SIMONIDES. 485

εὐτόλμῳ ψυχῆς λήματι πειϑόμενοι,
Πέρσας ἐξελάσαντες, ἐλευϑέρα ᾿Πλλάδι κοινόν
(ügvoavro Διὸς βωμὸν ᾿Ελευϑερίου.

141. [196]
Φημὶ Γίέλων᾽, Ἱέρωνα, Πολύξηλον, Θρασύβουλον,

Μαμεδαιμόνιοῦ τ τῷ βωμῷ τὸ ἐπίγραμμα τοῦτο γράφοντες ἐνεχάραξαν᾽
Τόνδε κτλ. (v. $ in codd. Par. deest) ldem legitur in vit. Aristid.
€. 19, ubi omissus est v. 2, et in Anth. Pal. VI 50: A Εἰς ναὸν ἄνατε-
ϑέντα τῷ -ἰεἴ" eorr. in rasura Σιμωνίδου. Cf. Pausan. IX 2, 5. Dis-
seruit de hoc epigrammate etiam Frick p. 533, qui quod dicit legi ap.
sceholiastam Herodoti IX 85, quid sibi velit non assequor. Cum lemma
lantum Anth. Simonidis nomen exhibeat, ceteri taceant, Kaibel frau-
dem manifestam esse putat, plurimum tribuens Pausaniae silentio,
qui si epigramma in ara additum fuisset praesertim Simonideum,
haud dubie mentione dignatus esset. Atqui Plutarchus Chaeronen-
sis testatur Graecos post pugnam Plataeensem aram [ovi dedica-
visse et illos versus inseribendos curavisse: constat igitur iam
saeculo ante Pausaniam versus incisos fuisse. Neque novieium est
earmen, hune antiquitatis nitorem et elegantiam non poterat Grae-
culorum vanitas assequi. Simonidem autem, qui tumulos mortuorum
prope Plataeas versibus suis ornavit, consentaneum est, etiam hoc
epigramma condidisse: neque enim credere par est. tam! insigne mo-
numentum sine titulo , neglectum jaeuisse, — V. 1. Ἕλληνες, Anth.
ΓἝλλανες. — νίκης κράτει, ap. Plut. vit. Arist. νώκας κράτει (à. ἐκρά-
te). et jb. pro. ἔργῳ Ἄρηος Fa πόϑω ἄργεος, 1, πόϑῳ ἄργος. contra
Anth. ῥώμῃ χερός, ἔργῳ Ἄρηος. Kaibel Νέκης desiderat, quoniam Ἄρηος
subsequatur, nescius id iam Sintenisium occupavisse; ali futilibus
conieeturis haec tentaverunt, Sehneidewin νίκης κρατεῖ ἔργῳ "Aonos,
Hartung νίκας κρατερεργέος εἵνεκ᾽, Schmidt ἔρνος vel ὄξοι Ἄρηος. —
V. 9. ψυχῆς λήματι, Anth. ψυχᾶς (cod. P ψυχῆς) λάματι. — ΥΓ. 8. ἐλευ-
ϑέραᾳ .. . ποινόν, Anth. ἐλεύϑερον... κόσμον, et ἐλεύϑερον etiam Plut.
vit. Aris. . :

Epigr. 141. Schol. Pind- Pyth. I 155: Φασὶ δὲ τὸν Γέλωνα τοὺς
ἀδελφοὺς φιλοφρονούμενον ἀναϑεῖναι τῷ ϑεῷ χρυσοῦς τρίποδας, ἐπι-
γράψαντα ταῦτα᾽ Φημὶ xri. ubi medio 'disticho omisso leguntur v. 1.
2. 5. 6. Simonidis epigramma esse ostendit Anthol Pal. VI 214: A
AvdOnue τοῦ αὐτοῦ" corr. Σεμωνέδου. ubi vicissim v. δ et 6 omisei.
sunt. Denique Suidas Anthologia usus v. «Ἰαρετίου sine poetae nomine
et sine explanatione haec exhibet: τὸν τρίποδ᾽ (Med. ,τρέποδα δ᾽ ἀν-
ϑέμεναι (E ἀνϑέμεϑα)" ἐξ ἑκατὸν λιτρῶν καὶ πεντήκοντα ταλάντων
“Ιαρετέου χρυσοῦ τᾶς δεκάτας δεκάταν (vulgo τὰς δεκάτας, VC τὰς δε-
κάτας δεκάτας, À δεκάτας δεκατ᾽). Disseruit de his versibus Hultsch:
de Damareteo argenteo Syracusanorum nummo Dresdae 1862 docte et
subtiliter, verum quae proposuit, improbanda sunt fere omnia, velut
peeuliare auri talentum apud Sieulos fuisse ratus, quod nullum omnino
fuit, οὐ Diodori narrationem (XI 26) cum hoc epigrammate frustra con-
eiiare studens taudem eo devenit, ut suis rationibus ingens tripodis
pondus ad auri libram redigeret, neque vidit, derisui futuros fuisse
Dinomenis filios, 81 tum exilis munuseuli pondus praesertim hac magni-
fiea oratione indicavissent: atque illi aemulantes Graecis, qui post maxi-