SIMONIDES. ^  -. 467

τῆλε καὶ ἐς Σχυϑέων μακρὸν ὁρᾶν Τάναϊν,
μηδὲ πέλας veía Σκειρωνικὸν οἶδμα θαλάσσης 1158
ἀγέα μαινομένης ἀμφὶ Μολουριάδα᾽
E 14 e H , E. , Ld $1 -
5 νῦν δ᾽ o uiv ἐν πόντω κρυερὸς νέκυς, oí δὲ βαρεῖαν
ναυτιλίην κενεοὶ τῇδε βοῶσι τάφοι.

ὄφελεν, Salmasius ὥφελες, quod non debebant editores sequi. — "Tergov,
eod. P supra /6zgov. — V. 2. ἐς seripsi, cod. ἐκ, Heringa ἐν praeopta-
vit; ὁρᾶν ἐς Ἴστρον, ig Τάναϊν quemadmodum βλέπειν πρὸς ἕω alia
dieuntur, μακρὸν adverbiascit. — V. 3. μηδὲ, cod. P μὴ δὲ. — V. 4.
&y£« μαινομένης ἀμφὶ Molovgidóe emendavi cod. P seripturam ἀγνέα
νειφομένας ἀμφὶ μὲ ϑουριάδος (o in ras.). Poeta et Geraneam montem
et finitimum mare Scironium cum rupe Molnride devovet, qui tractus
naufragiis erat infamis. Ναίειν ad Homeri exemplum νήσων, ot ναίουσι
πέρην ἁλός i. e. κεῖνται, quod etiam tragici secuti sunt, Simonides
dixit, sicut ἐγέα i. e. ἐναγῆ ad modum Hipponactis fr. 11 ὡς oí μὲν
&ysi Βουπάλῳ κατηρῶντο, ubi de prosodia ct significatione vocis verba
feei. Moluris rupes (de qua post Hemsterhusium dixerunt O. Müller
Dorier Il 432 et E. Curtius Peloponnes |! 26), unde Ino se in mare
praeeipitavisse ferebatur, et vicinae cautes Scironis flagitiis insignes,
seelestae pariter habebantur, quoniam nautis erant formidolosae: neque
meae emendationi qui videtur adversari Pausanias I 49, 8 audiendus:
τὴν μὲν δὴ Molovoíón πέτραν Λευκοϑέας καὶ Παλαίμονος ἱερὰν fjyrvvo:
τὰς δὲ μετὰ ταύτην νομίξουσιν ἐναγεῖς, ὅτι Σκίρων παροιχῶν σφίσιν,
ὁπόσοις τῶν ξένων ἐπετύγχανεν, ἠφίει σφᾶς ἐς τὴν ϑάλασσαν: nam ut
solet ad fabulas magis pervagatas, quam ad rerum naturam animum
advertit. Cum neque rupes ista, neque mare vicinum mivale diei po-
tuerit, correxi μαενομένης: saevit enim mare vehementissime prope
ilam rupem, Vulgo corrigunt ἄγκεα νειφομένας (lacobs νεφομένης)
ἀμφὶ Moloveréóog (Hartung ολουριάδας), Salmasius ἄγκεα proposuit,
at eonvalles montis Geraneae, non scopuli alicuius poterant memorari,
verissime autem  Hemsterhuys Πολουριάδος nomen investigavit: sed
ναίειν ἀμφὶ ἄγκεα de mari praesertim dietum non video quo pacto
defendi possit. — V. 5. 6 iniuria Hecker reprehendit, pluralem τάφοι
vice singularis fungi ratus. Mare hauserat navem eum nautis, itaque
in littore non tantum eius, cuius mortem poeta aegre fert, sed etiam
reliquorum tumuli honorarii erant. — lam si tribus his distichis prae-
miseris distichon ep. 113, id quod supra commendavi, integrum recu-
perabimus epigramma, non indignum opinor Ceo poeta: quod si dispar
aliquantum carminis species suspiciosos criticos offendat, meminerint.
hane esse Simonidis laudem praecipuum, quod argumentorum diversi-
tati convenienter semper habitum filumque orationis variare solet. Anti-
quum autem earmen esse testifieatur Callimachus ep. 19 (v. igfra) per
ommia imitatus hoc exemplum, et rursus ep. 20, 3 respexit: zo μὲν iv
ὑγρῆ νεκρὸς, ἐγὼ δ᾽ ἄλλως οὔνομα τύμβος ἔχων κηρύσσω κτλ. Rursus
Callhimachum Leonidas l'arentinus Anth. VIT 273 crassa ille quidem Mi-
nerva imitatur. — Paucis denique perstringam criticorum sententias,
Quod nomen defuncti non commemoratum est, Val. Franke et Sehnei-
dewin elegiae fragmentum esse censent; Hecker I 218 884. (cf. prae-
terea I| 220) v. 5 et 6 subditieios eenset et in eorum loeum substituit
Callimachi epigramma Anth. VII 271 (quod supra dixi ad Simo-
nidis exemplum compositum esse), ut iam totum hoc carmen Calli-
mnmchi sit:
80*