ANACREONTEA. : 821

5 στεφανίσκους δ᾽ ὑακίνϑων φιλολοιδόροιο γλώττης
χροτάφοισιν ἀμφιπλέξας φεύγω βέλεμνα κωφά"
μετὰ παρϑένων ἀϑύρειν órvyéc μάχας παροίνους.
φιλέω μάλιστα πάντων. πολυκώμους κατὰ δαῖτας
ἰφϑύνον οὐκ oi ἐμὸν 15 νεοϑηλέσιν ἅμα κούραις

ἦτορ! ὑπὸ βαρβίτῳ χορεύων

10 φϑύνον οὐκ οἶδα δαϊκτόν. βίον ἥσυχον φεροίμην.

41. [6.]

A440 EPOTIKON ΘΙΔΆΡΙΟΝ.
Zwsgvovs μὲν κροτάφοι- — 5 κατακίσσοισι βρέμοντας 1066

σιν πλοκάμοις φέρουσα ϑύρ-
ῥοδίνους συναρμόσαντες Govg
μεϑύωμεν ἁβρὰ γελῶντες. χλιδανόσφυρος qogevet.
ὑπὸ βαρβίτῳ δὲ κούρα ἁβροχαίτας δ᾽ ἅμα κοῦρος

Hermann ὁπόταν, multo deterius Valperga ὅταν γ᾽, possis φιλέω δ᾽
ὠδὰν ... λυρέξειν suspicari. — V. 9. cancellis saepsi, nam suppe-
ditat tantum scripturae diversitatem proximi versus, quae ex margine
in ordinem recepta est, id quod aliis quoque locis animadvertere licet.
Contra Mehlhornio v. 10 subditieius visus est. — V. 10. δϑαϊκτόν men-
dosum, neque satisfacit Pauwii inventum δαϊκτήν. Poeta, qui per-
vagatum δίκαιός ἐστιν ὁ φϑόνος, τὸν γὰρ φϑονοῦντα δάκνει mente
tenebat, videtur oià' ἀναδήκτην vel αἰνοδήκτην scripsisse. Praeterea
iustum versuum ordinem turbatum esse existimo, quem commode in
hunc modum restitueris: φϑόνον οὐκ οἶδα δαϊκτήν᾽ στυγέω μάχας παροί-
vovg" qiioloidógoro *tÀ. Constat hoc carmen ex quatuor quaternorum
versuum "etrophis, quemadmodum etiam Mehlhorn diseripsit. — V. 11.
φιλολοιδόροιο Stephafius, cod. φιλόλοιδόροισι. — V. 12. φεύγω Stepha-
nus, ἔφυγον Rose, cod. ἔφευγε. Haud scio an verba φεύγω et στυγέω
alieno loco legantur, ut poeta seripserit στυγέω βέλεμνα weg: φεύγω
(vel ἔφυγον) μάχας eorr: — κωφά Valckenaer, cod. κοῦφα. —

V. 18. ervyéo, cod. στυγεῶ. — V. 15. νεοϑηλέσιν Mehlhorn, cod. νεο-
ϑηλαῖσιν, Darnes νεοϑηλέο᾽. Solutae longae syllabae exempla cum in
his cantilenis passim reperiuntur, tum ap. Lucianum Tragod. 81 éev-
yse. ἔνϑεον ὀλυλυγήν, 84 Φρυγίου κατ᾽ ὄρεα Ἱμώλου, et, praeterea 43
πρώταις ἔαρος ἐν ὥραις, ubi fort. ἔαρος πρώταις ἐν ὥραις traiicere
praestat: sed in Anaereonteis eiusmodi licentia, velut 42, ὅ πίνωμεν
ἁβρὰ γελῶντες, non est offensioni. — V. 17. — seripsi, cod. φέ-
empuev, Pauw. φέροιμι.

4. V.3. μεϑύωμεν Arnaldus, cod. μεϑύομεν. Post hunc v. Mehl-
horn, qui hoe carmen in tres strophas quaternorum versuum discripsit,
versum excidisse suspicatur. — V. 4 cod. κοῦρα. — V. δ. καταπίσσοισι
Stephanus, cod. κατὰ κισσοῖσι. — βρέμοντας, fort. βρύοντας. — V. 1.
χορεύει, cod. supra χορεύη, quod non debebat Hose recipere, qui ad
eundem modum etium ἀϑύρῃ scripsit, deceptus v. 3 μεϑύωμεν, id quod
etiam correctorem induxit, quem v. ὃ eoniunctivum repperisse certum.
— V. 8. ἀβροχαίτας δ᾽ ἅμα κοῦρος Stephanus, cod. ἀβροχαῖται δ᾽ ἅμα

PomrAR Lm III 21