: 886 UC POETAE MELICI.

Στρ. «΄.
"Avóg! ἀγαϑὸν μὲν ἀλαϑέως γενέσϑαι 1115
χαλεπὸν χερσίν vs καὶ ποσὶ καὶ νόῳ τετράγωνον. ἄνευ
ψόγου τετυγμένον".
e b] o ^ τ» 3 , 5 » 2 ^
ὃς ὧν ἢ κακὸς μηδ᾽ ἄγαν ἀπάλαμνος, εἰδώς γ᾽ ὀνασίπολιν
δίκαν ; | .21116

hae invidia αὖ Seopam liberaret poeta hoc carmen composuit, quod
nonu fuit epiniclum, sed quemadmodum veteres grammatiei Pindari
epinieiis etiam paraenetica earmina aliaque id genus inseruerunt, ita
Simonideum quoque poema hunc locum commode obtinebit, quod
veteres quoque verisimile est non separavisse a reliquis carminibus
in Score honorem conditis. Blassio carmen σκολιὸν fuisse videtur,
ze M. 1. μὲν om. Θ. — ἀλαϑέως, εὐλαϑέως e. — V. 9. χερσίν, libri
χερσί. — ποσὶ καὶ, ποσὶ BCErwye. - ψόγου, λόγου w 2 manu pr
Cf. Plato 344 A: οὐ y&e εἶναι, ἀλλὰ ,γγενέσϑαι. μέν ἐστιν ἄνδρ᾽
ἀγαϑὸν χερσί τε καὶ ποσὶ καὶ νόῳ τετράγωνον, ἄνευ ψόγου τετυγ-
μένον, χαλεπὸν ἀλαϑέως (ἀληϑέως. ZEw). Adde Diog. Laert. 1 76:
εἶπέ vs (Πιττακὸς) χαλεπὸν ἐσϑλὸν ἔμμεναι, οὗ καὶ Σιμωνίδης μέμνηται
λέγων" ἄνδρα &. (uv, om.) ἀλ. γενέσϑαι χαλεπὸν τὸ Πιττάκειον" μέμνη-
ται δ᾽ αὐτοῦ καὶ Πλάτων ἐν Πρωταγόρᾳ" ἀνάγκᾳ δ᾽ οὐδὲ ϑεοὶ μάχον-
ται (ut hoc quoque Pittaci sit, cf. Simon. v, 21) et Suid. v. Πιττάκειον.
V. 2 respice. Aristot. Eth. Nic. 1 10, 11. Rhet. III 11. Sopater ap. Stob.
Flor. XLVI 51. lulian. Caes. 333 B. Damasc. ap. Suid. v. τετράγωνος.
Eust. H. 475, 31, — V. 3—* hoc loco inserui, idque etiam nune tueor,
quamvis possit aliquis suspieari haec ad quartam stropham referenda
esse, αὖ pariter extrema pars primae strophae Atque initium quagtae
strophae desit. Neque Blassio assentiendum, qui assensus mihi v. 38—7
ante stropham οὐδέ μοι ἐμωμελέως κτλ. (v. 8 seq.) esse collocandos, hic
septem versus omissos esse arbitratur, quibus poeta Thessalum sit
affatus; at sententiae omnino tam arcta necessitate vinetae sunt, ut non
sit verisimile ordinem hunc iustum continentemque orationem direm-
tam esse ampla hac alloeutione, qua multo commodius ipsum carmen
inchoari licuit: nam quae Blass p. 398 profert, ut ostendat non satis
apte v. 3 continuo exeepisse v. 1 et 2, non multum valent. lllud
omnino improbandum, quod Sehleiermacher censet hos versus (3— 7)
medium obtinere locum inter v. 14 et v. 15: nihil enim probant ea
quae Plato ,946 C, ubi v. 3—7 affert, addit: οὐ τοῦτο λέγει, ὥσπερ ἂν
εἰ ἔλεγε πάντα τοι λευκά, οἷς μέλανα μὴ μέμικται" γελοῖον γὰρ ἂν εἴη
πολλαχῇ᾽ ἀλλὰ ὅτι καὶ αὐτὸς καὶ τὰ μέσα ἀποδέχεται, ὥστε μὴ ψέγειν"
καὶ οὐ ξητῶ, ἔφη, πανάμωμον ἄνϑρωπον, εῦρ. 0. *. αἰ. 19ovóg:
ἔπειϑ'᾽ ὑμὶν εὑρὼν ἀπαγγελέω. ὥστε τούτου γ᾽ ἕνεκα οὐδένα
ἐπαινέσομαι, ἀλλά μοι ἐξαρκεῖ, ἂν ἡ μέσος καὶ “μηδὲν κακὸν ποιῇ, ὡς
ἐγὼ πάντας φιλέω καὶ ἐπαΐένημι, καὶ τῇ φωνῇ ἐνταῦϑα κέχρηται τῇ
τῶν Μυτιληναίων, ὡς πρὸς Πιττακὸν λέγων τὸ πάντας δὲ ἐπαίνημι
καὶ φιλέω ἑκὼν (ἐνταῦϑα δεῖ ἐν τῷ ἑκὼν “διαλαβεῖν λέγοντα). ὅστις
ἔρδῃ μηδὲν αἰσχρόν, ἄκων δ᾽ ἔστιν οὺς ἐγὼ ἐπαινῶ καὶ φιλῶ" σὲ οὖν,
καὶ εἰ μέσως ἔλεγες ἐπιεικῆ καὶ ἀληϑῆ, ὦ Πιττακέ, οὐκ ἄν ποτε ἔψεγον᾽
vov δέ, σφύδρα γὰρ καὶ περὶ τῶν μεγίστων ψευδόμενος δοκεῖς ἀληϑῆ
λέγειν, διὰ ταῦτα σὲ ἐγὼ ψέγω. haec, inquam, nihil probant, quoniam
manifestum est, Platonem hic liberrime suoque instituto convenienter
Simonideas sententias disposuisse, Ut credamus stropham 3 (v. 15 —21)
continuo post stropham 2 (v. 8—14) collocatam fuisse non solum com-
modus sententiarum ordo suadet, sed etiam ipse Plato 345 C, qui allato