496 TEES POETAE MELICI.

146. [90434 x 7 € 0 dà
Μνήμην δ᾽ οὔτινά φημι Σιμωνίδῃ ἰσοφαρίξευν
ὀγδωκονταέτει παιδὶ “εωπρέπεος.

— 441. [203.]
"Hogev ᾿Αδέίμαντος μὲν ᾿Αϑηναίοις, ὅτ᾽ ἐνίκα
᾿Δντιοχὶς φυλὴ δαιδάλεον τρίποδα"
Ξεινοφίλου δὲ τόϑ᾽ υἱὸς ᾿Αριστείδης ἐχορήγει
πεντήκοντ᾽ ἀνδρῶν καλὰ μαϑόντι χορῷ"
5 ἀμφὶ διδασκαλίῃ δὲ Σιμωνίδῃ ἕσπετο κῦδος
ὁγδωκονταένει παιδὶ “εωπρέπεος.

testimonium adscriptum legisset, verba ὁ τὸ μνημονικὸν εὑρὼν perperam
interpretatus, quasi poeta octoginta annos natus hane artem repperisset,
edolavit hoc distichon. Ceterum Kaibel ep. 147 egregium et poeta

dignum existimat, neque in ep. 145 animadvertit. — V. 1. μνήμην
vulgo, “μνήμῃ re. — ἰσοφαρίξειν, Θ ἰσοφερίξειν. — V.2. Γ óyóe-
κονταέτη. — Δεωπρέπεος scripsi, v. Δεωπρεπέος. Nominum propriorum,

quae praeterea adiectivi vice funguntur, velut Εὐπρεπής, al, diversa
est ratio.

Epigr. 147. Max. Plan. Walz. V 543: Οὗτος (o Ziuovíóng) πά-
σης ἐπιστήμων ποιητικῆς καὶ μουσικῆς ὑπῆρχεν, ὡς ἐκ νεότητος ἄχρι
γήρως ἐν τοῖς ἀγῶσι νικᾷ" ὡς καὶ τὸ ἐπίγραμμα δηλοῖ. Ἦρχεν κτλ. et
'"l'aetz. in Cram. An. Ox. III 353, 4. — V. 5 et 6 Plutarch. an seni sit
resp. ger. c. 3 affert. Resp. Val. Max. VIII 7, 18. — V. 1. 4ósíuovrog
μὲν Tzetz, uiv "ósí(uavrog Plan. — V. 2. "Izetz. φυλὴ ᾿Αντιοχίς. —
V. 8. Resp. Plut. vit. Alcib. c. 1. — δὲ τόϑ᾽ scripsi, vulgo δέ τις, Hem-
sterhusius δέ τοι, Hecker et Sehneidewin δ᾽ ióg quod omnino est
repudiandum. --- V. 5. διδασκαλέῃ Plut. Tzeiz., διδασκαλίᾳ Plan. —
V. 6. 'Tzetz. et nonulli libri Plau. ὀγδοηκονταέτει. — Δεωπρέπεος "TTzetz.,
vulgo dsonointog.

x
Epigr. 148. Anth. Pal. XIII 28: ab eadem omnia manu Καλλιμα
ἐνιτωαυῖ z'ustQuiovAA". Βακχυλίδου ἢ Σιμωνέδου. cvovovt 4

" u Mom wk. o. ar t?
μεεφωτβεραμεερ Opol vo i μοι gévouo παρϑὲεν καλή τὲ xol τέρεινα
uiii δὲ μοὺ συλλ΄ πλεοναξ ἐπιτ δ᾽ οὐκ ἔχει ἔαμβον ἀλλ᾽ ἀνάπαιστον.
Simonidi tribuere videtur Steph. Byz. s. v. καμάντιον" ἐκαλεῖτο καὶ
φυλὴ ᾿καμαντὶς τῆς Arne, ὡς Σιμωνέδης. Sed etiam si receptum
fuit poematium in antiquas editiones Simonideorum carminum, non
tamen per omnia his auctoribus obtemperandum, ae fortasse iam veteres
grammatici ambigebant, utrum Bacchylidis an Simonidis esset, quorsum
lemma istud videtur spectare. Simonides, qui subtiliter quid deceat
ubique perpendere solitus erat, argumento leviusculo non tam splendidum
ornatum orationis adhibiturus. erat, neque credibile est, eum alius poetae
victoriam praeconio ornavisse: itaque abrogandum censeo epigramma Si-
monidi, sed Baechylidi cur abiudicemus nihil es& causae: nam antiquum
esse in aperto est. Callimacho tribuunt vulgo huius poetae editores
propter inscriptionem cod. P, sed ab Alexandrinorum saeeuli indole οὗ
institutis plane abhorret, atque lemma suspicionem istam plane redar-