454 ΠῸΟΘΞ-:- POETAE MELICI.
F 96914573. 5 : '73351

'Q, ξεῖν᾽, εὔυδρόν ποτ᾽ ἐναίομεν ἄστυ Κορίνϑου,
νῦν δ᾽ ἅμ᾽ Αἴαντος νᾶσος ἔχει Σαλαμίς"
ἐνθάδε Φοινίσσας νῆας καὶ Πέρσας ἑλόντες
καὶ Μήδους ἱερὰν ᾿Ελλάδα ῥυσάμεϑα.

97. [158.]
"xuüg ἑστακυῖαν ἐπὶ ξυροῦ ᾿Ελλάδα πᾶσαν
ταῖς αὐτῶν ψυχαῖς κείμεϑα δυσάμενοι

Epigr. 96. Dio Chrys. Or. XXXVH 526: Ἐν Σαλαμῖνι δ᾽ ἠφίστευ-
σαν (οἵ Κορίνϑιοι) καὶ τῆς νίκης αἴτιον κατέστησαν" Ἡροδότῳ γὰρ οὐ
προσέχω, ἀλλὰ τῷ τάφῳ καὶ τῷ Σιμωνέδῃ, ὃς ἐπέγραψεν ἐπὶ τοῖς
νεκροῖς τῶν Κορινθίων τεϑαμμένοις ἐν Σαλαμῖνι" Ὦ, ξένε wv. Legi-
tur omisso poetae nomine ap. Plutarch. de Herod. malign. c. 39. — V.
ὦ ξεῖν᾽ Brunck, B ἃ m. pr. ὦ ξεῖνε, reliqui . ὦ ξένε. — εὔυδρον, Schnei-
dewin εὔανδρον coni. — V. 2. νῦν δ᾽ dup. Aiwvrogs Valckenaer recte,
nisi quod ἀμὲ scribendum, Dio νῦν δὲ μετ᾽ “Αἴαντος, Plat. νῦν δὲ ἀνά-
ματος. — ἔχει, M a pr. m. ἔχε. — V. 8. ἐνθάδε Plnt., ῥεῖα δὲ Dio. —
νῆας, ap. Dion. vulgo ναῦς, sed Br. νῆας. — V. 4. ῥυσάμεϑα scripsi
praeeunte Iacobsio, ap. Plut. ῥνόμεϑα, Dio ἰδρυσάμεϑα. Corinthios res
à se in proelio Salaminio gestas magni fecisse ipse Herodotus testatur
VIII 94: ἐν πρώτοισι σφέας αὐτοὺς τῆς ναυμαχίης γενέσθαι neque quis-
quam praeter Athenienses de his laudibus detrahere conatus est: ueo-
τυρεῖ, δέ σφι xol ἡ ἄλλη Ἑλλάς. ltaque non offendit superba oratio,
sed ῥεῖα, quod rem extenuat magis quam exaggerat, incommodum: hie
mendum delitescere vel scripturae diversitas (£v4w) indicio est, quam
recepi, sed malim πρῶτα, si quis πρῶτον requirat, conferat Hom. Il.
4 3918]. In dextro cornu, unde primus impetus factus (Aesch. Pers.
899), propter Lacedaemonios Corinthiorum naves constitutae poterant
hane laudem sibi vindieare. Phoenissae naves sane Atheniensibus erant
ex adverso, sed eo nomine hie universa hostium classis significatur.
Πέρσας simul et ήδους commemorari mirum esse censet Kaibel, im-
memor Herod. VIII 89 scripsisse ἀπὸ δὲ (ἔϑανον) ἄλλοι πολλοί τε καὶ
οὐνομαστοὶ Περσέων καὶ ῆήδων: quamquam largior in huiusmodi
poematio aliquid offensionis habere, itaque ipse conieci ἔνϑ᾽ ἅμα Φοι-
Ψίσσας νῆας καὶ ναῦτας ἑλόντες καὶ Μήδους: ef. Herodian. ΠΟ 16 τὸ
ἃ ἐκτεινόμενον ἐπὶ πληϑυντικῶν αἰτιατικῶν οἵ εἸωριεῖς συστέλλουσι,
ναύτας, Σκύϑας (hoc ex Hesiodo petitum). Zenodotus Hom. Il. 9 378
προφανείσας corriplendum existimavit, quod Herodianum probavisse
mireris. Ínsolentiam correptionis Πέρσας iam olim notavi, Kaibel in-
doeti poetae hane esse licentiam non recte dicit. Poteris carmen
abiudicare Simonidi neque vero in subditieiorum numerum referre,
Atqui Simonides in carminibus, quae Doriensibus suppeditavit, potuit
Doriei sermonis consuetudinem asciscere.

Epigr. 97. Plut. de Herod. malign. c, 29 affert v. 1 et 2: Τὸ δ᾽
iv ᾿Ισϑμῷ κενοτάφιον ἐπιγραφὴν ἔχει ταύτην᾽ ᾿Δκμᾶς κτῖ. Eosdem ver-
sus 1. 2. exhibent Schol Aristid. Panath. ΠῚ 136 (s. p. n.) et Anthol.
Pal. VII 250: corr. Σιμωνίδου, C εἰς τοὺς αὐτοὺς (i. e. in eos, qui
ad Thermopylas ceciderunt, praecedit Simon. ep. 92). Integrum affert
Aristid. II 512. Alcaeo trib. Iriarte 91. — V. 1. ᾿φμᾶς ἕστακυῖαν,
Arist. ἀκμῆς ἑστηκυῖαν. — V. ἃ. αὐτῶν Sch. Arist, v. αὐτῶν. — V. 3.