416 POETAE MELICI.
130. [185.]

κ᾽ - ' , ΤΩΣ. / - LI a f

H σεῦ καὶ φϑιμένας λεύκ ὀστέα τῷδ᾽ ἐνὶ τύμβῳ
ἴσκω ἔτι τρομέειν ϑῆρας, ἄγρωσσα “υκάς"

τὰν δ᾽ ἀρετὰν οἷδεν μέγα Πήλιον ἅ τ᾽ ἀρίδηλος 1162
Ὄσσα, Κιϑαιρῶνός τ᾽ οἰονόμοι σκοπιαί.

epigr. 128. 129, quamquam necessitudine coniuncta, seorsim condita
esse apparet, itaque etiam seorsim sunt sub iudicium vocanda. Et
ep. 128 quidem omnes habet veritatis numeros: poeta mortuum tan-
quam fidelissimum arbitrum adhibuit, qui memor beneficii simul divi-
nam vindictam expetit: non recte lacobs censet ab hospitibus inter-
fectum esse, quoniam Ζεὺς ξένιος invocatur, cf. Hom. Od. 4“ 210 Ζεὺς
δ᾽ ἐπιτιμήτωρ ἱκετάων. τε ξείνων τε ξείνιος, ὃ ὃς ξείνοισιν ἅμ᾽ αἰδοίοισιν
ὀπηδεῖ, E 157 πρὸς γὰρ Διός εἶσιν ἅπαντες ξεῖνοί τε πτωχοί τε, adde
"heaetetum Anth. P. VII 499. Facinoris auctorem ignorans poeta plu-
ralem ex more adhibuit of κτείναντες, tum addit of ϑέντες sive con-
cinnitatis gratia, ut lacobsio visum, sive comites suos dicens, qui una
corpus terrae mandaverant. Sed alterum ep. 129 non dubitavi obelo
configere; suspectum reddit non tam pron. ovrog, quod breviter diei
poterat pro οὗτος ὃς ἐνθάδε κεῖται, quemadmodum in Attico titulo
Kaibel 63 legitur, sed additus articulus ó, significans οὗτος ἐκεῖνός
ἐστιν ὁ τὸν Σιμωνίδην σώσας, apparet igitur ab aliena manu additum
esse hoc distichon, Libanius narrat poetam ipsum subscripsisse disticho
(128) quo pilam in tumulo decoraverat (στεφάνους τῇ στήλῃ περιέϑηκε
καὶ ἐναγίσας - τῷ νεκρῷ σωτῆρα αὑτοῦ τὸν κείμενον ἐκήρυξεν ἐπιγράμ-
ματι" καὶ τοῦτο ἡ στήλη Osíwvvow)"), itaque Libanius utrumque epi-
gramma vindicat poetae, tralaticiam famam secutus. Sed Simonidem
pilam in tumulo erexisse non est veri simile, iecit boc epitaphium
(ep. 128) inter comites perfunctus officio: postea cum fama de somnio
Simonidis pervagata esset, in memoriam rei pilam erigentes non so-
lum nobile epigramma 128 insceripserunt, sed praeterea addiderunt al-
terum distichon 129.

Epigr. 130. Pollux S 41: Ἔνδοξον δὲ καὶ Δυκάδα τὴν Θετταλὴν
Σιμωνίδης ἐποίησε, γράψας τουτὶ τοὐπίγραμμα ἐπὶ τῷ “τάφῳ τῆς

κυνός" Ἦ σεῦ κτλ. — V. 1. ἡ σεῦ Stephanus, vulgo ἧς αὖ. — λεύκ᾽
ὀστέα τῷδ᾽ Stephanus (et sic Bekker ex libris, αὖ videtur), vulgo Asv-
κοστεάτω. — V. 9. ἀγρωσσα libri quod quamvis. ἀμάρτυρον sit neque

aliud plane simile exemplum noverim (nam ἡρῷσσα facilem habet in-
telleebum), intactum reliqui, praesertim cum etiam verbi ἀγρώσσειν
origo sit obscurior, ἀγρῶστι Schneider. — V.3. Πήλιον, Πάλιον Schnei-
dewin. — ἀφίδηλος Bekker, ἀρίϑαλος ai — V. 4. οἰονόμοι σκοπιαί,

860, ad quos lulianus Aegyptius VI 580 et 581 accedit, seripserunt
εἷς τινα ὑπὸ λῃστοῦ ἀναιρεϑέντα καὶ om αὐτοῦ ϑαπτόμενον, cui chriae
Simon. ep. 128 ansam dedit; manifesta imitationis vestigia deprehen-
dimus 310 ϑάψεν δ μὲ κτείνας κρυπτὸν φόνον᾽' εἰ δέ μὲ τύμβῳ δωρεῖ-
ται, τοέης. ἀντιτύχοι χάριτορ, quod ceteris opinor exemplo fuit; item 356
τοίου καὐτὸς ὄναιο τάφου et 381 ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἴσων ἀντιτύχοις
οὐρανόϑεν χαρίτων.

*) Idem Tzetzes significat (παρενέγραψε). Neque aliter videtur
rettulisse auctor, quem Valerius latine interpretatur, eundem fortasse
&dhibuit Libanius.