494. " ^ s POETAE MELICI.

quidem ἀρχαίοις γράμμασε (Paus. V 29, 3) in Apolloniatarum
donario, quod Lycius Myronis filius feeit:

οἱ γᾶς τέρμαϑ᾽ ἑλόντες ᾿Αβαντίδος ἐνθάδε ταῦτα
ἔστασαν σὺν ϑεοῖς ἐκ Opovíov δεκάταν.

His addo. titulum Melium valde antiquum (CIGr. I 3), qui
eliamnune extat:

παῖ Διός, Ἐπκφάντῳ δέξαι τόδ᾽ ἀμενφὲς ἄγαλμα"
σοὶ γὰρ ἐπευχόμενος τοῦτ᾽ ἐτέλεσσε γρόφων.

ubi τόδε ἄγαλμα dieitur donarium, quod haud dubie columnae
olim fuit impositum, τοῦτο est titulus, quem exhibet columma
Striaia.*) tem Tegeaticum epigramma (Sch. Eurip. Hippol. 263)
haud dubie antiquum:

ταῦτ᾽ ἔλεγεν Σώδαμος Ἐπηράτου, ὃς μ᾽ ἀνέϑηκεν,
μηδὲν ἄγαν" καιρῷ πάντα πρόσεστι καλά.

Neque desunt exempla orationis pedestris, velut est in ti-
tulo, quem regis Psammetichi mercenarii Psampoli in colossi
femore insculpserunt: Βασιλέος ἐλϑόντος ἐς ᾿Ελεφαντίναν Ψαμί(μ)α-
τίχου ταῦτα ἔγραψαν. ltem in vasculo (Annal Inst. Archaeol.
VII 238 seq.) ubi hirundinis adventum homines Attici his voci-
bus celebrant: ἰδοῦ χελιδών. νὴ τὸν Ηρακλέα. evrnt. feo ἤδη. quem
titulum antiquum esse satis testatur ἀρχαία σημασία, quam vas-
eulum exhibet.

Vieissim τόδε haud raro ἀναφορικῶς pro τοῦτο dici solet,
velut apud Hom. Od. « 183, ubi interpretes Apollonium sequi
debebant, item ap. Hesiodum Op. 297 ὅδ᾽ αὖτ᾽ ἀχρήιος ἀνήρ,
hoe et similibus locis Schaefero auetore nostri ὁ δ᾽ scribere solent,
non recte. Eundem usum testificantur vetusta epigrammala,
quemadmodum legitur in Coreyraeo titulo: υἱοῦ TAecíaFo Με-
vexgevtog τόδε σᾶμα, Οἰανϑέος yevedv' τόδε δ᾽ αὐτῷ δᾶμος ἐποίει"

. σὺν δάμῳ τόδε σᾶμα κασιγνήτοιο πονήϑη. item in alio:
σᾶμα τόδ᾽ ᾿Δρνιάδα. χαροπὸς τόνδ᾽ ὥλεσεν "Aoc βαρνάμενον
παρὰ ναυσίν. ltem in titulo quem Ol. 79 proxime ante Simo-

Αἰγίνῃ δώματα ναιετάων perhibet, corrigendum νάσῳ ἐν Alyíve, quem-
admodum legitur VIII 42, 9, nam artifex idem distichon etiam Hiero-
nis monumento subscripsit.

*) Boeckhii lectionem, non interpretationem sequor.