SIMONIDES, : 415

Ill 533 Dind. sive Frommel 200 (Aristid. Panath. II 215, quem locum
sehol. interpretatur, nihil ad rem pertinet) et ap. Tzetz. Chil 1 632
(qui eum dieit τῇ MA παρεν ἔγραψε, simul prius epigramma respicit).

— V. 1. τοῦ om. sch. Ar. — Keforo Anthol, ceteri Kéfov (Kíov). —
Σιμωνίδεω, Anth. Σιμωνίδου. — V. 9. τεϊγνιὼς. Anth. τεϑνηιὼς, in
marg. τεϑνειὼς (sic "Tzetz. et unus cod. seh. Ar). — ξῶντι παρέσχε,

ζῶντ᾽ ἀπέδωκε Anth. quam lectionem commendat sermonis proprietas,
atque hanc elisioneni ne elegiaci quidem poetae plane fugiunt, cf. quae
αὖ Anaer. fr. 17 adnotavi. — Ep. 128 et 129 quae arclissima necessi-
tudine coniuncta sunt, in Anthologia perperam diremta leguntur, quem-
admodum etiam in aliis Cei poetae carminibus peccat, qui hanc syl-
logen adornavit, Praeter lemma Anth., schol. Arist, Tzetz. etiam alii
fide digni auctores hane memoriam tradiderunt, Cicero de divin. I 25
Simouidis somnium creberrime a Stoieis commemoratum esse testatur,
et iterum II 65, Valer. Max. I 7 ext. 3 graeco usus auctore, qui etiam
epitaphii mentionem fecit: memor beneficii. elegantissimo carmine aeter-
sutati consecravit, melius illi et diuturntus in animis hominum scpulerwn
constituens, quam in desertis et ignotis harenis struverat, Libanius
T. IV 1101 ed, Reiske, item epigrammatis mentionem faciens:*) qui
quidem cum dicit prope Tarentum Simonidem sepelivisse hominem
mortuum, in quem forte inciderat, et postridie voluisse pergere in
Siciliam, sed somnio monitum iter distulisse atque ita grave discrimen
evitasse, testifieoatur hoe accidisse, eum poeta ad Hieronem Syracusas
profecturus erat. Nihil in his inest, quod fide indignum esse videatur.
At lunghahn homo ab omni superstitione alienus totum hoc commen-
tieium esse censet, fidem enim excedere, hominem bis ex media morte
esse ereptum, et cum Quintilianus famam de Tyndaridarum auxilio
in aedium Crannoniarum ruina narrans miratus esset, quod poeta ipse
huius rei nusquam meminisset, profecto non taciturus de tanta sua
gloria*^*) Iunghahn, ut suam causam obtineret, importunum poetae te-
stimonium, amovendum esse intellexit, itaque utrumque epigramma
censoria virgula notat, recentissima esse dictitans carmina, Ut ep. 128
in suspicionem voearet, commentus est, pugnare verba of uiv ἐμὲ κτεί-
vervrsg cum Cieeronis verbis ewm i ijnotum. quendam. proiectum mortuum
vidisset (Valerius énhumatum corpus 4acens, Libanius νεκρὸν ἄταφον
ὡς ἐπεῖδεν ἐρριμμένον), quae significent istum naufragio interemtum
esse; quod vanum esse commentum religiosa interpretatio verborum
evincit, quae de quolibet mortis genere commode dieuntur, neque hos
&uctores, qui noverant Simonideum earmen, credibile est. quidquam
scripsisse quod huie carmini adversetur. Nam ipsum earmen (germa-
nummne sit an subditicium, in medio relinquo) eius rei testimonio est,
neque vero fama tralaticia carmini fingendo ansam dedit. Aptissimum
Sane argumentum epigrammatographis insignis poetae nobilissimi pietas
erga mortuum ignotum, quod meritum continuo remunerantes dii
iterum ex mortis diserimine eripuerunt Simonidem, sed si quis animum
huc appulisset, continuo eurmine eius rei memoriam esset persecutua ***);

*) Non pertinet hue quod levissimus &uetor Phaedrus fab. IV 32
solus testatur, Simonidem ex Asia domum redeuntem naufragium fecisse,
quo respieit etiam IV 95 poetam ex aedium ruina salvum evasisse
narrans.

**) Quintilianus qui famam de Simonidis somnio haud dubie novit,
quamvis tacitus signifieat poetam huius rei meminisse, id quod lung-
hahnium non animadvertisse miror.

***) Non ausi sunt demoustrativi generis cultores hoe argumentum
delibare, sed certatim anonymi Anth. P. VII 310. 366. 861. 358. 859.