894 . ^ . τ POETAE MELICI.

45. [38.]
ΕΙΣ EATTON.
᾿Εγὼ γέρων μέν εἶμι, ὁ μὲν ϑέλων μάχεσϑαι,
νέων πλέον δὲ πίνω" παρέστω καὶ μαχέσϑω.
κἂν δεήσῃ μὲ χορεύειν, 10 ἐμοὶ κύπελλον, ὦ παῖ,
Σειληνὸν ἐν μέσοισιν μελίχρουν οἶνον ἡδύν
5 μιμούμενος χορεύσω. , ἐγκεράσας φόρησον.

σκῆπτρον ἔχω τὸν ἀσκόν" ἐγὼ γέρων μέν εἰμι, 1008
ὁ νάρϑηξ δ᾽ οὐδέν ἐστιν. (νέων πλέον δὲ πίνω.)

46. [26.]

AAAO ΕΙΣ ΦΙΠΟΠΟΤΉΝ.

Ὅταν ὃ Βάκχος εἰσέλϑῃ, ϑέλω καλῶς ἀείδειν,
εὔδουσιν αἵ μέριμναι" ὅ κισσοστεφὴς δὲ κεῖμαι,
δοκῶ δ᾽ ἔχειν τὰ Κροίσου. πατῶ δ᾽ ἅπαντα ϑυμῷ.

Mehlhorn Βρομίου στραφὲν τὸ νᾶμα, reliqua servans, nisi quod 7v$:cs
scripsit, Hose Βρομέου στέφον τε νᾶμα. — V. 18. κλῶνα Stephanus,
cod, κλόνον. — V. 14. ἤνϑησε cod., Barnes ἤνϑισε.

46. Iuseriptio in m. legitur. — Lachmann redegit hoc carmen in
strophas senorum versuum, ita ut tertiae strophae primus tantum ver-
sus supersit. — V. 3. δεήσῃ us cod. Hermann μὲν δέῃ, at non solum
Byzantini homines, sed iam Lucianus promiseue hemiambos et ioni-
eos in eodem poemate adhibent, nec longa syllaba primore versu offen-
dit, velut est ap. Lucianum 49 ἃ δὲ δύσγαμος κατ᾽ οἴκους. — V. 4
et 5 huc iransposuit Lachmann, in cod. leguntur in fine carminis. —
V. ὁ. ἔχω scripsi, v. 5 extremo τελείαν στιγμὴν addens, cod. ἔχων, sed
corrector 7 expunxit, quem sequor, quamquam is necessitati cessit, quo-
niam in cod. v. 3 praecedit, itaque etiam Stephanus et priores ἔχω
probaverunt, Lachmann alii ἔχων iuentur. — V. 1. ὃ νάφϑηξ δ᾽ οὐδέν
ἐστιν cod., Mehlhorn ὁ δ᾽ οὐδέν ic9" ὁ νάρϑηξ. Commodius foret νάρ-
e£ y&o οὐδέν ἐστιν. sed non decet ineptissimum hunc centonem ad
artis legis examinare. — V. 9. παρέστω καὶ cod., corrigunt πάρεστι
γάρ, ex Anacr. fr. 92. — V. 11. μελέχρουν cod., , erigunt μελιχρόν. ---
V. 14. Nihil videtur deesse, nisi repetitus v. 2, quem adieci ad car-
men redintegrandum.

46. Cod. add. in marg. τοῦ αὐτοῦ εἰς φιλοπότην. — V. 1. ὅταν
ὁ Βάπχος͵ εἰσέλϑῃ cod., Scaliger ὅταν εἰς μὲ Βάκχος Ky, Barnes ὅτ᾽
εἴς us Βάκχος ἔλϑῃ, Bothe ὁ Βάκχος ὅταν ,ἐσέλϑηῃ, Hermann ὅταν Βάκ-
χος ἐσέλϑῃ, possis ὅταν εἰσέλϑη μ᾽ ὁ Βάκχος, sed taedet his nugis
perpoliendis operam navare. — V. 8. δοκῶ cod., quod revocavi, termi-
nans hoc versu enuntiatum. Stephanus, qui Y. sequentem adiunxit,
δοκῶν scripsit, non recte. —. V. 4 et 5 fortasse sic refingendi sunt: 9o