439 ΒΝ POETAE MELICI. illus exemplum secutus Kaibel seripsit (in Mus. Rhen. XXVIH 486 seq. et in Iahnii Annalibus 1873), quorum opera potissimum in eo est posita, ut germana carmina Simonidis secernantur ab iis, quae huius poetae nomen falso prae se ferunt. Hoc quam arduum sit negotium norunt periti; ceterum TIunghahn quamvis diffieillimae quaestioni expediendae impar, certe industriae laude non eàt fraudandus. Et hoc quidem loco potissimos errores re- darguam, de ceteris, et si quid probabiliter disputaverunt, quan- ium satis est dicetur in commentario. lunghahn Simonidi omnia epigrammata abiudicat, in quibus pronomen οὗτος est δεικτικῶς dictum. Sane constat hae vice plerumque ὅδε fungi, cum οὗτος fere sit ἀναφορικόν, sed iam veteres grammatici animadverterunt, eadem passim promiseue usurpari, velut Apollonius Dyse. de pron. 333 eos reprehendit, qui negabant ὅδε etiam ἀναφορικῶς adhiberi.*) Idem error veri tenet longhahnium, qui contendit eomieos quidem poetas, velut Aristophanem, pronomen ovrog δεικτικῶς usurpavisse, sed ab am- fiquioribus hune usum esse alienum, argutias interpretandi ma- chinatus, ut removeret, quae huie legi obstare vidit. Apud Pindarum Ol. IV 26 vietor eum pervenisset ad currieuli termi- num, οὗτος ἐγὼ ταχυτᾶῶτι dicit, quod Apollonius de prom. p. 332 composuit eum Homerico ἔνδον μὲν δὴ ὅδ᾽ αὐτὸς iyd.**) Quod si novae legi obtemperandum, actum est de hoe carmine, sed non eredo quemquam eo audaciae progressurum, ut Pindaro ab- iudieet poema. Nihil agit Iunghahn, qui p. 11 mescio quibus interpretandi machinis usus Homericorum carminum exempla, quae ipsius doctrinae adversantur, removere conatur, velut Il. 4; 618 vij vvv καὶ σοὶ τοῦτο, γέρον. κειμήλιον ἔστω et alia id genus, item Καὶ 341, ubi Ulixes conspicatus speeulatorem com- pellat Diomeden οὗτός τις, “Πιόμηδες, ἀπὸ στρατοῦ ἔρχεται ἀνήρ, πειϑόμενοι potuit quilibet pangere neque necesse est, hoc negotium mandatum esse Simonidi, quamvis Themistocle familiariter sit usus. *) Homerico versu Od. « 185 νηῦς δέ μοι ἥδ᾽ ἔστηκεν usus addit: μεμπτέοι γὰρ οἵ ψιλῶς ἀναγνόντες, ἵνα ὁ καὶ νοῆται, ὑπολαμβάνοντες αὐτὴν δεικτικῶς μόνως τίϑεσϑαι. Schol Hom. τὸ ἥδε ἀναφορικῶς εἴς- ρηκεν ἀντὶ τοῦ δεικτικῶς, itaque Herodianus 70s scribendum esse prae- cepit: ἔστι γὰρ ἀντωνομία ἀναφορική. Neque vero inde conficiendum plaeuisse grammaticis circumflectere ἧδε, τήνδε, οἶδε, τοῦσδε ibi tan- tum, ubi pronomen sit ἀναφορικόν, sed eodem tenore etiam δεικτικὸν insigniverunt, |. |. : **) Recte schol. Pindari τὸ οὗτος ἐγὼ ταχυτᾶτι δεικτικόν vel εἶπε δεικτικῶς οὗτος ἐγώ. lunghahn maluit recentiores interpretes sequi.