480 . 2 POETAE MELICI.
134. [190]

Τοῦτ᾽ ἀπὶ δυσμενέων Μήδων ναῦται Ζιοδώρου
Dd 3 3 . - ,
ὅπλ᾽ ἀνέϑεν Δατοῖ μνάματα ναυμαχίας.

d * 135. [192.]
Παντοδαπῶν ἀνδρῶν γενεὰς 4oíag ἀπὸ χώρας
παῖδες ᾿Αϑηναίων τῷδέ ποτ᾽ ἐν πελάγει
ναυμαχίᾳ δαμάσαντες, ἐπεὶ στρατὸς ὥλετο Μήδων,
σήματα ταῦτ᾽ ἀνέϑεν παρϑένῳ ᾿Αρτέμιϑδι.

detur transtulisse Byzantium, si fides est, Sozomeno hist. eccles. I5
καὶ of ἐν “ελφοῖς τρίποδες καὶ ὃ Πὰν ὃ βοώμενος, ὃν Παυσανίας ὁ
«Λακεδαιμόνιος καὶ αἵ Ἑλληνίδες πόλεις ἀνέϑεντο μετὰ τὸν πρὸς η-
δους πόλεμον: ubi prono errore Pausaniae vindicat quae Miltiadis opera
fuit: neque aliter Nicephorus hist. 600]. VIII 88: καὶ ὁ σεμνὸς ἐκ εἰελ-
φῶν τρέπους καὶ ὃ διαβόητος Πάν, ὃν Παυσανίας μετὰ τὸν "ΜΜηδικὸν
ἀνέϑετο πόλεμον: nam Wieseleri coniectura, qui utroque loco Πύϑων
pro Πάν restituendum censet, parum verisimilis ; minus etiam Welcker
audiendus, qui Myth. II 812 'apud Sozomenum "wel ὁ menfiodnsnas
(τρίπους) legendum suasit.

Epigr. 134. Plut de Herod. ΨΥ c. 89: Διοδόῃου δέ τινος τῶν
Κορινϑίων τριηραρχῶν ἐν ἱερῷ Δητοῦς ἀναϑήμασι κειμένοις “καὶ τοῦτο
᾿ ἐπιγέγραπται. Ταῦτ᾽ wu. Anthol. Pal. VI 215: τοῦ αὐτοῦ (Σι-
povíóoov): item ἃ ἀνάϑημα τῇ qo? παρὰ ναυτῶν. Simonidi eur
abiudicemus nihil causae est: neque enim ταῦτα v. 1 malae fraudis
aut noviciae originis suspicionem movet. Sed Plutarehus hoe quoque
epigramma non integrum videtur adscripsisse, deest distichon, quo
poeta exposuit, quae Diodorus eiusque nautae in pugna Salaminia

Strenue gesserint. — V. 1, δυσμενέων, cod. Pal. δυσαμένων. — V. ἃ.
ἀνέϑεν Blomfield, Boeckh, Dobree, vulgo ἀνέϑεντο, Hartung ὅπλα
ϑέσαν requirit. — ναυμαχίας, Plut. ναυμαχίης.

Epigr. 186. Plut. de Herodot. malign. c. 34: Εἶτα “πιστεύειν ἄξιον
τούτῳ γράφοντι περὶ ἀνδρὸς ἢ πόλεως μιᾶς, ὃς £vl ῥήματι τὸ νέκημα
τῆς “Ἕλλάδος ἀφαιρεῖται καὶ τὸ τρόπαιον καϑαιρεῖ καὶ τὰς ἐπιγραφάς,
ἃς ἔϑεντο παρὰ τῇ ᾿ἀρτέμιδι τῇ Προσηώᾳ, κόμπον ἀποφαΐνει καὶ ἀλα-
ξονείαν; ἔχει δὲ οὕτω τὸ infer Havrtodenóv κτλ. ldem affert
vit. Themistocl. e. 9, ubi v. 1 4o/ge et v. 8 ναυμαχίῃ legitur, priore
loco 4Meíeg et ναυμαχέᾳ quae revocavi. — V. 4. ἀνέθεν scripsi, lege-
batur ἔϑεσαν, quae librariorum est correctio, eum vulgaris forma dvé-
$scov iradita esset, quae versus numero adversatur. ᾿“Σήματα poeta
pilam et titulum inseriptum dieit, non ἐπιγραφήν sive γράμματα,
quamquam σήματα apud Homerum antiqui interpretes i in hune modum
interpretati sunt, adde Phauiam Anth. P. VI 295 ἔργμα τε λείας σαμο-
ϑέτω, sed in epigr. Romano CIGr. III 6222 καρπαλίμως γράψαι σημήϊα
δίπλοα φωνῆς Ἑλλάδος εὖ εἰδὼς ἠδὲ καὶ Αὐσονέων notas tachygraplio-
rum dici recte perspexit Bonada, quemadmodum est in epitaphio Agrip-
pinensi CI Rhen. 323 iam doctus in compendia Tot literarum et moma-
wm, Notare currenti sti, Quot lingua currens diceret. — Simonidi
h. ep. probabiliter vindieavit Sehneidewin; ταῦτα neque hic neque
ep. 134 offensioni est.