410 ' POETAE MELICI,

60. [24.] : 1140

-ἐν.- -τνυ--τωνς-ῃυ -.-

Ὄνϑρωπε, κεῖσαι ζῶν ἔτι μᾶλλον τῶν ὑπὸ γᾶς ἐκείνων.

61. [881]
Οὔτις ἄνευ ϑεῶν
ἀρετὰν λάβεν, οὐ πόλις, οὐ βροτός.
ϑεὸς ὃ πάμμητις" ἀπήμαντον δέ
"οὐδέν ἐστιν ἐν αὐτοῖς,

60900 d t —
VA CANC ECTETUR QU CS
Ζων- EID A C --

. Οὐκ ἔστιν κακόν
ἀνεπιδόκητον ἀνθρώποις, ὀλίγῳ δὲ χρόνῳ
πάντα μεταρρίπτει ϑεύς.

Fr. 60. Aristid. II 513: κατά σε ἀνήρ τις Σιμωνέίδειος ἀμείψε-
voi ὦνθρωπε κτλ. — γᾶς Schneidewin, v. γῆς. Fortasse Aristides
haee quoque ut alia, quae ibi profert, ex 'Simonideo epigrammate de-
libavit:

"arlQag" ; Qs. E
κεῖσαι fov iu μᾶλλον τῶν ὑπὸ γῆς ἐκείνων.

ut hexametrum binae tripodiae logaoedieae exceperint.

Fr. 61. Theophil. ad Autolyc. I1 8: Σιμωνίδης" Οὔτις ἄνευ ϑεῶν
ἀρετὰν λάβεν, οὐ πόλις, οὗ Beovóg: ϑεὸς ὃ (Stephanus οὐ) πάμ-
μητις (legebatur παμμῆτις)" ἀπήμαντον δὲ (Steph. τε) οὐδέν ἐστιν
ἐν αὐτοῖς. Ita codd. unde Fellus in hexametros redegit: οὔτις ἄνευ
τε ϑεῶν ἀρετὴν λάβεν, οὐ πόλις, οὔτις οὐ βροτός, οὐ ϑεός, ὃς παμμῆτις
δ᾽ ἐστὶν ἐν αὐτοῖς οὐδὲν ἀπήμαντον. Ap. Stob. Eel. Phys. I p. 28 tan-
tum legitur: οὔτις ἄνευ ϑεῶν ἀρ. À. οὐ πόλις οὔτις (om. A) οὔ. Credo
duo fragmenta, sed utrumque Simonidis eoaluisse. V. 3 et 4 nom esse
integros apparet: conieci . . . ϑεὸς οἷος | πάμμητις" ἀπήμαντον δ᾽
(ἄνευϑε $509) | οὐδέν ἐστι ϑνατοῖς. nisi forte plura intercepta
sunt, ac possis uti verbis, quae apud Stob. I 2, 9 ante Simonideum
οὔτις ἄνευ 4. leguntur Ζεὺς ὁ καὶ ξωῆς καὶ ϑανάτου πείρατα νωμῶν δὰ

haec redintegranda:

Θεὸς ὁ καὶ “ξωᾶς (βροτοῖσι, πείρατα καὶ ϑανάτον νωμῶν
πάμμητιρ" ἀπήμαντον δ᾽ ἄνευθε ϑεοῦ
οὐδέν ἐστιν ἐν αὐτοῖς.

Extrema Schneidewin sie conformavit ἀπήμαντον γὰρ οὐδὲν ἔστιν ἐν
ϑνατοῖς (Hermann ἐν ἀνθρώποις).

Fr. 62. Theophil. ad Autol. Π 37: ZXiovíónc: οὐκ ἔστιν κακὸν
ἀνεπιδόκητον ἀνϑρώποις, ὀλίγῳ κτλ. lta libri, Humphreius in versus
iambicos redegit: