ΒΙΜΟΝΊΘΕΗ. “᾿ ἱ 581

ὑγιὴς ἀνήρ᾽ οὐδὲ μή μὲν ἐγώ
5 μωμάσομαι" τῶν γὰρ ἀλιϑίων
ἀπείρων γενέθλα. ; * 1117
πάντα τοι καλά, τοῖσί τ᾽ αἰσχρὰ μὴ μέμικται.
'— e. ff.

Οὐδέ uot ἐμμελέως τὸ Πιττάκειον

v. 14 pergit: καὶ τὰ ἐπιόντα γε τοῦ ἄσματος μᾶλλον δηλοῖ... t09-
ve&utv wrÀ. (v. 1ῦ seqq.). Sehleiermacherum tamen secutus Hermann
ex his verwibus ,G—1) e odum constituit: "Euowy" ἐξαρκεῖ, Ι ὃς ἂν μὴ
κακὸς ἢ... οὔ μιν ἐγὼ μωμήσομαι" | οὐ γὰρ φιλόμωμος (eiecto verbo
εἰμι, pro quo Schneidewin ἐγὼ coni) xti. At vero horum versuum
numeri aperte sunt iidem, qui in strophis deprehenduntur, ut nullis
omnino epodis Simonides 'm hoe carmine usus esse videatur. Quare
hie inserui, ut prima stropha iam sit integra: apteque Simonides,
postquam dixit diffieile esse, virum omni ex parte bonum evadere,
subiecit, sibi vel mediocres homines probari, et tum aptissime Pitta-
eeum illud sub examen vocavit: neque adversantur huie coniecturae,
quae Plato 344 B dicit. Iam apparet quod est apud Platonem 346 C,
ubi hos versus (3—7) affert ἐπεὶ ἔμοιγε ἐξαρκεῖ ὃς dv μὴ κακὸς ἢ
καλ. (quamquam infra 346 D repetit ἀλλά μοι ἐξαρκεῖ, ὃς ἂν μέσος
ἢ) non esse à Simonide profectum, sed Platonem poetae verba liberius
suae orationi accommodavvisse. ltaque v. 3 emendavi ὃς ἂν ἢ κακὸς
deleta negatione μή, quae facile ex sequentibus repeti potest. Nam
quod fortasse alieui in mentem veniat ὁ δὲ μὴ κακὸς μηδ᾽ ἄγαν ἀπά-
λαμνος, huie coniecturae vel ea, quae Plato p. 343 C de particula piv
ν. 1 disputavit , obstant. — εἰδώς, Σ e corr. οὐχ ὃς. — γ᾽ ὀνασίπολιν
seripsi, τ᾽ ὀνησίπολιν Hermaun, (Schneidewin τ᾽ ὀνασίπ..) libri γε
ὀνήσει πόλιν. — V. 4. οὐδὲ μή μὲν scripsi, nisi praestat οὐδὲ μή viv,
sed de Simonidis usu nihil constat, itaque nolui quidquam ea in parte
novare, οὔ μιν Schleiermacher, libri ov μὴν. — V. 5. μωμάσομαι
Sehneidewin et deinde ἀλιϑέων, libri μωμήσομαι et ἠλιϑίων. — Quae
post μωμάσομαι sequuntur: οὐ γάρ εἶμι φιλόμωμος Platonis sunt. verba
Simonidem explieantis, neque vero Simonidis versieulus, ut Sehleier-
macher et qui illum sequuntur existimant; quam sententiam frustra.
tuearis eo, quod Plato supra dixit: οὐ «διὰ ταῦτα σὲ ψέγω, ὅτι εἰμὶ
φιλόψογος. — V. 6. ἀπείρων γενέϑλα, sic libri nisi quod γένεϑλα ex-
hibere videntur, ,quod non recte tuetur Stallbaum, ut ἀπείρων sit geni-
tivus adiectivi ἄπειρος, edd. vett. ἄπειρα γενέϑλα, unde Stephanus
ἄπειρα γένεϑλα vel ἄπειρος & γενέϑλα. — V. 7. καλά, τοῖσί τ᾽, r καλὰ
λευκὰ τοῖσι. — μὴ om. D. -- Versus compositus ex pherecrateo et
ithyphallieo, id quod non offendit, si quidem Corinna trochaicam tripo-
diam vice logaoedicae tripodiae admisit, atque eadem licentia usus est
Main: iam v. 14 quomodo sit confirmandus, non satis constat, sed

. 91 οὐδὲ ϑεοὶ μάχονται logaoedieus videtur, nam synizesis hic qui-
dou: parum grata: itaque existimo Simoaidem in hac strophae clausula
aut alternis vicibus trochaieum et logaoedicum colon adhibuisse, aut
logaoedieos versiculos: sed disparibus figuris . o o v. - v. 21,
—-v-vwv.-v SY. 14 οὖ ν, 7: tunc igitur pro μέμεικται restituendus con-
iunctivus μεμέγηται, quem etiam Platonis paraphrasis commendat:
»eripsi per y, quoniam perfectum secundum Choeroboscum est μέμεγα.
Sune a lindari arte haec vicissitudo disparium formarum | abhorret.
sed quemadmodum recentiores poetae remiserunt de hac severitate, ita
lieuit etium antiquioribus passim popularis carminis consuetudinem
sequi. --- V. 8. οὐδέ, Γ' οὐδέν. — Πιττάκειον, πιττάκιον WI'9EXwe

95*