466 : POETAE MELICI.

113. [173.]
Σῆμα καταφϑιμένοιο Μεγακλέος εὖτ᾽ ἂν ἴδωμαι,
οἰκτείρω σε, τάλαν Καλλία, ot^ ἔπαϑες.

114.ὄ [64]. .- δ

«Ἠερίη Γεράνεια, καπὸν λέπας, ὥφελεν Ἴστρον

coniecit ἕρμ᾽ ἔχων, recte improbante Buttmanno in Lexilogo I 11à,
Eodem modo principes τέλος ἔχειν, magistratus summus τελεστής, oL
ἐν τέλει dicuntur.

Epigr. 113. Anth. Pal. VII 511: eorr. τοῦ αὐτοῦ (Σιμων έδου)"
C εἰς ΜΜεγακλέα. Epigramma manifesto mutilatum; elegiae particulam
esse censet Schneidewin, neque integrum est carmen, quamvis Kaibelio
secus videatur, sed mihi detrimentum resarciri posse videtur, si ep. 114
quod et ipsum criticis imperfectum visum est, huic disticho subiicia-
tur. Cum in vetere Anthologio forte hoc poematium diremtum esset
(librarius v. 2 addidit coronidem, quoniam v. 3 novi carminis exordium
esse eredidit)*), has particulas diversis locis inseruit, qui Anthologiam
Pal. adornavit, id quod aliis quoque locis animadvertimus. Same plu-
rima Simonidis epigrammata singulis vel binis vel ternis inclusa sunt
distichis, sed hune modulum excedunt, ut incertae auctoritatis carmina
praetermittam, ep. 107 et 115, alterum decem, alterum duodecim versibus
absolutum. Huius poematii versus octo eo minus offensionis habent, quod
non fuit tumulo inseriptum, sed epistolium consolandi causa missum
Calliae, euius filius Megacles naufragio prope Geraneam interiit: ado-
lescentis tumulum imaginarium in littore Sceironio propter viam visitans
poeta quoties ad mercatus conventusque Graecorum in Peloponnesum
proficiscebatur, nunquam non hune casum eommiseratus est. Calliae et
Megaclis nomina Áttieam originem satis testantur. Fortasse post v. 2
aliquot versus intercepti, quam iacturam licet resarcire, si novissimum
distichon, quod Alcaei Messenii epigrammati VII 495 adhaerescit

Ἠϊϑέων δακρυτὸς ἅπας μόρος" ἐν δὲ ϑαλάσσῃ
πλεῖστα πολυμλαύτον κήδεα ναυτιλίης

praemiseris Simonidis ep. 1 quod continuo subsequitur VII 496 Ἠερίη
Γεράνεια.  Ascito enim hoe disticho iam nihil desideraveris, quando-
quidem reliquiae epigranimatis Simonidei Σῆμα καταφϑιμένοιο et dien
Γεράνεια arcta necessitudine vineta sunt.  Vicissim distichon illud,
copulatur eum Aleaei poemate, satis otiosum additamentum: wie
paradosin vitio laborare etiam correctoris adnotatio indicio st, qui ad
Aloaei v. 3 adscripsit: ὅτι διηρημένον εὗρον τὸ ἐπίγραμμα τὸ στυγνὸς
ix! ἀρκτούρωι (v. 1) καὶ τὸ οὗ στέχεις παρὰ τύμβον ὁδοιπόρε
(v. 3): fuit igitur in antiquo exemplo perperam dist. 1 a dist. 2 direm-
tum, cum potius dist. 3, quod Simonidi vindieaverim, sit segregandum.
e S. d. “Μεγακλέος, cod. P μέγα κλέος. — V. 9. οἰκτείρω, Kaibel
οἰκτίρω.

Epigr. 114. Anth. Pal VII 496: corr. Σιμωνίδου" C εἰς τινὰ
ναυηγὸν iv γερανείᾳ καὶ ταῖς σκιρονέσι πέτραις ναυαγήσαντα. -- Υ. 1.

*) Accidit hoc in cod. Pal. cum alias, tum in Callimachi carmine
VII 272, ubi Planudes germanam paradosin tuetur.