XXIII.
APOLLODORUS.

Τίς τοιῇδ᾽ ἐν ὥρῃ
ἦλϑεν ἐπὶ τέρϑρον ϑυρέων;

Apollodorus. Erotian. p. 866: τὸ τέρϑρον τοῦ πάϑους vil τοῦ
τὸ τέλος... . Καὶ ᾿ἀπολλόδωρος ὁ τοὺς ὕμνους γράψας φησί" τίς
τοιήδε (τοι ἦδε AD, τοι ἥδε B, τι ἦδε C, idem deinde ἐπὶ τὸ τέρϑρον
ϑηράων) den κτλ. ἀντὶ τοῦ ἐπὶ τέλει (fort. τέλη, Klein τέλος) τῶν ϑυ-
ρῶν. quae éorrexi, inserens praeterea ἐν Meinekio auctore, nisi forte
scribendum τίς τοιῇδ᾽ 0gg, nam veteres Atticos ὄρη correpta priore
syllaba pro ὥρη dixisse testificatur Plato in Cratylo p. 410 C, sed quod
in hymno Homerico in Cerer. v. 399 cod. Mosq. exhibet ὁρέων potius
ὡρέων restituendum, quemadmodum est ib. 492 ὡρηφόρε, quamquam
ibi ὁρηφόρε haud incommodum. — V. 2. ϑυράων, videtur ϑυρέων potius
quam ϑυρῶν scribendum, — Apollodorus Atheniensis Pindari est magister,
vid. Eustath. vit. Pind. p. 20 et schol. Pind. Ol.IX 74, quemadmodum
emendavi ad Simonid. fr. 75. Si coniecturam periclitari licet, Apollo-
dori fortasse est fragmentum epinici carminis in Zchecratem Orcho-
menium in charta Aegyptiaea repertum, quod infra fr. adesp. 85 edidi.