SIMONIDES. 495

ἤδη γὰρ χαλκός vs γέρων αὐτά vs τέτρυσαι
πυκνὰ κραδαινομένα δαΐῳ ἐν πολέμῳ.

145. [202.]

"EE ἐπὶ πεντήκοντα, Σιμωνίδη, ἤραο ταύρους
καὶ τρίποδας, πρὶν τόνδ᾽ ἀνϑέμεναι πίνακα᾽
τοσσάκι δ᾽ ἱμερόεντα διδαξάμενος χορὸν ἀνδρῶν

εὐδόξου Νίκας ἀγλαὸν ἄρμ᾽ ἐπέβης.

hibet ἀνὰ (A ἀντικέονα). --- V. 8. αὐτά Schneidewin, vulgo αὐτή. Affert
hunc versum Suidas v. τετρύσϑαι. — V. 4. δαΐῳ cod. P supra, δηΐῳ 8
m. pr. ut Plan., ubi etiam κραδαινομένη. — Versatur hoc epigramma
in argumento, quod Alexandrini poetae et qui post secuti sunt, certatim
iraetaverunt, itaque olim mihi paradosis nominis Simonidel suspecta
visa est, sed abieci hanc dubitationem, quandoquidem Mnasaleas, qui
Simonideae artis filum aemulari solet, Anth. Pal. VI 125 et 128 ad hoc
ipsum exemplum se aceommodavit. Non esse demonetrativum epigramma
vel inde confieias, quod reticetur nomen eius, qui quondam clypeum
gessit: fuit enim donario additum, Kaibel ἐπιδεικτικὸν esse poematium
censet.

Epigr. 145. Anth. Pal. Vl 218: corr. ἀνάϑημα τοῦ αὐτοῦ (Eipo-
víOov) Respicit Tzetz. Chil. IV 487, qui I 636 affert epigramma in
Simonidem mortuum, quod ad huius similitudinem compositum est. Ὦ--
V. a. Σιμωνέδη ἤραο Tzetz. altero loco, cod. Pal. Σιμωνέδης ἤρατο,
sed a pr. m. Ze«o. --- ταύρους, Tzetz. νέκας, quod probat Welcker in
appendice trilog. Aeschyl. p. 242, recte adversante Schneidewino. —

αι

V. 2. cod. Pal. ἀνϑέμεν. --- V. 3. τοσσάκι δ᾽, Hecker τοσσάκις. --- V.4.
Νίκας, fort. Νέκης. — Mihi epigramma non integrum esse videtur,
fortasse ad hoc ipsum poematium referendum distichon epigr. 146, non
tamen continuo his quattuor versibus subiungendum, sed intercidit
distichon, quo Simonides fere id dixisse videtur, quod legimus apud
Xenophanem 7, 4: εἴπερ ἐγὼ περὶ τῶνδ᾽ οἶδα λέγειν ἐτύμως. Pertinet
autem opinor epigramma hoc ad eandem victoriam, quam ep. 147
ilustrat: huius vietoriae ergo Simonides tabulam, choregus tripodem
dedieavit.

Epigr. 146. Arist. II. 510: ἜἘτόλμησε. γοῦν (Σιμων έδη ς) εἰπεῖν"
Μνήμην.. . ἐσοφαρέξειν' τουτὶ γὰρ οὐχ ἕτερος δήπου περὶ τοῦ Z-
μωνίδου λέγει, ἀλλ᾽ αὐτὸς εἰς ἑαυτὸν πεποίηκεν" ἵνα δὲ μὴ δόξῃ
νέος ὧν ἔτι καὶ ὡραϊξόμενος λέγειν, ταῦτα προστίϑησιν. Ὀγδωκον-
ταέτει κτλ. Elegiae fragmentum Scehneidewin esse censet. Vid. ad
ep. 146. Adulterinum censet Kaibel, fictum ab incerto homine, qui cum
in commentario epigrammatum Simonidis ad ep. 147 chronographi Parii

*) Novieium hoc et proletarium carmen, si Dübnero fides, Schnei-
dewin Bacchylidi attribuit, sed neque in ed. Sim. neque in deleetu
(utroque enim loco repetitum est epigramma) haec opinio in medio
gepesio. Simonidis germanum epitaphium respexit Callimachus (v.
uid. v. Σιμωνίδης) οὐδὲ τὸ γράμμα ἠδέσϑη τὸ λέγον μ᾽ υἷα Λεωπρέ-
πεος κεῖσθαι Κήϊον ἄνδρα, qui videtur ipsius tituli verba iteravisse,
ut iam appareat diversum hoc esse ab elogio, quod Tzetzes exhibet.
Et germanum quidem epitaphium Bacchylidem composuisse veri est
simillimum.