468 POETAE MELICI.

135461.] — 9 - Σ᾿
Φῆ τότε Τιμόμαχος, πατρὸς περὶ χεῖρας ἔχοντος,
ἡνίκ᾽ ἀφ᾽ ἱμερτὴν ἔπνεεν ἡλικίην"
ὦ Τιμηνορίδη, παιδὸς φίλου οὔποτε λήξεις
οὔτ᾽ ἀρετὴν ποϑέων, οὔτε σαοφροσύνην.

116. [63.] 1157
Ὕστατα δὴ τάδ᾽ ἔειπε φίλην ποτὶ μητέρα Γοργώ

Ἠερίη Γεράνεια, καπὸν λέπας, ὄφελες Ἴστρον
τῆλε καὶ ἐν Σχυϑέων μακρὸν. ὁρᾶν Τάναϊν,
μηδὲ πέλας ναΐειν ,Σκειρωνικὸν οἶδμα ϑαλάσσης
ἄγκεα »»ειφομένης ἀμφὶ ΜΜολουριάδος"
ὦφελε μηδ᾽ ἐγένοντο ϑοαὶ νέες" οὐ γὰρ ἂν ἡμεῖς
παῖδα “ιοκλείδου Σώπολιν ἐστένομεν.
νῦν δ᾽ ὁ μὲν εἶν ἁλί που φέρεται νέκυς, ἀντὶ δ᾽ ἐκείνου
οὔνομα καὶ κενεὸν σῆμα παρερχόμεϑα.

Hartung post v. 4 intercidisse putat distichon, quo nomen defuncti sit
commemoratum, hunc fere in modum: οὐ γὰρ ἂν ἡμεῖς (τὸν δεῖνα τοῦ
δεῖνα) ἐστένομεν: nam ad huius epigrammatis exemplum conditum esse
exile poematium, quod Callimachi nomine feratur.

Epigr. 116. Anth. Pal. VII 513: corr. τοῦ αὐτοῦ (Σιμωνίδου)" €
εἰς πρόμαχον υἱὸν. Corr. τιμάνορος in rasura. cf. Iriarte 96. — V. 1.
τότε Val. Franke, vulgo ποτε. — Τιμόμαχος scripsi propter paternum
nomen Τιμηνορίδης, siquidem patrum et filiorum nomina praesertim
apud Athenienses frequenter ab eiusdem vocabuli stirpe repetuntur,
antea auctore Heckero dedi Πρωτόμαχος, cod. P πρόμαχος, Plan. Τέμαρ-
qoc. Lennep conieeit φῆ ποτε παῖς Πρόμαχος. --- περὶ, Hermann coni.
χερὶ. — V. 2. ἀφ᾽, Plan. edd. ἀμφ᾽. — V. 3. λήξεις seripsi, atque ita
etiam Hecker, vulgo λήσῃ, Schmidt δήεις οὐτ᾽ ἀρετὴν προϑ' £ovc(a).
— Simonidis germanum sit poematium an subditicium, quoniam proximi
epigrammatis haud dispar est habitus, inquiram infra ep. 116.

Epigr. 116. Anth. Pal VII 647: corr. Σιμωνέδου, οἵ δὲ Σιμμίου,
εἰς γοργῶ τινὰ κόρην τελευτ. Ap. Planud. Sami; est. Séimmiae nomen
ut praeferendum videatur (id quod Brunekio iam placuit et Meinekio)
non tam suadet id, quod Simmias Rhodius peculiare carmen, cui l'ooyo
fuit nomen, scripsit (ad hoe carmen auctore Brunckio hos versus ret-
tulit Rohde der griechische Roman p. 81), sed magis quod epigram-
mata huic in Anthologia vicina Simmiam vel alium quem τῶν vso-
τέρων auctorem commendant, Accedit, quod hoc epigramma (nam est
epigramma, neque vero elegiae pars, ut Schneidewin censet) tum demum
atis intelligi potest, si statuamus in monumento sepulcrali filiae matri
valedicentis imaginem inseulptam fuisse, cuiusmodi anaglypha an iam
antiquior Graecorum ars noverit, valde dubito. Nee dispar eonditio
ep. 115, quo fit ut Anthologiae testimonium de utroque elogio suspectum
sit de vitio; et assensus est praeter Kaibelium lunghahn, sed ne parum
cavisse viderer, nolui censoria virgula notare. Huie quidem epigram-
mati 116 similimum Anytae carmen, quod in Anthol. antecedit (VII
646): “οίσϑια δὴ τάδε πατρὶ φίλῳ περὶ χεῖρε βαλοῦσα εἶπ᾽ Ἐρατώ,
χλωροῖς δάκρυσι λειβομένα" ὦ πάτερ, οὔτοι ἔτ᾽ εἰμί" μέλας δ᾽ ἐμὸν ὄμμα
καλύπτει ἤδη ἀποφϑιμένης κυάνεος θάνατος, ubi scribendum videtur