SIMONIDES. . 938b

vog (v. ἐκεῖνα) γὰρ οὕτως ἐπέγραψεν, ὀφείλων ἐπιγράψαι δρομεῦσι (vid.
Choerob. Epimer. J 115, 16 cum cod. Marc. ap. Gaisford Praef. Et.
M. p. VII et Cram. An. Ox. III 264), tamen verisimile est Callimachum
propterea hae forma usum esse, quoniam in ipsius Simonidis carminibus
reperit, vel quod iam antiquiores editiones Callimacho hune titulum
suppeditabant. Haec etiam nunc tueor, quamquam aliter de hac quaestione
státuit O. Schneider Callim. II p. 689 seq.

Fr. 6. Plato ,Protag. 339 A: Kel δὴ καὶ νῦν ἔσται τὸ ἐρώτημα
περὶ τοῦ αὐτοῦ μέν, περὶ οὗπερ ἐγώ τε καὶ σὺ νῦν διαλεγόμεθα, περὶ
ἀρετῆς, μετενηνεγμένον δὲ εἰς ποίησιν τοσοῦτον μόνον διοέσει. “έγει
γάρ πον Σιμωνίδης πρὸς 20e τὸν Κρέοντος υἱὸν τοῦ

Θετταλοῦ, ὅτι Ἄνδρα ὧψ' «τς τετυγμένον (v. d. 2)..- Οἶσϑα
οὖν, ἔφη, ὅτι natos τοῦ ἄσματος λέγει που, οὐδὲ Not...
ἔμμεναι (v.8. 9 ... p. 841}: ἐπεὶ ὅτι γε Σιμωνίδης οὐ λέγει τὸ

χαλεπὸν κακόν, μέγα τεκμήριόν ἐστιν εὐθὺς τὸ μετὰ τοῦτο ῥῆμα.
λέγει γὰρ ὅτι" ϑεὸς ἂν μόνος τοῦτ᾽ ἔχοι γέρας (v. 10). KP; 344€:
ἀλλὰ ϑεὸς ἂν μόνος τοῦτο ἔχοι τὸ γέρας, ἄνδρα δὲ οὐκ ἣᾧ ᾧ
καϑέλῃ (v. 10. 11)... σὺ δὲ φής, ὦ Πιττακέ, χαλεπὸν ἐσθλὸν ἔμ-
μεναι, τόδ᾽ ἔστι γενέσϑαι μὲν χαλεπόν, δυνατὸν δὲ ἐσθλόν: ἔμμεναι
δὲ ἀδύνατον πράξας μὲν γὰρ εὖ πᾶς... κακῶς «Ὁ. 12. 18).

p. 345 C: ἐπιπλεῖστον δὲ καὶ ἄριστοί εἶσιν, οὺς ἂν ot ϑεοὶ
φιλῶσιν (v. 14). Ταῦτά τε οὖν πάντα πρὸς τὸν Πιττακὸν εἴρηται,
καὶ τὰ ἐπιόντα γε τοῦ ᾷσματος ἔτι μᾶλλον δηλοῖ" φησὶ γάφ' Τοῦνε-

κεν... ἀπαγγελέω (v. 16---18). φησίν’ οὕτω σφόδρα καὶ δι᾿ ὅλου
τοῦ ἄσματος ἐπεξέρχεται τῷ τοῦ Πιττακοῦ ῥήματι. πάντας δὲ ἐπαί-
νημι. «μάχονται «(ν. 19—21). . Ῥ. 8400: Ταῦτα δὴ καὶ τῷ Πιτ-

τακῷ λέγει, ὅτι ἐγώ, ὦ Πιττακέ, οὐ ᾿διὰ ταῦτά δὲ “ψέγω, ὅτι εἰμ φιλό-
ψόγος, ἐπεὶ ἔμοιγε ἐξαρκεῖ ὃς ἂν μὴ κακὸς 5. μηδ᾽ ἄγαν ἀπά-
λαμνος, εἰδώς yt ὀνήσει πόλιν δίκαν ὑγιὴς ἀνήρ: οὐ μὴν
ἐγὼ μωμήσομαι" οὐ γάρ εἰμι φιλόμωμος" τῶν γὰρ ἠλιϑίων ἀπεί-
i γενέϑλα (v. 8—6)... ὥστ᾽ εἴ τις χαίρει ψέγων, ἐμπλησϑεέη àv
κείνους μεμφόμενος᾽ πάντα... μέμικται (v. 7). Simonidea a Pla-
tonis oratione primus rectius separare instituit Sehleiermacher, ipsos
versus restituere et ad numeros revocare studuerunt post Heynium
(Opusc. I 160seqq.) Hermann (in edit. Heindorfii) et Boeckh Pind. 1 8
p. 337 (qui quidem epodum, quam sibi deprehendisse visus est Her-
mann, praetermisit) a quibus mihi saepius discedendum fuit. Schnei-
dewin 1n strophis diseribendis Boeckhium sequitur, in epodo Hermanni
vestigia legit. Hartung me auctore epodum sprevit, sed quatuor
strophas distinxit, str. 1 initium tantum superesse statuit (v. 1. 3),
str. 2 et 3 integras, quibus quartam hane subiungit: οὐδ᾽ ἂν ἔγωγε,
μέσως λέγοντ᾽ ἀλαϑές, | διὰ ταῦτ᾽ οὔ πῶς, ὦ Πίύττακε, σ᾽ ἔψεγον" A
εἰμὶ δ᾽ οὐ φιλόμωμος᾽ ἐξαρκεῖ δέ μοι | ὃς ἂν E κακὸς μηδ᾽ ἄγαν ἀπά-
λαμνος, εἰδὼς δ᾽ ὀνησίπολιν' δίκαν | ὑγιὴς ἀνήρ᾽ ἦ μὴν οὔ μιν ἐγὼ
μωμήσομαι" τῶν γὰρ ἠλυϑίων Ι ἀπείρων γενέϑλα' | πάντα τοι καλὰ
τοῖσί t' αἰσχρά ys μὴ μέμικται. Blass denique (Mus. Rhen. XXVII
826 seq.) et monostrophieum esse carmen largitur et. quemadmodum
carminis disiectas partieulas in ordinem redegi comprobat, nisi quod
post v. 2 septem versus omissos esse statuit; Itaque v. 1 et 2 exordium
sir. 1 esse censet, v. 8— 77 secundae strophae. adscribit. — Carmen hoc
Simonidis vel eo nomine insigne, quod fere integrum servatum: nam
deesse nihil videtur, nisi carminis exordium sive prima stropha, in
qua poeta haud dubie professus erat, se hoe carmen ad Scopam Thessalum
mittere, ac fortasse simul Scopae gentiles vel familiares allocutus erat,
hine in fine carminis v. 18 eosdem appellat. Videtur Scopas ob facinus
aliquod commissum in gravem hominum reprehensionem incidisse; ab

' Pozrazx Lyn. III. 25