426 : POETAE MELICI.

ἀνδρῶν ἥτε νέων στήϑεσιν ἐμφύεται.
ϑνητῶν δ᾽ ὄφρα τις ἄνϑος ἔχῃ πολυήρατον ἥβης.
κοῦφον ἔχων ϑυμὸν πόλλ᾽ ἀτέλεστα νοεῖ"
οὔτε γὰρ ἐλπίδ᾽ ἔχεν γηρασέμεν οὔτε ϑανεῖσϑαι,
10 «οὐδ᾽ ὑγιὴς ὅταν ἡ, φροντίδ᾽ ἔχει καμάτου.
νήπιοι, οἷς ταύτῃ κεῖται νόος, οὐδὲ ἴσασιν,
ὡς χρύνος ἔσϑ᾽ ἥβης καὶ βιότοι᾽ ὀλίγος
ϑνητοῖς᾽" ἀλλὰ σὺ ταῦτα μαϑὼν βιότου ποτὶ τέρμα
ψυχῇ τῶν ἀγαϑῶν τλῆϑι χαριξόμενος.

86. [11.]

* * Oivov ἀμύντορα δυσφροσυνάων.

81. [65.]

Ζεὺς πάντων αὐτὸς φάρμακα μοῦνος ἔχει.

*88. [67. 68.]
"Hv ἄρ᾽ ἔπος τόδ᾽ ἀληϑές, ὅτ᾽ ov μόνον ὕδατος αἶσαν,
ἀλλά τι καὶ χλεύης οἶνος ἔχειν ἐϑέλει"
οὐ γὰρ ἀπόβλητον Διονύσιον οὐδὲ γίγαρτον.

EH ITPAMMAT A.

Simonidis epigrammata, quorum insignes reliquiae ad nos
propagatae sunt, inter praeclarissima litterarum Graecarum mo-

ita Meineke e Hermann, vulgo μὲν. — V. 6. ἥ τε νέων, conieci ἥ τ᾽
ἐνεῶν. — V. 9. γηρασέμεν Vind., γῆρας ἔμεν Α, γηρασσέμεν vulgo,
γηρασκέμεν Buttmann. Ionici sermonis lex jii] videtur requi-
rere, quemadmodum πειρήσειν dicitur. — V. 10. οὐδ᾽, Hartung o0".
NY, dd. νήπιοι, οἷς Stephanus et Ursinus, vulgo νηπίοις, A νηπίοισι,
B νηπυτίοις. — V. 12. βιότοι᾽ Stephanus, βιότον vulgo, Ursinus βιό-
τοῖο, Hermann βιοτῆς.

Fr. 86. Ath. Y 441 À: Τοῦτο γὰρ παϑεῖν οὐ δύνανται οἵ τὸν
κατὰ Σιμωνέδην πένοντες οἶνον ἀμ. δυσ. (B δυσφρόσυνον), nisi forte
δυσφροσυνᾶν scribendum, ut sit ex melieis carminibus.

Fr. 87. Stob. Eclog. Phys. 128: Σιμωνέδης" Ζεὺς κτλ. — πάν-
τῶν cod. Grotii, πάντως A. Versus hie fortasse epigrammatum reli-
quiis adscribendus.

Fr. 88. Athen. 132B: Ἦ γὰρ κτλ. ὃ Κεῖός φησι ποιητής. For-
tasse tertius tantum versus Simonideus est, et si omnia Simonidis sunt,
dubium an haee cohaereamt. — V. 1. ἦν é ἄρ᾽ Porson, vulgo ἦ ye. —
V. 9. χλεύης scripsi, BODV λεύχης, L λέσχης. — V. 8. οὐ γὰρ Schweig-
haeuser, libri οὐδὲ γάρ.