunek μορφᾶς.
— V. 4. πόλιν, malim δόμον vel πάτραν i e. φρατρέαν.

Epigr. 160. Anth. Pal. VI 144: A 4vo9que τῶ Ἑρμῆ παφὰ Aso-
wocrovc' τοῦ αὐτοῦ (id est ἄνακρέοντος) et ante hoc epigramma sex
versus vacui, sed infra post VI 218 inter Simonidis epigrammata cx-
hibetur (lemma idem ἃ ἀνάϑημα τῶι ἕρμη παρὰ λεωκπράτου τοῦ αὐτοῦ),
quod firmatur eo, quod priore loeo ante hoc epigr. laeuna est, ubi
corr. οὐ A&ízet ὡς οἶμαι οὐδὲ ἐνταῦϑα, ut verisimile sit Anacreontea
inde ἃ 134 usque ad 143 continuari, ium 144 alius poetae subsequi
epigramma, nam 145 tam ab Anacreonte quam a Simonide alienum,
quamvis τοῦ αὐτοῦ inscriptum. Atqui altero loco intersertum legitur
germanis Simonidis epigrammatis. Ac Simonidis esse poematium etiam
Leocratis nomen fidem facit, qui bello Medico altero et' post rebus
publicis interfuit, neque a gymnicorum certaminum studio alienus et
Bimonide ut videtur familiariter usus, Siquidem poeta in cius honorem