SIMONIDES. 465
111. [170.] 1156

ἀνδρὸς ἀριστεύσαντος iv ᾿Ελλάδι τῶν ἐφ᾽ ἑαυτοῦ
€ ^ » 3 e , ,
Ἱππίου “ρχεδίκην δὲ κέκευϑε κόνις"

ἢ πατρύς τε καὶ ἀνδρὸς ἀδελφῶν τ᾽ οὖσα τυράννων
παίδων τ΄, οὐκ ἤρϑη νοῦν ig ἀτασϑαλίην.

112. [112.]
» Μνήσομαι, οὐΐ γὰρ ἔοικεν ἀνώνυμον ἐνθάδ᾽ ᾿Αρχεναύτεω
κεῖσθαι θανοῦσαν ἀγλαὰν ἄκοιτιν
Ξανϑίππην, Περιάνδρου ἀπέκγονον, ὃς ποϑ’ ὑψιπύργου
σήμαινε λαοῖς τέρμ᾽ ἔχων Κορένϑον.

ἣν Aiov: τάχα δ᾽ ἄν τι καὶ τοῦ οὐνόματος ἐπαύροιτο. Consentaneum
est eius, qui primus in hoc bello pro Graeciae libertate animam red-
didit, non inhonoratam fuisse memoriam, ac fortasse extrema Hero-
doti verba, quae sunt ambigua, huc spectant. Constat omnino Grecos
fortium virorum tumulis leonis signum imponere solitos esse*),
Antipatri ep. Anth. Pal. VII 426, ubi viator leonem in sepulero rs
spieiens quaerit, ,quem servet, cui ille regerit Διὸς Θευδώροιο 7 ελευ-
τίας, ὃς μέγα πάντων φέρτερος ἦν, ϑιμρῶν ὅσσον ἐγὼ πέκριμαι" οὐχὶ
μάταν ἕστακα, φέρω δ᾽ ἔτι σύμβολον ἀλκᾶς ἀνέρος" ἦν γὰρ δὴ δυσμε-
νέεσσι λέων, quo loco non recte usus lunghahn ap. Simon. v. 1 z«&v-
τῶν pro Svatóv tentavit, sed ϑνατῶν ubi praecessit ϑηῶρν non plus
offensionis habet, quam ep. , ap. Kaibel 242: 7 e ἐτύμως τόδε σᾶμα
λέοντε (δύ᾽ ἐμφρουρεῦσι), of μὲν γὰρ ϑηρῶν φέρτατοι, οἵ δὲ βρο(τῶν)
(ita enim redintegro) Utrumque carmen ad clarum aliquod exemplar,
Simonidis ut puto hoc epitaphium, conformatum est.

Epigr. 111. Thuc. VI 59; Ἱππόκλου γοῦν τοῦ “Ἰαμψακηνοῦ τυράν-
vov Αἰαντίδῃ τῷ παιδὶ ϑυγατέρα ἑαυτοῦ μετὰ ταῦτα ᾿ἀρχεδίχην ᾿4ϑη-
ναῖος àv Δαμψακηνῷ ἔδωκεν (Ἱππίας), αἰσϑανόμενος αὐτοὺς μέγα
παρὰ βασιλεῖ Δαρείῳ δύνασθαι. καὶ αὐτῆς σῆμα ἐν Λαμψάκῳ ἐστὶν
ἐπίγραμμα ἔχον τόδε᾽ ἀνδρὸς κτλ. Simonidis esse docet, Aristotel.
Hhetor. 1, 9 qui v. 3 affert: Καὶ τὸ τοῦ Σιμωνίδου ἣ πατρὸς κτλ.
Sehol. ad h. l. ap. Cramer An. Par. I 267, 26: ἔνιοι ἔφασαν ὡς τῆς
Ἑκάβης ταῦτα᾽ ἡ π. τε καὶ ἀ. οὖσα ἀδελφῶν τε τυράννων εἰυσδαίμων
γενόμαν πασῶν οἰχτροτάτη, inepte ut nihil supra; sed fortasse aliquis,
qui belli Troiani heroas epigrammatis ornavit, ad Hecubam transtulit,
δυσδαίμων πασῶν οἰκτροτάτη γενόμαν substituens. V. 3 et 4 affert
Isidor. Pelus. Ep. ΠῚ 224: "40zs0/xx, πατρύς, ἀνδρὸς κτλ. -- V. 2. ἄρχε-
δίκην, À ἀρχεδίκης. — κέκευϑε, Καὶ κεύϑει. — Υ͂. 8. τ᾽ om. i. — V. 4.
? νοῦν ἐασαστασϑαλίην.

υ μ᾿ T
Epigr. 112. Anth. Pal. XIII 26: Ziuovíóov im τῶι 4j μέτρ
μείουῤ Γ΄ usrQ (omnia ab eadem m.) — V. 4. τέρμ᾽ ἔχων, Salmasius
*) Lysippi summi artificis leo vulneratus ut videtur ornabat tu-
mulum Cyzieenorum, qui eum Arrhidaeus urbem obsidione premeret,
fortiter dimieantes ceciderunt. Neque vero huc pertinet leo, qui etiam
nune in insula Ceo visitur, qui in promontorio, cui λέων nomen íuit,
extat, de quo vid. Broendstedt Itiner. I p. 32.
Pozrem Lyn. III. 80