SIMONIDES. 2E 4538

δρῶν d. molepov. — Moc epigrümma confidenter abiudicavi Simonidi,
obelo in m. addito, neque aliter visum Schneidewino et Hartungo:
dilucide Leonidae et Spartanorum laudes illustrat, et qui scripsit, finxit
Leonidae tumulo additum esse (v. 2 τῇδ᾽ ἔϑανον), sed inde iam
manifestum demonstrativi generis poematium esse, quod per errorem
Simonidi est tributum; nam in Spartanorum tumulo fuit ep. 92. —
Fortasse hoe epigramma, quod postea ut videtur eet insertum Simo-
nideis epigrammatis, non est integrum servatum: item in Anth. P. VIT
259 Avttméroov legitur epigramma εἰς τοὺς αὐτοὺς (i. e. εἰς τοὺς μετὰ
“εωνίδου πεσόντας), quo satis incommode duo Simonidis epigrammata
separantur:
Of ᾿αΑἴδαν στέρξαντες ἐνύπνιον οὐχ ἅπερ ἄλλος
στάλαν, ἀλλ᾽ ἀρετὰν ἀντ᾽ ἀρετᾶς ἔλαχον.

Lemma utique videtur huic disticho convenire, sed non integrum esse
poematium apparet; itaque conieci hos duos Antipatri versus huic epi-
grammati subiieiendos esse: commodam enim clausulam epigramma
recuperai, si πλείστων δὴ . .. πολέμῳ continuatur verbis οἵδ᾽ Αἴδαν

. ἔλαχον. Quod hoc epigramma communem sermonem, illud disti-
ehon Dorieum prae se fert, haec varietas non obstat meae coniecturae.
Quod Antipater negavit trecentos Spartanos nactos esse στήλης hono-
rem, adversatur veritati, nam fuit in memoriam illorum pila cum elo-
gio (Simon. ep. 92) in tumulo posita, sed demonstrativi carminis scri-
ptores satis pro arbitrio argumenta variant.*) Ceterum seriptor epi-
grammatis 95, quisquis fuit, Simonidei sermonis filum aemulatus est,
quemadmodum cum alii, tum Mnasaleas, velut arguit eius poemation
Anth. P. VII 242, hinc Theodoridas Anth. XIII 21 eum τᾶς Σιμωνίδα
πλάτας ἀποσπάραγμα appellavit.

Epigrammata Corinthiorum laudibus destinata 96. 97. 98, quibus
aecedit 134, Simonidi abiudicant, qui nuper huius poetae epigram-
matis operam navaverunt: nam pugnare videntur haec carmina cum
iis, quae Herodotus memoriae prodidit, utuntur his poematis Dio
Chrysosiomus et Plutarchus, ille in oratione Corinthiaea, quam ab alio
rhetore eiusdem aetatis scriptam esse certum est, alter in libello de
Herodoti maledicentia, quem critiei nonnulli Chaeronensi indignum
censent. Haee igitur manifesta fraudis indicia videntur: Kaibel deni-
que investigavit, orationis Corinthiacae scriptorem ementitum esse Si-
monidis nomen, nam a Plutarcho, quem iste expilaverit, poetae nomen
retieeri. At cum hae opinione pugnat lectionis diversitas, quam
passim in his epigrammatis deprehendimus, quamque non licet ad libra-
rios horum opusculorum referre. Epigrammata haec sunt haud dubie
antiqua, sed ep. 98 cui anno sit adscribendum incertum, quoniam
ignoramus, quando mortuus sit Adimantus. Etiam monumentum in
Isthmo (ep. 97) potest compluribus annis post proelium Salaminium
excitatum esse, nam cum Athenienses spargerent rumorem de ignavia
Corinthiorum (Herod. IX 94) et cum Herodoteum opus editum Adi-
manto gravem ignominiam inussisset, consentaneum est, Corinthios his
rumoribus obviam ivisse; et ep. 97 πήματα... μνήματα rhetoris artem
prodere videtur. Sed ep. 96 statim post proelium conditum vel Hero-
dotum agnoscere puto 1X 94 οὐ μέντοι αὐτοί γε Κορίνϑιοι ὁμολογέουσι,
ἀλλ᾽ ἐν πρώτοισι σφέας αὐτοὺς τῆς ναυμαχίης νομίξουσι γενέσϑαι Hoc
igitur et ep. 134 eur Simonidi eripiamus nulla est causa.

*) In Antipatri v. 1 Aóav στέρξαντες ἐνύπνιον vitio manifesto
laborat, fort. 4íó« στέρξαντες ἐναύλιον legendum. V. 2. ἀρετὰν
significat honorem sive felicitatem. 4 i ,