ΒΙΜΟΝΙΘΕΒ, 455

δουλοσύνας᾽ Πέρσαις δὲ περὶ φρεσὶ πήματα πάντα

ἥψαμεν, ἀργαλέης μνήματα ναυμαχίας"
& ὀστέα δ᾽ ἅμιν ἔχει Σαλαμίς" πατρὶς δὲ Κύρινϑος
ἀντ᾽ εὐεργεσίης μνῆμ᾽ ἐπέϑηκε τόδε.
— 98. [160.] "0. 1162

Οὗτος ᾿4δειμάντου κείνου τάφος, ov διὰ βουλάς
“Ἑλλὰς ἐλευϑερίας ἀμφέϑετο στέφανον.

δουλοσύνας, Θ δουλοσύνης. — V. 4. ναυμαχίας, € ναυμαχίης. Apparet
librarios fere ubique ionieas formas substituisse; doricas qui volet revo-
eaverit, ego satis habui v. 5 ὦμεν scribere, ἄμμιν Drunck, vulgo ἡμῖν.
— V. 8—6, quos solus servavit Aristides una cum aliis Simonidis car-
minibus, quamvis huius epigrammatis auctorem non nominatim testa-
tur, Sehneidewin subditieios censet, assentiente lMartungo, cui inprimis
paenultimum distichon displicet, sed περιάπτειν cum duplici dativo
junctum non est reprehendendum, usus est poeta figura quae dicitur
καϑ᾿ ὅλον καὶ κατὰ μέρος, quemadmodum apud Homerum ἀλλ᾽ οὐκ
᾿Ἰτρείδῃ ᾿ἡγαμέμωνονι ἥνδανε θυμῷ: sed fortasse Aeschyleum vocabulum
restituendum Πέρσαις δὲ περίφροσι i. e. superbis, ut simplex ver-
bum ἅπτειν idem sit quod προσάπτειν sive περιάπτειν. Scholiasta Ari-
stidis quod primum tantum distichon adhibuit, nullius est momenti:
eum docere dicitur carmen, ὅτι δεῖ βαρβάρων καταφρονεὲν, suspiceris
reliqua a librario omissa esse: sed ille ex Anthologia aliqua ad modum
Palatinae concinnata deseripsit hoe distichon. Kaibel in primo disti-
cho nihil investigavit, quod reprehendat, sed antiquitus in monumento
inscriptum esse negat: huie disticho postea additos esse ab aliis v. 3—6
in Corinthiorum laudem, ab aliis encomium Atheniensium epigr. 106,
velut à schol. Arist. ΠῚ 186 (qui quidem huius culpae imununis, vide
infra) In his versibus (3— 6) cum alia vituperat, quae refellere operae
non est pretium, tum μνῆμ᾽ ἐπέϑηκε, dicendum enim fuisse ἀνέϑηκε,
sed exemplis hoe firmare neglexit (nam Rossii supplementum Arch.
Aufs, IL 581 incertum). Sane σῆμα vel μνῆμα ἐπέϑηκε dicitur vulgo de
eo, qui in sepulti hominis tumulo monumentum erigit, at quemadmodum
πενὸν μνῆμα, κενὸς τύμβος alia dici solent, itu eliam hie μνῆμα ἐπέ-
ϑηπκε non est &ddubitandum, ita Homerus ye9' ἀγαμέμνονι τύμβον, ἕν᾽
ἄσβεστον κλέος εἴη Od. ./ 585, ubi de honoris simulacro poetam loqui
non ex verbis, sed ex rerum necessitudine intelligas.

Epigr. 98. Plut. de Herodoti malign. e. 39: Αὐτός ys μὲν ὁ ᾿4δεί.
μῶντορ, ὧ πλεῖστα λοιδορούμενος Ἡρόδοτος διατελεῖ καὶ λέγων, μοῦνον
ἀπαίρειν τῶν στρατηγ νῶν ὡς φευξόμενον ἀπ᾽ AortuiGíov καὶ μὴ περι-
μενοῦντα, σκόπει τένα δόξαν εἶχεν. Οὗτος κτλ. Simonidi epigramma
attribuit praeter Anth. Pal. Vll 347: C Εἰς ᾿᾿δείμαντον τὸν ὑπατικόν"
et infra Σιμωνίδου τοῦ Κήου (nisi forte hoc pertinet ad 804. epigr.
VII 348) etiam Dio Chrysost. XXXVII 526: ἔσει δὲ καὶ ἕτερον ἐπί-
γράμμα Σιμωνέδη εἰς αὐτὸν τὸν στρατηγὸν ἐξαίρετον: οὗτος κτλ. Lemma
epigrammatis in Anth. εἰς ᾿δείμαντον τὸν ὑπατικόν vitium contraxisse
videtur: praecedit 346 εἰς Σαβῖνον ἐν Kogívi o, itaque. corrigendum
arbitror εἰς Σαβῖνον τὸν ὑπατικόν οὐ εἰς Wóstuavrov ἐν Κορίνϑῳ.
Ipsa carmina nihil ἐθϑεοναθαν, sed passim in Anth. adseripta sunt
lemmata. antiqua, quae commode suppeditant id, quod poeta non in-
dieavit. — V. 1. κείνου om. Plut. — οὗ διὰ βουλὰς Anth. (P δεὰ βου-