389 ^ POETAE MELICI.

βρύον ὥς, ὕπερϑε λευκᾶς διαφαίνεται γαλήνας.
ἁπαλόχροον γαλήνας ὑπὲρ ἀργύρῳ δ᾽ ὀχοῦνται

15 δέμας εἰςπλόον φέρουσα, 1013: ἐπὶ δελφῖσι χορευταῖς —
ῥόϑιον πάροιϑεν ἕλκει. 25 δολερὸν Πόϑος μετώπῳ
ῥοδέων δ᾽ ὕπερϑε μαξῶν Ἔρος Ἵμερος γελῶντες.
ἁπαλῆς ἔνερϑε δειρῆς χορὸς ἰχϑύων τε κύρτος
μέγα κῦμα πρῷῶρα τέμνει. ἐπὶ κυμάτων κυβιστῶν

40 μέσον αὔλακος δὲ Κύπρις Παφίης τὸ σῶμ᾽ ὀπάζξει,

κρίνον ὡς iow ἐλιχϑέν 80 ἵνα νήχεται γελῶσα.

ἀλαλημένος. sed. in τὰ. "( varietatis indicium, Stephanus ἀλαλημένον.
— ὑπ᾽ ww scripsi, Stephanus ἐπ᾿ dwvg, cod. ἐπαυτά. — V. 18 cod.

Bevor ὡς et in m. ““ sed varia seriptura omissa. — λευπᾶς scripsi, eod.
λευκάν, Stephanus λευκόν. --- V. 14. ἁπαλόχροον ,χαλήνας correxi eod.
lectionem ἁπαλόχρους x παλάμας, in m. x γαλήνας. Epitheton hoe
Veneri, non maris tranquillitati convenit, itaque ἀπαλόγροον δέμας re-
stituij quemadmodum in Anacreonteis λιπαρόχροος, ῥοδόχρους leguntur.
Praecedunt duo epitheta, subsequuntur duo nomina, quod latini poetae
frequentant, raro admittunt graeci. Mehlhorn ἁπαλοχρύοις παλάμαις,
Rose ἀλαλημέναις δ᾽ ἐπ᾽ αὐτὰ .. ἀπαλόχροις παλάμαισι. — V. 11 in
m, x additum. — V. 18 cod. pr. δήρης. — V. 19. πρῷρα (quasi prora)
scripsi, legebatur πρῶτα, Rose νῶτα novavit. — V. 21 cod. ὡς et
ελιχϑὲν, — V. 28 cod. ex corr. διεφαένετο inepte. — V. 23. ἀργύρῳ,
quod Rose substituit ἀργυροῖ illo non melius esi, nescio an ὑποπορ-
φύροις corrigendum sit. — ὀχοῦνται Stephanus, cod. ὀρχοῦνται. --
V. 84 cod. δελφέσι, vulgo δελφῖσιν non recte. — χορευταῖς, malim χο-
ρευταί, nam delphinorum choreae iterum v. 27 memorantur. — V. 26
δολερὸν Πόϑος μετώπῳ Ἔρος Ἵμερος γελῶντες confidenter correxi tra-
ditam seripturam δολερὸν νόον μερόπων κτλ. nam asyndeton trimem-
brem orationem testificatur, itaque tertium quoque Veneris ministrum
Iló9ov commemoratum esse certum est. Mendosum esse μερόπων agno-
verunt Bares (δολεροὶ νέον μέτωπον) et 1. H. Voss (δολερὸν νόον με-
Tomo) — Υ. 20. Ἔρος. Barnes, cod. ἔρως. — V. 27. ve, Barnes δὲ prae-
tulit — V. 98. τὸ σῶμ᾽ ὀπάξει probabiliter cod. lectionem τὸ σώμα
παΐξει expedivisse mihi videor. Same meter convenit, quemadmodum
est in Titanomachia cyoliea ἐχϑύες ἐλλοὶ παέξοντες νήχοντο, sed strue-
iura παΐξειν σῶμα praepostera, oportebat id σῶμα σαίνει dici, ef So-
phool. fr. 691 χορὸς δὲ μύνδων ἐχϑύων ἐπερρόϑει σαένοντες οὐραίοισι
τὴν κεκτημένην. ltaque Homericum ὀπάζει restitui, qualia adamant
isti versifioatores. Ttose correxit κυβιστᾷ Παφίης vs (fort. ex cod.)
σῶμα παίζει.

56. Additum in m. ἄλλο. Carmen hoe perperam in duas partes
discerptum: prior pars v. 1—22 hic legitur, quam continuo excipit c. 58
ΕἸΣ OINON, tum sequitur 59 ΕΙΣ AIIOAA9NA, quocum coaluerunt
carminum reliquiae , quas cod. Pal. servavit: et altera quidem pars
huius poematis v. 28—86 novissimum obtinet locum, itaque τέλος τῶν
bM συμποσιακῶν subscriptum: hos quatuordecim hemiambos

4 proximis dimetris ionieis segregandos esse manifestum: sed solus
Barnes perspexit coniungendos esse cum c. 56, quod commode iam his
versibus redintegratur: itaque non iam dubitavi in suum locum resti-