428 ' POETAE MELICI.

Si discrepant qui posterioribus saeeulis monumenta bello-
rum Medieorum recensent Strabo et Pausanias ab Herodoto,
neque huius neque illorum de auetoritate addubitandum aut veri
simile post Herodoti aetatem faciem illorum locorum, qui egre-
giorum quondam facinorum testes fuerunt, penitus immutatam
esse. Monumenta ae tumuli, quos viderunt Strabo et Pausanias,
iam Herodotus novit, sed quia diligenter sceiscitatus elogia pu-
blica auctoritate inscripta ab iis, quae postea addita sunt, se-
greganda esse intellexit, haee quidem praetermisit. Hic igitur
dissensus Herodoti fidem planissime confirmat.

Herodotus Thermopylis tria elogia, Peloponnesiorum, Sparta-
norum, Megistiae vatis, Amphictyonum auetoritate pilis inscripta
fuisse memoriae prodidit VII 928. At Strabo IX 425 quinque
pilas in communi sepulero positas esse tradit et Locrorum elo-
gium adhibet: καϑάπερ καὶ τὸ ἐπίγραμμα δηλοῖ τὸ ἐπὶ vij πρώτῃ
τῶν πέντε στηλῶν τῶν περὶ Θερμοπύλας ἐπιγεγραμμένον πρὸς τῷ
πολυανδρίῳ. Accedit elogium  Thespiensium, quod Stephanus
Byz. v. Θέσπεια adsoripsit: καὶ ἐπίγραμμα τῶν ἀναιρεθέντων ὑπὸ
τῶν Περσῶν, ἦν δὲ Φιλιάδου τοῦ Μεγαρέως"

ἄνδρες, vol ποτ᾽ ἔναιον ὑπὸ κροτάφοις “Ἑλικῶνος:
λήματι τῶν αὐχεῖ Θεσπιὰς εὐρύχορος.

Quamquam enim Thespienses etiam proelio Plataeensi interfue-
runt (Herod. IX 30), hoc tamen epigramma non dubito ad Ther-
mopylensem pugnam referre, in qua Thespiensium virtus singu-
laris enituit.) Itaque quinque recuperavimus epigrammata, ac
totidem columellas sitas esse auctor est Strabo. Sed ambigas,
uirum Strabo monumenti, quod Simonidis consilio Megistiae ho-
nori dedicatum est, rationem habuerit necne: equidem antea
(p. 1149 ed. 3) hanc quaestionem in medio reliqui, sed Locrenses
$i tituli honorem impetraverunt, etiam  Phocensium desideriis
satis factum esse verisimile; quinta igitur columella fuit Phocen-
sium: hue denique accessit Megistiae monumentum.

Ut Herodoti et Strabonis inter se dissentientium testimonia

*) Elogium non integrum servatum; biaa olim fuisse videntur di-
sticha, quemadmodum epigramma in Megistiae honorem quattuor ver-
sibus constat: duo tituli (Sim. ep. 91. 92) duobus versieulis occisorum
laudes comprehendunt, tertium (ep. 93) utrum distichon an tetrastichon
fuerit incertum, vid. adn. NMecepi v. 1 Brunekii emendationem, nam
in libris est ἄνδρες 9" of, quam lectionem si sequimur, alius gentis nomen
in exordio earminis memoratum fuisse statuendum: at 'l'hespienses ''he-
banorum societatem parum honorificam aversatos esse consentaneum est.