SIMONIDES. 449

90. [149.]
“Ελλήνων προμαχοῦντες ᾿4ϑηναῖοι Μαραϑῶνι
χουσοφύρων Μήδων ἐστόρεσαν δύναμιν.

itaque non dubitavi apud Simon. Amorg. 31 B traditum παχείην
eorrigere. ltem suspectum de vitio Anth. Pal. VII 315 τρηχεέην praeter
necessitatem admissum in epigrammate incertae auctoritatis. Sed
novieii poetae has formas non repudiant, ubi metrum productam
syllabam desiderat, vid. Meineke Del. Ep. p. 200.

Epigr. 90. Lyeurg. Leoer. 109: Τοιγαροῦν ἐπὶ τοῖς ὁρίοις τοῦ βίου
(corrigunt ἠρίοις) μαρτύρια ἔστιν ἰδεῖν τῆς ἀρετῆς αὐτῶν ἀναγεγραμ-
μένα ἀληϑῆ πρὸς ἅπαντας τοὺς λληνας, ἐκείνοις μέν, ὦ ξεῖν᾽ &y-
γειλον πτλ. (ep. 92), τοῖς δὲ ὑμετέροις προγόνοις Ἑλλήνων προμα-
χοῦντες κτλ. Sónonidis esse epigramma testatur Aristid. II 511, qui
una cum aliis huius poetae epigrammatis affert, ubi v. 2 eic scriptus:
ἔκτειναν Μήδων ἐννέα μυριάδας. Adde Schol Aristid. 289 ed. From-
mel, ubi εἴκοσι μυρ. extat. Hoc distichon pilae in campo Marathonio
fuit inseripbum, neque quidquam desiderabis, nam nomina occisorum
solemni more addita erant. Pausan. 1 392, 3: τάφος δὲ iv τῷ πεδίῳ
ϑηναίων ἐστίν, ini δὲ αὐτῷ στῆλαι τὰ ὀνόματα τῶν ἀποϑανόνων
κατὰ φυλὰς ἑκάστων ἔχουσαι. Sed offendit insignis scripturae varietas
v. 2: neque Lycurgus coram iudicibus epitaphium Marathonium reci-
tans iosimulandus erroris, neque-Aristides, qui libellum περὶ παρα-
φϑέγματος scribens volumen Simonidis carmina continens adhibuit:
itaque existimo in duobus elogiis v. 1 iteratum esse: carmen quod
Lycurgus recitavit, haud dubie ad tumulum Marathonium spectat,
epigramma, quo Aristides utitur, donario inscriptum fuisse videtur,
cuius earminis particulam tantum adscripsit rhetor, velut ep. 104 et
132 breviavit. Conieeturam si periclitari licet, Panis signo (cf. ep. 133)
subscriptum fuerit in hunc fere modum:

Τὸν τραγόπουν ἐμὲ Πᾶνα, τὸν AgxdÓn, τὸν κατὰ Μήδων,
στῆσεν Μιλτιάδης τῇδ᾽, ὅτ᾽ ἐλευθερίᾳ

᾿ἙΕλλήνων προμαχοῦντες ᾿Αϑηναῖοι Μαραϑῶνυ
ἔκτειναν Μήδων ἐννέα μυριάδας.

Quamvis Aristides diversum carmen adhibuerit, vel sic eius testi-
monio confisi ep. 90 vindieamus Simonidi, nam ipsi tantum licuit
Simonidi versum iterare in publico monumento. Sed praeterea v. 2
ap. Arist. de vitio suspectus; nam quamvis soliti sint Graeci res
Vellis Medicis gestas altius exaggerare, inauditum est, nonaginta milia
Persarum in proelio Marathonio occisa esse, quasi universus fere
exercitus hac strage peremptus fuerit. Herodotus, quem constat saepe

seripsit Φιλέππον, nam poematium plane prae se fert peculiare orationis
filum, quo utitur Philippus, ut haud ceunctanter equidem huic poetae
vindieaverim, etiam si nomen non esset traditum. — Mimnermi nomen
tam alienum, ut ne insignis quidem stupor aut temeritas coniectando
hoe facinus admittere potuerit; error haud dubie inde ortus, quod
Mimnermi aliquod poematium interceeptum est, quod detrimentum
saepenumero eiusmodi peperit errores. Sane Mimnermus nulla scripsit
epigrammata, sed etiam infra IX 50 elegiographi versus leguntur.
Et hoc quidem eapite, quod epitaphia complectitur, poterat haud
incommode Mimnermi fr. 5, quod Diogenes Laertius suppeditat, in
ordinem recipi.

PozrAm Lrz. III, ἢ 29