486 ἂν POETAE MELICI.

παῖδας Δεινομένευς, τὸν τρέποδ᾽ ἀνϑέμεναι, 1161
SE ἑκατὸν λιτρῶν καὶ πεντήκοντα ταλάντων
Δαμαρέτου χρυσοῦ, τᾶς δεκάτας δεκάταν,
- 6 βάρβαρα νικήσαντας ἔϑνη᾽ πολλὴν δὲ παρασχεῖν.
- σύμμαχον Ἕλλησιν χεῖρ᾽ ἐς ἐλευϑερίην.

mam victoriam munus ut videtur multo minus Apollini dedicaverunt
οὐ Pausaniam tituli honore orbaverunt, non solum sua nomina con-
fidenter insceripserunt, sed etiam tripodem ex auro totum maximi pon-
deris deo obtulerunt; nam hie tripus inter pretiosissima Delphiei templi
monumenta vel primarium obtinebat locum. Sed de hac quaestione
quam ea qua decet cura persequi non permittunt huius adnotationis
angustiae, accuratius egi in conventu philologorum Halensi, vid. Aet.
conv. p. 2b seq. neque quidquam repperi, quod retractandum videatur:
nam quae Hultseh non praesens, sed anno post (Act. p.37 seq.) contra
disseruit, nihil moror. Quod Simonidi denique abrogavit epigramma,
satis superque arguit, quam infimae fuerint rationes, quas antea

his ipsis versibus tanquam. germanis usus excogitaverat. — V. 1.
Sehneidewin qgepr et Πολύξαλον probabiliter. — V. 2. Δεινομένευς,
cod. Pal διομένευς. — τὸν τρίποδ᾽  dvO9éusvor Anth. (Suid.), τοὺς

τρίποδας ϑέμεναι Schol male, unum tantum tripodem fuisse testatur
etiam Diod. Sie. XI 26. Sed versus de interpolatione suspectus, poeta
videtur ut solet τόνδε ποτ᾽ ἀνθέμεναι scripsisse, — V. 3. ££ Boeckh
(Metrol. Quaest. 295 et 304, ubi hoc distichon vindieat a Schneidewini
suspicione, v. 3 et 4 subditieii videntur), legebatur ἐξ, quod tuetur
IIultsch p. 16. — λετρῶν, corrigunt Awo&v. — σἰαμαρέτου scripsi, nam
“αμαρετέου quod Bentley commendavit, vix ferendum: debebat zego-
osrsíov dici, aut si correpta paenultima poetae licuit proferre, certe non
decebat continuo litteram voealem correptam penitus eiicere, sed eum
vulgaris forma versui non satis commoda esset, ausus est χρυσὸν Ζία-
péosrov scribere, quod non magis est improbandum quam Virgiliana
Jiomula, tellus et Lavina littora, aut quod Horatius de arte poet. 288:
Et qui praetextas et qui docuere togatas novo modo dixit: atque in sch.
Pind. Ol. I 1 zfqueoérqv, ἀφ᾽ ἧς καὶ zhuegévetov προσωνομάσϑη vó-
picuo cod. Vrat. À teste Sehneidero exhibet δημάρφετον ὠνομάσθαι.
[taque cum olim etiam zfeueeévoc in mentem venisset, id ipsum resti-
tui, legebatur zfegeríov (P δάρετέου, ubi s. m. aecentum supra : ad-
iecit) neque aliter Suidas. Meineke “αρετίου legendum proposuit, quod
Lycophroni et poetis, qui figurata carmina scripserunt condonandum,
non Simonidi, quem non decebat tenebricoso vocabulo reginae nomen
occultare: nam si Sophocles veniam impetrat, cum Macedonum regem,
qui a suis popularibus ᾿ἀρχέλαος nuneupabatur, Atticorum more 4ogé-
λεων vocat, facile apparet nulli poetae licuisse reginam Ζαμαρέταν
inaudito prorsus nomine Δαρέταν appellare. — τᾶς, Suidae codd. ut
videtur τὰς. — V. 5. Schneidewin ψυκάσαντας eb πολλὰν, sicut v. 6
"Eiiecw et ἐλευϑερίαν. Offendor vanitate verborum, quae in publico
monumento, quod celeberrimo loco Graeciae fuit situm, vix videtur
ferenda: nam certum est Sicilienses tyrannos nulla auxilia misisse Grae-
cis adversus Persas pugnantibus; nam πολλὴ χεὶρ nihil aliud quam
magnas copias significat, cf. Herod. VII 167 ἁλὴς μὲν γὰρ γινομένη
πᾶσα ἡ Ἑλλάς, χεὶρ μεγάλη συνάγεται. Herodotus refert Gelonem, cum
Graecorum legati venissent auxilium petentes, respondisse, velle se
maximas copias subsidio mittere, Si summa imperii sibi traderetur: