SIMONIDES, 425

Οἵ τὲ πόλιν Γλαύκοιο, Kogívótov ἄστυ, νέμοντες,
of « κάλλιστον μάρτυν ἔϑεντο πόνων
b χρυσοῦ τιμήεντος ἐν αἰϑέρι" καί σφιν ἀέξει
αὐτῶν τ᾽ εὐρεῖαν κλῃδόνα καὶ πατέρων"
"7 MJ » F3 * Σ 3 , ,
ξεινοδύκων γὰρ ἄριστος ὁ χρυσὸς cv αἰϑέρι λαμπῶν.

85. [60.]
(Οὐδὲν ἐν ἀνθρώποισι μένει χρῆμ᾽ ἔμπεδον αἰεί")
ἕν δὲ τὸ κάλλιστον Χῖος ἔειπεν ἀνήρ᾽
οἵη περ φύλλων γενεή, τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν 111
παῦροι μὴν ϑνητῶν οὔασι δεξάμενοι
b στέρνοις ἐγκατέϑεντο" πάρεστι γὰρ ἐλπὶς ἑκάστῳ.

bendum Οἱ δὲ πόλιν... νέμονται, οἷον καλλίστων μάρτυν ἔϑεντο
πόνων χρυσὸν τιμήεντα τὸν αἰθέρι, ascivi οἷον ab Hermanno, καλ-
λίστων ἃ Reiskio propositum. Quod Schneidewin seripsit κύκλον καλ-
λίστων κτλ., monendum hane verborum collocationem a Simonidis arte
abhorrere, postea suasit o? καὶ (ita Ursinus) . . . χρυσὸν τιμήενϑ᾽ ὃς
iv αὐϑέρι, sermone plus quam pedestri. Ipse olim dubitanter refinxi
οὲ καὶ κάλλιστον μάρτυν ἔϑεντο πόλον, Bamberger coni. οἷον καλλί-
στων vel οἵων κάλλιστον. Hartung multa molitus ξεινοδόκον κρείσσω
δαίμον᾽ ἔϑεντο πόνων scripsit. Schmidt γάνος pro πόνων suasit. — V. T
adieei ex Apollonio Lex. Hom. 116, 25 /&rwoódóxog. ... ὁ δὲ Πίνδαρος"
ξεινοδόκησέν τε δαίμων (fr. 311)" ἀντὶ τοῦ ἐμαρτύρησεν᾽ καὶ iv τῇ
Ὀδυσσείᾳ (c 68)" Ξεινοδόκος μὲν ἐγώ, ἔδοξέ τισι λέγειν (μάρτυραλ)"
φησὶ γοῦν Σιμωνίδης" Ξεινοδόκων δ᾽ ἄριστος ὁ zo. ἐν αἰϑέρι
λαμπρός. ἀντὶ τοῦ μαρτύρων. --- γὰρ ἄριστος scripsi, δ᾽ ὥριστος Brunck,
vulgo δ᾽ ἄριστος. Meam emendationem recepit Hartung. -- Ολάμ-
zov pro λαμπρός exhibent Et. M. 610, 46. Et. Gud. 414, 35 et Zonar.
1415 (Mingarelli codd. Nan. 496), qui eundem versum per errorem Pin-
daro tribuunt et ó omittunt.

Fr. 85. Stob. Flor. XCVIII 29: Σιμωνέδου. Elegiacum hoc car-
men, quod plenum atque integrum esse videtur, non dubitaverunt ho-
mines docti Ceo poetae vindieare, mihi & melici consummata arte et
ingenio prorsus abhorrere videtur, itaque nescio an potius sit Amor-
gini, quem praeter iambos etiam elegias scripsisse constat, vide quae
dixi vol.9 p. 441: atque assensus mihi est L. de Sybel. Est autem hoc
càrmen non solum antiqua simplicitate insigne (velut paucis his ver-
sibus ϑνητῶν et ϑνητοῖς ter, βιότου bis iteratur, νέων v. 6 si integrum
est, eadem sententia proximis versibus repetitur) sed etiam protrepti-
eum carminis consilium plane couspirat cum antiquioris Simonidis in-
genio. Tamen Plutarchus sive quis alius Homeri vitam scripsit (vide
ad v. 2) quando Simonidem cum Pindaro coniungit, melieum poetam,
non iambographum dicere videtur, siquidem illi biographi hanc elegiam
respexerunt, — V. 1 solus Ursinus habet, in' Stobaeo desideratur. —
V. 2. Resp. Plut. vit. Hom. 283 ed. Gale: Ὅμηρον τοίνυν Πίνδαρος uiv
ἔφη Xióv vs καὶ Xuvoveiov γενέσϑαι, Σιμωνίδης δὲ Χῖον. Cf. vit. Hom.
ed. Westerm. 28 (Cram. An. Par. lll 98, 13). — ἕν δὲ ro, Hecker ἕν
δὲ τι. — V. 3. τοίη δὲ, legebatur τοιήδε. — V. 4. μὴν scripsi, atque