ANACREONTEA. 831

πεπεδημένον φυλάττων, ἄνοσοι δέμας ϑεητόν,

10 ἵν᾽, ὅταν τέμωσι βότρυν, ἄνοσοι γλυκύν τε ϑυμόν
ἄνοσοι μένωσι πάντες, ἐς ἔτους φανέντος ἄλλου.
δῦ, (51.]

ΕΙΣ ΔΙΣΚΟΝ EXONTA AOPOAITHN.

"Age τὶς τόρευσε πόντον, νόος ἐς ϑεῶν ἀέρϑη

ἄρα τὶς μανεῖσα τέχνα μακάρων φύστιος ἀρχᾶν.

ἀνέχευε κῦμα δίσκῳ; ὕδε νεῖν ἔδειξε γυμνάν,

ἐπὶ vor ἔβη ϑαλάττης; 10 ὅσα μὴ ϑέμις δ᾽ ὁρᾶσϑαι,
5 ἄρα τὶς χάραξε λευκάν μόνα κύμασιν καλύπτει.

ἁπαλὰν ὕπερϑε Κύπριν; ἀλαλημένη δ᾽ ὑπ᾽ ἀκτᾷ
τειν commendavit. — V. 10. τέμωσι Sephanus, cod. τέμνωσι. — V. 12

eod. in ras. &Ymróv, fuit. ᾿ϑηητόν. — V. 14. ἐς ἔτους, cod. ἐσέτους. Mihi
seribendum videtur ἐς ἔτος i e. per annum, usque dum novus adven-
iet. — Welckero hoe carmen antiquum et Anacreonte haud indignum
visum est, sed novieium esse apparet, eo tantum nomine commenda-
bile, quod lranslaticiae ineptiae. et puerilia sortent pigmenta procul
habentur.

55. V. 1 eod. ἄρα τις, sed y. 3 recte ἄρα εὶς. — πόντον cod. corr.,
infra πόντῳ. — V.2. μανεῖσα τέχνα, Rose perperam μανεὶς ἄτεχνα. —
V. 4. ἐπὶ νῶτ᾽ ἔβη ϑαλάττης seripsi et post v. 3 stigmen locavi, lege-
batur ἐπὶ νῶτα τῆς ϑαλάττης versusque adhaerebat praegresso, quod
eum plane perversum esset, Hichter v. 4 subditicium esse suspi-
-» est, lose autem clavum clavo trudens v 4 arcta necessitate cum

. 5.6 coniungendum esse censuit. Interpretes cum usus pronominis
e haud infrequens lateret, poematis sensa non sunt assecuti. Hoc
dicit poeta: quicumque pontum in disco caelavit, ipse per maria vectus
est, i. e. imitatio ad veritatem proxime accedit. Eadem orationis forma
iteratur proximis versibus 5— 8, unde plane apparet me iure restituisse
verbum necessarium ἔβη sive ἔπλει malis. lam veteres grammatici ad-
notant passim rig non πυσματικῶς adhiberi, sed ἄρϑρου vice (i. e. ὅς
vel ὅστιρ) fungi, dixit de hoe usu post alios O. Schneider ad Callim.
l 422, estque inprimis tritum plebeio et novicio sermone, ut tituli
Asiae potissimum primoris testantur, velut τὶς àv προσάξει "vel τὶς ἂν

κακὸν προσποιήσει. — V. δ. ἄρα τὶς χάραξε οὐ ὁ ἁπαλὰν ὕπερϑε voea-
bulis traiiciendis numero prospexi, legebatur ἄρα τις ὕπερϑε ... ἀπα-
λὰν χάραξε. Hose scripsit ὥρα τές δ᾽ vel τίς 9^. — V. 1. νόος, Barnes

et Bothe νόον, qua correctione facile earemus: hoc dicit poeta: qui
Venerem caelarit, eius animus in coelum elatus est ibique vidit prin-
cipium generis deorum, — ϑεῶν haud cunctanter correxi cod. scriptu-
ram θεούς. — ἀέρϑη cod. infra, ἀερϑεές supra. — V. 8. φύστιος Her-
mann, cod. ὕσιος, nisi forte φέτνος praestat, etsi patrium easum voc.
φῖτυ credo ἀμάρτυρον esse. Male Rose φύσιν τ᾽ ἐς ἃ ἄκραν. — V.9. ὅδε
viv scripsi, legebatur ὁ δέ vw. Sane plerumque participium subiun-
gitur verbis δεικνύναι, ποιεῖν, ἐργάξεσθαι, sed lieuit etiam infinitivo
uti, quemadmodum latini dicunt Hereulem. conveniri fecit ab. Ulixe alia.
Hermann 00s μὴν, Rose ὁ δέ νιν δέδειχε. — V. 10. ὅσα Stephanus,
cod. γόσα. — cod. supra add. — V. 12. ἀλαλημένη Baxter, cod.