SIMONIDES. 461

106.
Τῶνδέ ποτ᾽ iv στέρνοισι τανυγλώχινας ὀϊστούς
λοῦσεν φοινίσσα ϑοῦρος "ouo ψακάδι,
ἀντὶ δ᾽ ἀκοντοδόκων ἀνδρῶν μνημεῖα ϑανόντων 1154
ἄψυχ᾽ ἐμψύχων ἅδε κέκευϑε κόνις.

101. [1611
᾿Ελλάδι καὶ Μεγαρεῦσιν ἐλεύϑερον ἅμαρ ἀέξειν

Epigr. 106. Anthol. Pal VIL 443: corr. Σιμωνέδου- Ο εἰς τοὺς
πεσόντας παρ εὐρυμέδοντα ποταμὸν ἕλληνας. Disseruit de hoc car-
mine Hecker I 224. II 291. Schneiderus demonstrativi generis esse
existimavit, quod ab inepto rhetore sit fictum, Sehneidewin abiudicavit
Simonidi, quoniam res ad Eurymedontem gestae sint poeta iam de-
functo, Hecker tuetur, carmen vel maxime Simonide dignum iudicans.
Hie quoque incertum, quae fides sit lemmatis cod. P, nam in ipso
poematio nihil inest, quod pugnam ad Eurymedontem intelligendam
esse suadeat. Si epigramma in antiquo anthologio lemmate carebat
et praecedebat sive ep. 105 sive 142, vel utrumque, proclivi errore
poterat librarius iterare summarium. Neque audeo carmen, quod quas
res gestas spectet prorsus ignoramus, Simonidi abiudicare: alterum sane
distichon argutiis insigne, sed versatile poetae ingenium ubique asciscere
solet orationis filum instituto conveniens variatque pro ingenio eorum,
quibus poemata destinavit. — V. 1. ποτ᾽ ἐν Meineke, legebatur ποτὲ. —
τανυχλώχινας P m. s. et lacobs, vulgo τανυγλωχῖνας. --- V.9. φοινίσσᾳ,

P φοίνίσσαι. --- ψακάδι (ι ex corr. m. s, fuit ψακάδα) cod. Pal., ape-
κάδι Brunck. — V. 3. ἀντὶ, Hecker olim οὔτε, quod postea ipse ab-
iecit. -- μνημεῖα, fort. μναμεῖα. --- ἀκοντοδόκων alias non legi-

tur: hunc ipsum versum opinor resp. Et. M. 50, 55 quamquam non
recte ὁ ἐπιτηρῶν, μή που ἀκοντίῳ βληϑῇ interpretatur, nam est vir
fortis, qui telorum ictus excipere non dubitat. — V. 4. ἄδε, P ἄδε. --
Hune versum subditicium censet lacobs iniuria, μνημεῖα nihil aliud
esb quam λεέψανα, cineres et ossae, quae poeta ἄψυχα dicit, mortuos
ipsos ἐμψύχους, quandoquidem viri fortes etiam post mortem aeterna
vigent memoria.  Antitheti figura satis tuetur ἐμψύχων, cf. Aristot.
lhet. lll. 10 κινδυνεύοντος γὰρ αὐτοῦ ἱκετεύει ἡ εἰκών, τὸ ἄψυχον δὴ
ἔμψυχον, τὸ ὑπόμνημα τῶν τῆς πόλεως ἔργων. Frustra haec coniecturis
tentaverunt, velut coniecit Meineke ἄψυχ᾽ εὐψύχων, Hecker olim
ἄψυχ᾽ ἐμψυχῶντ᾽, Hartung ἄψυχ᾽ ἀψύχων τάνδε κέκευϑεκόνιν. Deni-
que Hecker postea proposuit ἄψυχ᾽ ἐμψύχων ἄδε κέλευϑος ἔχει.

Epigr. 107. Boeckh Corp. luser. 1 1061: Τὸ ἐπίγραμμα τῶν ἐν τῷ
Περσικῷ πολέμῳ ἀποθανόντων καὶ κειμένων ἐνταῦϑα ἡρώων᾽ ἀπολό-
μενον δὲ τῷ χρόνῳ ᾿Ἑλλάδιος ὁ ἀρχιερεὺς ἐπ[εσκεύασε]. .... Σι-
μωνέδης. ᾿Ελλάδι κτλ. Μέχρις ἐφ’ ἡμῶν δὲ ἡ πόλις καὶ ταῦ-
ρον ἐνήγιξεν. θδρίοογθ videtur hoc monumentum Pausan. 1 43, 3:
εἰσὶ δὲ τάφοι Μῆεγαρεῦσιν ἐν τῇ πόλει' καὶ τὸν μὲν τοῖς ἀποϑα-
ψνοῦσιν ἐποίησαν κατὰ τὴν ἐπιστρατείαν τοῦ Μήδου. Kaibel garruli-
tatem et dictionem parum elegantem castigat, miraturque unde Hel-
Jadius reseiverit Simonidis esse epigramma, cum poetae nomen non
fuerit additum antiquo exemplo; fortasse ex scholio Theocriteo (vid.
fr. 199) ascitum esse poetae nomen. Heceperunt opinor in ordinem, qui