[

482 : POETAE MELICI.

ἐστάϑεν εὐξάμεναι Κύπριδι δαιμονία"
οὐ γὰρ τοξοφόροισιν ἐμήσατο Oi ᾿Αφροδίτα
Μήδοις "Ἑλλάνων ἀκρόπολιν προδόμεν.

paret?) Chamaeleonte etiam Pindari interpretes usi sunt, addito Theo-
pompi testimonio, sed quae de originibus templi Veneris narrant, ali-
unde petierunt, ex Chamaeleonte depromta ἔστε δὲ καὶ νῦν ἐλεγεῖον
ἀναγεγραμμένον κτῖ. *), ita enim scribendum, epitomator perperam εἶναι
seripsit, omnia ad Theopompum referens. Plutarchus denique Pindari-
cis commentariis usus est, inde etiam Simonidis nomen ascivit, quod.
nune ibi desideratur. lam apparet meretrices haec vota fecisse, com-
xmodeque Chamaeleon Pindari scolion enarrans hoc exemplo usus est;

neque fides habenda Theopompo, qui nescio quo errore» Corinthiorum
uxores substituit, quem sequitur Plutarchus, qui cum in scholiis hoe
propagatum legisset, fortasse etiam Theopompi librum evolvit. Tabu-
lam pietam Corinthios Veneri dedieasse testifieatur locuples auctor
Chamaeleo, Plutarchus aheneas statuas, perperam interpretatus ep. V. 2
ἐστάϑεν, quandoquidem f ἱστάναι vel ἱστάναι χαλκοῦν τινὰ vulgo de statuis
honoris ergo positis diei solet, sed pariter Nossis Anth. D. IX 605
de mulieris imagine, quam picta tabula exhibuit, ὡς ἀγανῶς ἕσταπεν
dixit, -- Epigramma gravem labem contraxit, nam apparet post
v. 2 unum alterumve distichon intercidisse: oportebat enim plane diei,
meretriees voti compotes factas esse; videtur poeta non solum preces
mulierum ad eum modum, quem "Theopompus testificatur, enarravisse,
sed etiam ut solet Corinthiorum fortitudinem laudibus extulisse. Ambi-
gas epigramma utrum consulto an casu sit mutilatum: equidem inte-
grum adscripsisse Chamaeleontem existimo. Nam v. 9 post Κύπριδι
quod infertur δαυμονέᾳ (paullo commodius foret δαιμονέως) valde offen-
dit; nam εὔχεσθαι. δαιμονίᾳ quid sibi velit, aegre expedias ; Plutarchum,
qui δαιμόνιον εὐχὴν interpretatur, nihil moror, qui repperit epigramma
αὖ nune legitur. Contra δαιμονίέᾳ i. e. dévinitus, divino auxilio arcta
necessitudine cum novissimo disticho coniunctum: nam v. 3 δὺ 4 deos
adfuisse Corinthiis Medico tumultu planissime testantur. Hiat igitur
oratio iam v. 2, quem ita redintegraveris ἐστάϑεν εὐξάμεναι Κύπριδι
δαμοσίέᾳ, apte. enim poeta publicum, non privatum esse monumentum
asserit, ef. ep. 89. Librarius aberrans ad δαιμονέᾳ quod insequebatur
grave "hoc detrimentum attulit, quod resarcire nequimus, cum ex
Chamaeleontis libro, qui exseripserunt, imprudenter propagaverint.
Denique addo neque lunghahnium neque Kaibelium hoe poematium
Simonidi abiudicare, quamquam hune exspectaveram obelo adpuneturum
esse, siquidem parum eongruit cum specie Simomidei epigrammatis,
quam ipse delineavit, ut ad eam normam carmina quae vulgo ferun-
tar examimaret. — V. 1. Ἑλλάνων, Aib. Ἑλλήνων. --- ἐϑυμάχων, Ath.

εὐϑυμάχων (P ἐθυμάχων), Schol. ἀγχεμάχων (Vrat. D ἐγχεμ.), Dobree
ἐϑυμαχάν. — V. 9. ἐστάϑεν scripsi, Plut. ἔσταϑεν, Ath. ἔσταϑεν, Schol.

ἔστασαν. — εὐξάμεναι Plut., εὐχόμεναι Schol, εὔχεσθαι Ath. (B εὔχε-
σϑε). --- δαιμονέᾳ, Plut. δαιμόνιαι, Lobeck δαμοσίᾳ, Hecker καδεμόνι,

C. Fr. Hermann δαίμονι à, quod omnino falsum, Schmidt ziv στά-
ϑὲεν εὔχεσϑαι Κύπρι λιλαιόμεναι. — V.8. ἐμήσατο Schol., ἐμήδετο Plut.,

3) fisco pam, neque vero "limaeüm adhibere potuit Chamne-
leo, sed neque illo videtur usus esse.

"*) Aristarchi saeculo tabula picta superstes fuerit, quam mox
urbis Corinthi incendium absumpsit.