ΒΙΜΟΝΊΘΕΒ, 483

"d - 158. [198.] 110
Ελλάνων ἀρχαγὸς ἐπεὶ στρατὸν ὥλεσε Μήδων
Παυσανίας, Φοίβῳ μνᾶμ᾽ ἀνέϑηκε τόδε.

-- 139. [195.]
Ἑλλάδος εὐρυχύρον σωτῆρες τύνδ᾽ ἀνέϑηκαν,
δουλοσύνης στυγερᾶς ῥυσάμενοι πόλιας.

ἐβούλετο Ath., ἐμήσαο M. Sebmidt. — à ᾿ἀφροδίτα, ap. Schol. Vrat.
D δῖα ϑεοῖσιν "po. unde Boeckh coni. δὲα ϑεάων. — V. 4. Μήδοις,
Ath. Πέρσαις. — προδόμεν, Schol. δόμεναι.

Epigr. 138. Thuc. I 182: Καὶ ὃ ὁτι (ὁ Παυσανίας) ἐπὶ τὸν τρίποδά
ποτε τὸν ἐν “ελφοὶς, ὃν ἀνέϑεσαν οἵ “Ἕλληνες ἀπὸ τῶν “Μήδων dxgo-
ϑίνιον, ἠξίωσεν et ides αὐτὸς ἰδίᾳ τὸ ἐλεγεῖον τόδε" Ἑλλήνων
ἀρχηγὸς (Bgh ἀρχὸς) καὶ. τὸ μὲν οὖν ᾿ἐλεγεῖον ot “Λακεδαιμόνιοι ἐξ.
ἐκόλαψαν εὐθὺς τότε ἀπὸ τοῦ τρίποδος τοῦτο καὶ ἐπέγραψαν ὀνομαστὶ
τὰς πόλεις, ὅσαι ξυγκαϑελοῦσαι τὸν βάρβαρον ἔστησαν τὸ ἀνάϑημα
(huc etiam respicit idem ΠῚ 51). Simonidis esse epigramma ostendit
Pausan, ΤΙ 8, 2: Ὅτι γὰρ μὴ τῇ Kvvíowe τὸ ἐπίγραμμα ἐποίησεν. ὅστις
δὴ καὶ ἔτι πρότερον Παυσανίᾳ τὸ ἐπὶ τῷ τρίποδι Σιμωνίδης τῷ ἄνατε-
ϑέντι ἐς “ελφούς, ἄλλο δέ Ye παρὰ ἀνδρὸς ποιητοῦ “Λακεδαιμονίων
τοῖς βασιλεῦσιν οὐδέν ἐστιν ἐς μνήμην. Legitur etiam ap. Demosth. in
Neaer. 97. Plutarch. de Herod. mal. c. 42. Aristodemus ,P. 365 Wesch.
Anth. Pal. VI 197 (À Σιμωνέδου" item A ἀνάϑημα τῶι ᾿πόλλωνι Παυ-
σανίου, sed ov in ras., C εἰς Παυσανίαν) ubi ὦλεσα et ἀνέϑηκα est,
Suid. v. Παυσανίας, Apostol. VII 9, d. Cf. etiaun Nepot. vit. Paus. c. 1.
Respicit Aristid. IT 234. Ipsius monumenti Herodotus quoque mentio-
nem fecit IX 81: συμφοφήσαντες δὲ τὰ χρήματα καὶ δεκάτην ἐξελόντες
τῷ ἐν “Δελφοῖσι $e, ἀπ᾽ ἧς 9 τρίπους ὁ χρύσεος ἀνετέϑη ὁ ἐπὶ τοῦ
τριχαρήνου ὄφιος τοῦ χαλκέου ἐπεστεὼς ἄγχιστα τοῦ βωμοῦ. Et aureus
quidem tripus ἃ Phocensibus, cum Delphieum templum diripuissent,
conflatus, aheneus autem draco à Constantino Byzantium translatus
(huc respicit etiam Schol. Thueyd. ἔλαβον οἵ Ῥωμαίων βασιλεῖς, καὶ
μετέϑηκαν ἐπὶ τὸν ἱπποδρόμον τοῦ Βυξαντίου) quamvis truncatus etiam
nune superest, et nuper demum sociorum nomina columnae striatae
ineisa in lucem restituta sunt: copiose disputavit de hoc monumento
O. Friek in Iahnii Annal Suppl. III 487 seqq., sed non recte censet
&ureum tantum lebetem impositum fuisse draconum capitibus; fuit
enim revera tripus aureus, id quod etiam Wieseler arbitratur (in lahbnii
Annal LXXXIX— XC p. 242 seq.): sane incertum, quo pacto draco
eum tripode fuerit consociatus: Wieseler duas proposuit coniecturas,
mihi quidem posterior maxime probabilis videtur. — Pausaniae, qui
Simonmdem epigramma fecisse testatur, fidem derogat Kaibel, quoniam
neque Thucydides neque Demosthenes poetae nomen addiderint; at
historiarum scriptores et oratores, ubi monumentorum titulis utun-
tur, constanter auctoris nomen silentio praetereunt. — Kaibel dicit,
distichon omnino indignum esse Simonide, qui si hoe Pausaniae gra-
ltificatus esset, graves Atheniensibus poenas daturus fuisset. ldem
vero, cum suspicatur ea, quae de poetae commercio cum Pausania
feruntur, ficta esse omnia, quorum rumorum fons et causa sit hoc ipsum
distichon, quamvis invitus largitur, Simonidis iam antiquitus hos ver-
sieulos attributos esse. — V. 1. Ἑλλάνων » ἀρχαγὸς et v. 2 μνᾶμ᾽ An-
thol., reliqui 'EAAvov ἀρχηγὸς et μνῆμ᾽. V. 9. τόδε, om. V ap. Ruid.

Epigr. 139. Diod. Sie. XI 33: Of "m Ἕλληνες ἐκ τῶν λαφύρων

31*