4 77 POETAE MELICI.

πλαξόμενον᾽ γλυκεροῦ δὲ usiípoovog οἴκαδε νόστου
ἤμπλακες, οὐδ᾽ ἵκευ Κέων πάλιν ἀμφιρύτην.

120. [116.] ^ τ τον 4159
Αἰδὼς καὶ Κλεόδημον ἐπὶ προχοῇσι Θραίρου
ἀενάου στονόεντ᾽ ἤγαγεν εἰς ϑάνατον
Θρηϊκέῳ κύρσαντα λόχῳ πατρὸς δὲ κλεεννὸν
“Ζιφίλου αἰχμῆτὴς υἱὸς ἔϑηκ᾽ ὄνομα.

cod. Pal. — V. 2. μοῖρ᾽, Plan. κήρ. — V. 8. οἴκαδε, οἶκα (δὲ) correc-
tor in TAS. — V. 4. Κέων πάλιν (sive Κέω πάλιν malis) scripsi, eod. P
Xiov ἐπ᾽, Plan. Χῖον ἐς, quod lemma quoque testatur. Coalescentes
voeales qui non tulerit, potuit Κῶν scribere, sed si hoe epitaphium
Simonides composuit, probabile est, poetam suis popularibus grati-
ficatum esse, ac perpetuo permutantur Κεῖος et Xios. Permolle carmen
videtur Iunghahnio, Kaibel iudicium cohibet, sed insolenter productam
vocalem Χίον ἐς & ἀμφιρύτην novicium poetam prodere dicit, adhibens gemi-
num exemplum attici epitaphii Ep. Gr. 88 Χίος ἀγαλλομένη Συμμάχῳ
ἐστὶ πατρίς, ut traditam scripturam tueatur. Froehlich Κεῖον vel Kijov
h. e. Κέων, quae formae prorsus carent auctoritate, Schneidewin A
ἵκεις ἐς Χίον, Hartung οὐδὲ Χίον νείσω, ego olim οὐδ᾽ ἵκευ πατρ o

scripsi, Χῖαν ig ἀμφιρύτην non ausus restituere propter Mini
clausulae insolentiam, quamquam X/« pro X/og et talia vulgi ut videtur
consuetudine diei solebat; hine seriores frequentant, velut Theocr. XV
126 τὰν Σαμίαν, apud Plutarch. vit. Arati c. 12 omnino seribendum
τῆς ἀνδρίας i. e. "4vÓgov, ubi vulgo ᾿ἀδρίας legitur, ad eundem modum
Athen. V 209 C: περὶ Λεύκολλαν τῆς Κῴας scripsit, quamquam Κυπρίας
potius scribere debebat, ut vidit Casaubonus. Philo in Flacc. 541: τὰς
ἑξῆς νήσους τὴν Ἕλένην, τὴν Κίανον (scr. Κείαν), τὴν Κύϑνον. Ne-
que aliter Latini scriptores, velut Plautus Merc. 647 Lesbia, ap. Cio.
Arat. v. 499 Chéa restituendum in locum Chéus, Varr. de re rust. II
praef. ex insula Coa εἰ Chia (quemadmodum idem I 54 in Sybaritano,
tn Olyntlia seripsit), Virg., Georg. I 14 Cea, item Valer. Max. II 6,8

in insula Cea. — ἐς Plan., cod. P ἐπαμφιρύτην, sed ἐπα in rasura.
Epigr. 120. Anth. Pal VII 514: corr. Σιμωνίδου" C εἰς Κλεό-
δημον ὑπὸ ϑρακῶν ἀναιρεϑέντα καὶ κλέεννον διφίλου víóv. — V. 1.

αἰδὼς eod., non αἰδῶς, Hartung Ἄιδης. — Κλεόδημον, Reiske Κλεό-
δαμον, —— V. 8. κλεεννόν, cod. κλέεννον, Reiske πλεεινόν. — Υ.4. ἔϑηκ᾽,
Hartung ἔκλῃξ᾽. — Antiquum epigramma, quod iniuria Kaibel nom satis
dilueidum esse censet, sed rectene an secus Simonidis nomine fera-
tur, non ausim diiudicare. Si probabile est poetam Hieronis hospitio
usum usque ad diem supremum Syraeusis commoratum esse, neque ad
Eionem urbem a Cimone expugnatam licet epigramma referre, neque
&d primam expeditionem Atheniensium in illas pe et ad cla-
dem, qua afflieti sunt, ut dicit schol. Aeschin. de f. 1. 31 ἐπὶ Φαίδω-
vog h. e. Ol. 76, 1 vel rectius ἐπὶ Wwegíavos, hoc est Ol 77, 4 ef.
Krüger Hist. Strd. I 149. At prorsus ignoramus, quo tempore quove
loco res gestae sint, quas epitaphium perstringit: fluvius Θέαιρος nus-
quam praeterea comparet, nam certum est alium esse Τέαρον, quem
Herodotus et Plinius memorant, magno satis intervallo a Strymone
diremtum: nomen fortasse idem est, ut solent nomina topica iterari ac
variari per eundem tractum. Kaibel, 8i recte memini, carmen subdi-
licium cenget.