412 ᾿ POETAE MELICI.

γαῖ, ἐρατῆς ἥβης πρὶν τέλος ἄκρον ἰδεῖν"
μνῆμα δ᾽ ἀποφϑιμένοισι πατὴρ Μεγάριστος ἔϑηκεν 1160
ἀϑάνατον ϑνητοῖς παισὶ χαριξόμενος.

— 124 4. [180.]
"Av$goz', ov Kooícov λεύσσεις τάφον" ἀλλὰ γὰρ ἀνδρός
χερνήτεω μικρὸς τύμβος, ἐμοὶ δ᾽ ἱκανός.

194 B. [1801]

Ovx ἐπιδὼν νύμφεια λέχη κατέβην τὸν ἄφυκτον
Γόργιππος ξανϑῆς Φερσεφόνης ϑάλαμον.

τοῦ σώματος ἀϑάνατον, item in novieio TII 3857 m ἀέναον τόδε σῆ μα
πατὴρ εἴδρνσε ϑυγατρί, ἀϑανάτην τειμήν, adde Kaibel Epigr. 250 ὑπὸ
στάλᾳ Ἀρύπτεται ἀενάῳ, aliquanto modestius est ibidem 395 ἀϊδίου
μνήμης τύμβον ἐπαί(γλάϊσαν, ita enim videtur instaurandum) et 830
στῆσεν ἄγαλμα τόδε, μνήμην ἀθάνατον σώξων πατρός. Neque vero de-
bebat Kaibel in Pericleae aetatis monumento, quod signabat reliquias
eorum, qui in Potidaeae obsidione oceubuerunt, 21 seribere ἀϑάνατόμ
μὲ (ϑ)α(νοῦσιν ἔϑηκαν σῆμα πολῖται), ubi priores prudentius ἀθάνατον
κλέος commendaverunt, sed satius est supplendi periculo abstinere. —

V. 1 cod. Pal. pr. ἀασιγηητε, corr. supra τε partim in ras. scripsit την,
idem in m. yo. κασίγνητόν τε κεκευϑε, κασιγνήτην ve Plan. — κέκευϑε
cod. Pal. in marg., vulgo. κεπεύϑει. — V. 8. “Μεγάριστος Grotius, cod.
μέγ᾽ ἄριστος, Plan. μέγ᾽ ἄριστον. — V. 4. χαριξόμενος Pal. cod. supra,
χαριζόμενον in textu.

Epigr. 124 A et B. Anth. Pal. VII 507: C Εἰς γόργιππον ἐπιτύμ-

m corr. Σιμωνέδου. Planudes, qui prius tautum distichon ex-
ibet, Alexandro tribuit. Manifestum est duo epigrammata coaluisse,
itaque separavi, nam lemmatis nulla est fides. Et prius quidem disti-
chon adpunxi, novicii poetae esse arguit Croesi mentio, id quod vere
Iu»ghahn monuit, nam compellatio ἄνϑρωσπε a Simonidis more non ab-
horret, cf. fr. 60, quod fortasse ex epigrammate aliquo petitum. Possis
Leonideae attribuere, cuius praecedit poemation, Alexandri Aetoli non
esse arguit dialectus. Ep. 194A imperfectum, si Leonidae est, com-
plures versus interceptos esse veri simile. Ep. 124B integrum esse ar-
bitror: multi non solum antiquorum, sed etiam recentiorum, velut Calli-
machus, haud raro disticho defunguntur. Cum lemma olim praemis-
sum desideretur, Simonidei nominis auctoritas levis vel nulla est,
praesertim eum epigramma, quod in Anth. VII 508 subsequitur, a m. s.
Σιμωνίδου sit inseriptum, quod Diogenes Laertius Empedocli vindieat,
sed neutrius esse certum est: nihilominus arbitror ep. 508 antiquitus
Σιμωνίδου, non Ἐμπεδοκλέους Ὦ inscriptum fuisse; quae deinceps legun-
tur 509—16 τοῦ αὐτοῦ inscripta maximam partem germana sunt Simo-

*) Vel insignis lectionis varietas testatur aliunde, non ex Diogene
esse depromptum ep. 508 in Pausaniam medicum, cuius auctor cum
ignoraretur, alii Empedoeli, alii Simonidi attribuerunt, quoniam non
suppetebant nomina aliorum poetarum, qui illo saeculo in Sicilia vixerant.