322 - ' POETAE MELICI.

στομάτων ἁδὺ πνεόντων μετὰ τοῦ καλοῦ “νυαίου
10 προχέων λέγειαν ὀμφήν καὶ τῆς καλῆς Κυϑήρης

κατὰ πηκτίδων ἀϑύρει. 15 τὸν ἐπήρατον γεραιοῖς

ὁ δ᾽ Ἔρως ὁ χρυσοχαίτας κῶμον μέτεισι χαίρων.

42. [5.]
4440 OMOI&Z 9,4A4PION.

Τὸ ῥόδον τὸ τῶν ᾿Ερώτων δόδον, ᾧ παῖς ὁ Κυϑήρης

μίξωμεν Διονύσῳ" 10 στέφεται καλοὺς ἰούλους

τὸ ῥόδον τὸ καλλίφυλλον Χαρίτεσσι συγχορεύων.

προτάφοισιν ἁρμόσαντες στέψον οὖν με, καὶ λυρίξων
5 πίνωμεν ἁβρὰ γελῶντες. παρὰ σοῖς, “ιόνυσε, σηκοῖς,

ῥόδον, ὦ φέριστον ἄνϑος, μετὰ κούρης βαϑυκόλπου

ῥόδον εἴαρος μέλημα, 18 ῥοδένοισι στεφανίσκοις

[ὁόδα καὶ ϑεοῖσι τερπνά" πεπυκασμένος χορεύσω.

κοῦροι.  Librario pluralem inferenti fraudi fuit versificatoris infantia,
qui satis inepte στομάτων et πηκτίδων pluraliter extulit. — V. 10 et
11 in cod. et vulgo inverso ordine leguntur, quos traieci, ut libra-
riorum, non erigens errorem tollerem. — προχέων.. ἀϑύρει scri-

psi, cod. "-—" et ἀϑύρειν, Stephanus. ἀϑύρων προχέει edidit, sed
ilam quoque scripburam agnovit. — κατὰ πηκχτίδων, requiro ὑπὸ 7.
cf: h. Hom, in Panem 15 δονάκων ὕπο μοῦσαν ἀϑύρων. Fort. μετὰ

scribendum. — V. 12 cod. χρυσοχαΐτας, qua ambiguitate prosodiae non
utar ad aeolicam formam revoeandam. — V. 14. wol, Baxter μετὰ,
quod cum alii, tam nuper Rose probaverunt, — Κυϑήρης Stephanus,

cod. κυϑερείας. Totum versum Mehlhorn probabiliter censet subditi-
cium esse. — V. 16. μέτεισι Stephanus, cod. μεϑέησι.

42. Cod. in marg. εἰς ῥόδον. -- V. 1. ῥόδον cod. supra, infra
ῥόδων. — V. 9. Διονύσῳ, cod. và Διονύσῳ, sed τῷ expunxit librarius.
— "V. B possis habiliore numero traiicere verba E πίνωμεν γελῶν-
τες, Sed vide ad 40, 15, huc adde 41, 8 μεϑύωμεν ἁβρὰ γελῶντες.
— V. 6—11 enuntiatum. absolvitur compellatione, ut fib in hymnis
apud lyricos et scenicos poetas: neque enim, quod Rosio visum est,
continuatur v. 12 στέψον οὖν με, quibus verbis novum inchoatur enun-
tiatum. — v. 6. ῥόδον, ὦ, Lennep τὸ ῥόδον φέριστον ἄνϑος, Bothe
ῥόδον φέρ. ἄν. — V. T. εἴαρος Baxter, cod. ἔαρος. — V. 8. Importu-
num hoc additamentum, quod fortasse ex perdito rosarum gncomio
depromptum, circumsceripst. Audaeter novavit Rose ῥόδον, ᾧ ϑεοῖσι
τερπνόν, supplens στέφεσϑαι. Versum subditicium esse iam Hermann
animadvertit probante Mehlhornio, qui carmen in ires strophas quino-
rum versuum redegit. — V. 9. o Hermann, eod. 0. — V. 10. καλοὺς
ἐούλους Pauw, cod. καλοῖς ἐούλοις. — V. 12. στέψον οὖν μὲ καὶ cod.,
Mehlhorn στέψον μὲ καὶ, Rose στέφε νῦν με, καὶ λυρίξω, hoc versu
terminans superius enuntiatum. — λυρίξων Pauw, cod. λυρίξω, Fischer
λυρέξω. — V. 18. Διόνυσε, Hermann Zeóvocs, qua forma Teius poeta
usus est, non novicii versificatores.