ANACREONTEA. ' . 529

Be. 05... γλυκι δ᾽ αὖ λαβόντα 04A
σὺν ὁ᾽, ἕταιρ᾽ ἄεξε μέλπων. πεῖν
Τόδε γὰρ ϑεῶν ἄημα, μαλακαῖσι χερσὶ κούφαις
5 τόδε καὶ βροτῶν τὸ χάρμα, 15 προσάγειν τ᾽ Ἔρωτος &v-
Χάρισίν τ᾽ ἄγαλμ᾽ ἐν ὥραις, ϑος.
πολυανϑέων τ᾽ Egovov Τί δὲ φῶ; τί δ᾽ ἂν τὸ
ἀφροδίσιόν τ᾽ ἄϑυρμα. τερπνόν
τόδε καὶ μέλημα μύϑοις, ϑαλίαις τε κἀν τραπέξαις
10 χαρίεν φυτόν τε Μουσῶν" Διονυσίαις 8᾽ ἑορταῖς
γλυκὺ καὶ ποιοῦντα πεῖραν δίχα τοῦ ῥόδου γένοιτ᾽ ἄν;
ἐν ἀκανϑέναις ἀταρποῖ' 240 Ροδοδάκτυλος μὲν Ἠώς,
Ne. Mu ῥοδοπήχεες δὲ Νύμφαι,

δυναστής, ὅδε καὶ βροτοὺς δαμάξει, ubi etiam μέλπομαι ἀείδων est tra-
ditum. — »“τέρεινον Salmasius, quam formam τερεινότερος satis tuelur,
COd. zegivÓv, neque vero τερεινὸν Scribendum, nam haee prosodia est
paronymorum, ut ἐλεεινός, σκοτεινός. Stephanus ϑερινόν, Barnes 9-
ρειον. Post h. v. alius intercidit, qui haud dubie vocabulo ἀείδειν
terminabatur, ut est in Anaer. fr. 65; nam v. 8, quem , solent huie
adiungere, omnino est separandus, — v. 8. σὺν δ᾽, ἕταιρ᾽, ἄεξε μέλ-
zov seripsi, sive μολπῇ malis, vult poeta sodalem cantus partici-
pem esse et hortatur, ut secum rosae laudes versibus celebret, hoc
enim est ἀέξειν, uod non sunt assecuti critici, qui hoc verbum
tuiti sunt; eod. συν εταιρεῖ αὔξει μέλπειν vel μέλπην. Scaliger
-συνέταιρ᾽, ἄεξε μέλπειν (Heinsius μολπήν), Barnes σύν, ἕταιρ᾽, ἄεξε
μολπήν, Arnaldus σὺ δ᾽ £z. ὦ. μέλπειν, tuentes illi quidem v. 9 μέλ-
πομαι, contra Hermann μέλομαι. E. συνέταιρον ὀξὺ μέλπειν, quod se-
euti sunt Mehlhorn et Hose, nisi quod vitioso numero συνέταιροι vel
σὺν ἑταίρῃ etügeemmt. -— V. 4 cod. τὸ δὲ. — V. 5. τὸ χάρμα Stepha-

nus, eod. χάρμα, sed correctio in m. non extat. Valde frequentant
hi versificatores articulum, itaque Salmasii correctio χάρημα spernenda.
Bothe longe melius βροτοῖσι χάρμα. — V. 6. iv ὥραις, Rose ἐνώροις.
— V. T. v' addidi, vulgo deest. — V. 10. φυτόν τε, conieci τι. —
V. 11. ποιοῦντα, cod. supra x, haud dubie etiam ποιοῦντι (ut vulgo)
legebatur. — Post v. 19 deesse versum notavi, possis locum redinte-
grare adseribens v. 16 προσάγειν ἔρωτος ἄνϑος. — V. 18. λαβόντα cod.
(qui praeterea ϑάλπην), vulgo λαβόντι. — V. 14. κούφαις, Mehlhorn
κοῦφα. — N. 15. προσάγειν τ᾽ Medenbach, cod. προσάγωντ᾽ , unde vulgo
προσάγοντ᾽. Sed vide supra ad v. 19. — V. 16. τί δὲ φῶ; τί δ᾽ ἂν

τὸ τερπνόν refinxi ut potui eod. seripturam Beoqáó τὸ δ᾽ αὐτῶ τερ-
πνόν (in m. £x i e. nen). Alii aliter diffieultates expedire conati
sunt, Aemil. Portus τῷ σοφῷ (Barnes ὡς σοφῷ, Bothe ἀσόφῳ) τόδ᾽
αὐτὸ τι, Mehlhorn καὶ τῷ σοφῷ τί τερπνόν, ermann σκύφῳ ἔστι δ᾽
αὖτε τ. — Υ. 17. κἄν scripsi, legebatur καί, Rose novum exorsus enun-
tiatum τί κἂν scripsit. — V. 18. 8", cod. ut solet τ΄. — V. 19. δίχα
τοῦ ῥόδου Mehlhorn, cod. τέ δὲ δίχα τοῦ Q., Stephanus audacter nova-
vit τί δ᾽ ἄνευ ῥόδου. Mihi videtur versus interceptus esse: τί δὲ
-v-wv--, δέχα τ. 9. — V. 20—23. Hose non recte censuit post v. 16