422 : POETAE MELICI,.

EAETEIA.

81.
ΕΙΣ ΤῊΝ EN ΜΑΡΑΘΩ͂ΝΙ MAXHN.

Εἰ δ᾽ ἄρα τιμῆσαι, ϑύγατερ Διός, ὅστις ἄριστος,
δῆμος ᾿ἀϑηναίων ἐξετέλεσσα μόνος.

82.
Μηδὲν ἁμαρτεῖν ἐστι ϑεοῦ καὶ πάντα κατορϑοῦν.

ρόφων᾽, quod correxit Schneidewin. Ahrens ἐερόφων᾽ i. e. λιγυρόφων᾽
requirit.

Fr. 81. Aristoph. Pae, 736: Εἰ δ᾽ οὖν εἰκός τινα τιμῆσαι, ϑύγα-
TE0 EL ὅστις ἄριστος ΚΧωμῳδοδιδάσκαλος ἀνθρώπων καὶ Ἠλεινότατος
γεγένηται, Ἄξιος εἶναί quo εὐλογίας μεγάλης ὁ διδάσκαλος ἡμῶν, ubi
Schol. Παρὰ τὰ Σιμωνέδου ἐκ τῶν ᾿Βλεγεέων" Εἰ δ᾽ ἄρα κτλ. --
T ϑύγατερ Sehneidewin, cod. ϑυγατέρα. — V. 2, δῆμος, Dübner vel
Dindorf δήμῳ nescio qua de eausa coni. — ἐξετέλεσσα Schneidewin,
cod. ἐξετέλεσα, Hartung ἐξετέλεσσε requirit. , Resp. hue Auetor vit.
Aeschyl. (Biogr. p. 119): Κατὰ δ᾽ ἐνίους iv τῷ εἰς τοὺς ἐν “Μαραϑῶνι
τεϑνηκότας ἐλεγείῳ ἡσσηϑεὶς Σιμωνίδῃ (Αἰσχύλορ)" τὸ γὰρ ἐλεγεῖον πολὺ
τῆς περὶ τὸ συμπαϑὲς λεπτότητος μετέχειν θέλει, ὃ τοῦ Αἰσχύλου, ὡς
ἔφαμεν, ἐστὶν ἀλλότριον. — QGoettling hoc distichon epigramma esse
censet, quod ad ᾿ϑηνᾶν Πρόμαχον refert (in comm, acad. Ienae 1859).

Fr. 82. Scholion ad Gregorii Naz. or. II in Iulianum p. 169D ex
cod. Laurentiano*) edidit Piccolomini vel Kirchhoff Herm. VI 489: τὸ
ἀναμάρτητον, φησίν, ὑπὲρ τοὺς ἀνϑρώπους" τὸ δὲ μικρόν τι πταίσαν-
τας ἐπανάγεσϑαί τε καὶ διορϑοῦσϑαι ἀνθρώπων ἐστὶ καλῶν τε κάγα-
dv. λέγει δὲ καὶ Σιμωνίδης (εἷς δ᾽ οὗτος τῶν 9' λυρικῶν) ἐν ἐ ἐπι-
γράμματι NT αὐτῷ ἐπὶ roig Μαραϑῶνι πεσοῦσιν ᾿ϑηναίων τὸν
στέχον τοῦτον" μηδὲν ..  κατορϑοῦν. Quod interpres iste ἐν ἐπὶ-
γράμματι scripsit, ubi ἐν ἐλεγείοις dicendum erat, non offendit, nam
alias quoque haee vocabula promiseue usurpantur. Neque fides 'dene-
ganda tribuenti hune versum Simonidi, qui legitur in epigrammate
facto in memoriam eorum, qui in proelio Chaeronensi ceciderunt apud
Demosth. or. de eor. 389 v. 9 sive paenultimo: neque enim temere
proelium Marathonium cum pugna Chaeronensi confusum, neque elo-
gium illud Simonidi epigrammatographorum principi adseriptum nam
Interpres iste deinde recenset quot Persae quotque Athenienses mortem
apud Marathonem obierint, etiam ducem Atticorum vita defunctum
nominatim appellat, ut apertum sit locuplete auctore usum hunc ver-
sum ad res Medico bello gestas rettulisse. Itaque censendum est, hunc
versum scriptorem epigrammatis ex Simonidis elegia ad suum prae-
conium transtulisse; neque vero mala fraude aliena sibi arrogavit, sed
verba Simonidea tunc omnibus nota testimonii loco adhibuit, id quod
satis superque arguunt ea, quae his praemissa sunt ἐπεὶ ϑνητοῖς ἐκ
“ιὸς ἦδε κρίσις. Neque vero existimandum est, integrum hoc distichon
ex Simonidis elegia esse delibatum, nam epigrammatographus inflexit Cei

*) Horum scholiorum codicem Parisinum olim examinavit, Bast, cuius
excerptis usus est Gaisford in ed. Suidae, velut v. λῆμα.