αι ML 0 51—— M

SIMONIDES. 481

136. [193.]

Δημύκριτος τρίτος ἦρξε μάχης, ὅτε παρ Σαλαμῖνα
“Ἕλληνες Μήδοις σύμβαλον ἐν πελάγει"

πέντε δὲ νῆας fAsv δηΐων, ἔκτην δ᾽ ὑπὸ χειρός
ῥύσατο βαρβαρικῆς Φωρίδ᾽ ἁλισκομένην.

131. [194.] : 1164

ἴδ᾽ ὑπὲρ ᾿Ελλάνων τε xal ἰϑυμάχων πολιητᾶν

Epigr. 136. Plut. de Herod. malign. e. 86: Τὸ zfquoxoírov κατόρ-
ϑῶώμα καὶ τὴν ἀριστείαν, ἣν ἐπιγράμματι Σιμωνίδης ἐδήλωσε" Jm-
μόκριτος *ti. lInsolens sane epigrammatis species, fraudis tamen
suspicio procul habenda; Plutarchus haud dubie exordium in artum
redegit, poeta, videtur scripsisse: (ἄνϑηκεν τόδε ....) “Ιημόκριτος..
(Νάξιος, 0c) τρίτος ἦρξε μάχης. — V. 8. χειρός TVB, yulgo χεῖρα.
— V. 4. βαρβαρικῆς ᾿ TVB, βαρβαρικὴν vulgo. Reiske coni. ἀπὸ (Sehnei-
dewin ὑπὸ) χειρῶν δύσατο βαρβαρικῶν.

Epigr. 187. Athen. XIII 573 C: Νόμιμόν ἐστιν ἀρχαῖον iv Ko-
ρένϑῳ, ὡς καὶ Χαμαιλέων ὁ Ἡρακλεώτης ἱστορεῖ ἐν τῷ περὶ Πινδάρου,
ὅταν n. πόλις εὔχηται περὶ μεγάλων τῇ Ἀφροδίτῃ, συμπαραλαμβάνεσϑαι
πρὸς τὴν ἱκετείαν τὰς ἑταίρας ὡς πλείστας καὶ ταύτας προσεύχεσθαι
τῇ ϑεῷ καὶ ὕστερον ἐπὶ τοῖς ἱεροῖς παρεῖναι. Καὶ ὅτε δὴ ἐπὶ τὴν 'EA-
λάδα τὴν στρατείαν ἦγεν ὁ Πέρσης, ὡς καὶ Θεόπομπος ἱστορεῖ καὶ Τύ-
μαιος ἐν τῇ ἑβδόμῃ, ot Κορίνϑιαι ἑταῖραι ηὔξαντο ὑπὲρ τῆς τῶν Ἑλλή-
νων σωτηρίας εἰς τὸν τῆς ᾿ἀφροδίτης ἐλθοῦσαι νεών" διὸ καὶ ,Pue-
νέδης ἀναϑέντων τῶν Κορινθίων πίνακα τῇ θεῷ τὸν ἔτι καὶ
νῦν διαμένοντα καὶ τὰς ἑταίρας ἰδέᾳ (corrigendum videtur δη-
μοσίᾳ, nam ἰδίᾳ est seorsim, cf. Thucyd. I 133. Herod. VII 228. Diod.
XI 83) γραψώντων Ei: τότε ποιησαμένας τὴν ἱκετείαν καὶ
ὕστερον (ἐπὶ τοῖς ἱεροῖς recte inseruit Kaibel) παρούσας cvv-
ἔθηκε τόδε vo ἐπίγραμμα" Αἴδ᾽ τῷ. Idem epigr. affert Sch. Pind.
Ol. "XH 32: Θεόπομπος δέ φησι καὶ τὰς γυναῖκας αὐτῶν (Κορενϑέων)
εὔξασϑαι τῇ ᾿ἀφροδέτῃ ἔρωτα ἐμπεσεῖν τοῖς ἀνδράσιν αὐτῶν
μάχεσθαι ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος τοῖς Μήδοις, εἰσελϑούσας εἰς τὸ
ἱερὸν τῆς ᾿᾿φροδίτης 2. εἶναι δὲ καὶ νῦν ἀναγεγραμμένον ἐλεγεῖον
εἰσιόντι εἰς τὸν ναὸν τῆς ἀριστερᾶς χειρός" ATO! κτλ. Item Plut, de
Herodot. malign. 89: καὶ μὴν ὅτι μόναι τῶν Ἑλληνίδων αἵ Κορένϑιαι
γυναῖκες εὔξαντο τὴν καλὴν ἐκείνην καὶ δαιμόνιον εὐχήν, ἔρωτα τοῖς
ἀνδράσι τῆς πρὸς τοὺς βαρβάρους μάχης ἐμβαλεῖν τὴν ϑεόν,
οὐχ ὅπως τοὺς περὶ τὸν Ἡρόδοτον ἀγνοῆσαι πιϑανὸν ἦν, ἀλλ᾽ οὐδὲ τὸν
ἔσχατον Καρῶν. διεβοήθη γὰρ τὸ πρᾶγμα, καὶ Σιμωνίδης ἐποίησεν ἐπί-
γράμμα, χαλκῶν εἰκόνων ἀνασταϑεισῶν ἐν τῷ ναῷ τῆς ᾿ἀφροδίτης .. .
τὸ δ᾽ ἐπίγραμμα τοῦτό ἐστιν" Αἴδ᾽ κτλ. adde lriarte Codd. Matr. 263,
ubi ᾿ἀριστοτέλους inscribitur, cnius lectiones eum schol. Pind. consen-
tiunt. — Quamquam omnes iisdem auctoribus videntur usi esse magna
tamen est dissensio, nam utrum Corinthiorum matronae an meretrices
intelligendae sint, incertum: pariter ambiguum, quale fuerit donarium.
Athenaeus ex Chamaeleontis Aristotelii libro περὶ Πινδάρου descripsit,
nisi quod 'l'heopompi et Timaei addidit testimonia, fortasse ex scholiis
Pindarieis depromens, quamquam Timaei nomen in excerptis non com-

PonrAz Lm. III. 81