SIMONIDES. 451

, , , , ,
κυάνεον ϑανάτου ἀμφεβάλοντο νέφος"
οὐδὲ τεϑνᾶσι ϑανόντες, ἐπεί σφ᾽ ἀρετὴ καϑύπερϑεν
κυδαίνουσ᾽ ἀνάγει δώματος ἐξ ᾿4ἴδεω.

100. [158.] ες 1149
Εἰ τὸ καλῶς ϑνήσκειν ἀρετῆς μέρος ἐστὶ μέγιστον,

quin utrumque elogium revocandum sit ad memoriam eorum, qui
apud Plataeas cum Medis manus conserentes mortem obierunt, alterum
Lacedaemoniorum, Atheniensium alterum praeconio dedicatum; cf, Pau-
san. IX 2, 6 τοῖς uiv ovv λοιποῖς ἐστὴν Ἕλλησι μνῆμα κοινόν, Aene -
δαιμονίοις τε καὶ ᾿᾿ϑηνκίοις τοῖς πεσοῦσιν ἰδίᾳ τε εἰσὶν of τάφοι, καὶ
ἐλεγεϊά ἐστι Σιμωνίδου γεγραμμένα ἔπ’ αὐτοῖς. Quod proe-
lium non indicatur, non offendit in -monumentis, quae eo ipso loco
fuerunt sita, ubi pugna commissa, vid. ep. 91. 92. 93; desideramus sane
nomina eorum, in quorum honorem carmina fuerunt condita; comparent
nomina in titulis Thermopylensibus, contra in Plataeensibus praescripta
fuisse consentaneum est. Poeta cum olim (ep. 91. 92. 93) singulis di-
stiehis absolvisset elogia, hic uberiore praeconio decoravit viros fortes,
et quo expeditius sibi esset iter, nomina gentium segregavit, quae in
fronte cipporum supra addita legebantur. Cum verendum esset, ne
poeta, si alterutri genti palmam $ribuisset, gravem sibi invidiam con-
flaret, Simonides aequa lance pensitavit laudes omnemque offensio-
nem prudenter evitavit, quo fit, ut gentium nominibus detractis ambi-
gamus, quibus unumquodque elogium destinatum fuerit. Fortasse ali-
quis existimet ep. 99 propter v. 1 ad Spartanos esse referendum, siquidem
“Μακωνικὸν ἐπικήδειον olim haud ignobile, quod Teles et Plutarchus
exhibent (vid. p. 1189 ed. 8)
Of ϑάνον αὐτὸ ζῆν θέμενοι καλὸν οὔτε τὸ ϑνήσκειν,
ἀλλὰ τὸ ταῦτα καλῶς ἀμφότερ᾽ ἐκτελέσαι

hac laude impertit Lacedaemonios, at obstat v. 8, nam Graeciae in
libertatem vindicatae laudem Athenienses studiosissime expetebant, qui
aegre tulissent, si poeta aemulis hoc decus attribuisset, contra Lace-
daemonii haud gravate Atheniensibus eiusmodi praeconium concedere
soliti erant. lam si ep. 99 Atheniensibus iure vindicavimus, ep. 98
Lacedaemoniorum esse elogium in aperto est. — V. 1. οἵδε, P οἶδε,
quemadmodum etiam in proximis saepius οἶδε, ὧδε exhibet, secundum
veterum grammaticorum praecepta; cf. ad Theogn. v. 41. — V. 2. 9a-
νάτου, Ahrens ϑανάτοι᾽, fortasse vere; in Attico titulo CIA I 465 ubi
lapis ὈΔΟΙ exhibet, ambigas utrum ἔστησ᾽ ἐγγὺς ὁδοῖ᾽ ἀγαθοῦ καὶ
(σώφρονος ἀνδρός) an ὁδῷ sit legendum, inscite nuper ὁδοῦ illatum.
Friedemann ἀμφεβάλοντο νέφος xvav. ϑαν., Schneidewin ῥυσάμενοι
ϑανάτου δ᾽ ἀμφ. ve. — P ἀμφ᾽ ἐβάλοντο. — V. 3. καθύπερϑεν, cod.
P καϑύπερϑε.

Epigr. 100. Anthol. Pal. VII 253: corr. Σιμωνέδου: C εἰς τοὺς
αὐτούς. Sehol. Aristid. III 154: ἐπίγραμμα εἰς τοὺς ἐν Πύλαις ἀποϑα-
γνόντας, sed B. Σιμωνίδου στίχοι, D Σιμωνίδης (Frommel p. 58 et 59,
adde 357 Σιμωνέδης). Aristides in Panath. T. I 214 de Spartanis, qui
Thermopylis occubuerunt: ἀπώλοντο fvi τούτῳ κοσμήσαντες τὴν 'Ei-
λάδα τῷ καλῶς ἀποθανεῖν καὶ τοσοῦτον ἐπιδειξάμενοι μόνον. Hinc
seholiasta adhibet Simonidis epigramma, quod in anthologio, quo
usus est, haud dubie consimili lemmate instructum fuit. Alcaeo
(Messenio) tribuitur ap. lriarte, quoniam in Anth. P. VII 247 huius
poetae epigramma Simonideis elogiis praemissum est. Reapse Simo-