308 ΄.' POETAE MELICI.

ῥοδέην ποίει παρειήν" Διονυσίην δὲ νηδύν. 1056
20 ἐρύϑημα δ΄, ὡς ἂν Αἰδοῦς, ἁπαλῶν δ᾽ ὕπερϑε μηρῶν,
δύνασαι γάρ, ἐμποίησον. 80 μηρῶν τὸ πῦρ ἐχόντων,

τὸ δὲ χεῖλος οὐκέτ᾽ οἶδα ἀφελῆ ποίησον αἰδῶ,
τίνι μοι τρόπῳ ποιήσεις" Παφίην ϑέλουσὰν ἤδη.
ἁπαλὸν γέμον ve Πειϑοῦς. φϑονερὴν ἔχεις δὲ τέχνην,
25 τὸ δὲ πᾶν ὁ κηρὸς αὐτός ὅτε μὴ τὰ νῶτα δεῖξαι
ἐχέτω λαλῶν σιωπῇ. 40 δύνασαι" τὰ δ᾽ ἦν ἀμείνω.
μετὰ δὲ πρόσωπον ἔστω τί μὲ δεῖ πόδας διδάσκειν;
τὸν ᾿ἀδώνιδος παρελθών λάβε μισϑὸν ὅσσον εἴπῃς"
ἐλεφάντινος τράχηλος. τὸν ᾿ἡπόλλωνα δὲ τοῦτον
80 μεταμάξιον δὲ ποίει καϑελὼν ποίει Βάϑυλλον.
^ διδύμας τε χεῖρας Ἑρμοῦ, 45 ἣν δ᾽ ἐς Σάμον ποτ᾽ ἔλθῃς,
Πολυδεύκεος δὲ μηρούς, γράφε Φοῖβον ἐκ Βαϑύλλου.

11. 18, [21. 221
4440 ΤΟΥ ATTOT EPOTIKON 944APION.

Zóre uot, Óóv ὦ γυναῖκες Βρομίου πιεῖν ἀμυστί"

phanus, cod. τοῦ δ᾽ ἀπ᾽. — κπρεμᾶται, cod. κρέμαται, Rose seripsit
κρέμηται. — V. 18. 19. χνοΐην δ᾽ ὑποῖα μῆλον odénv ποίει παρειήν
seripsi vocabulis primoribus traieetis, legebatur ῥοδίνην ὃπ. μ. χνοΐην
v. z. aique ita codex, nisi quod supra ῥοδίνην legitur ῥοδέην, quod
praetuli. — V. 91. δύνασαι γάρ, ἐμπούῃσον correxi traditum δύνασαι
βαλεῖν, ποίησον. Hose δύνασ᾽ εἰ βαλεῖν, m. — V. 28. ποιήσεις, cod.
supra ποιήσης. — V. 24. γέμον τὲ Stephanus, cod. γέμον τὸ. Totus
locus ita. videtur refingendus: ἁπαλὸν γέμον τὸ Πειϑοῦς τόδε πᾶν ὃ
κηρὸς αὐτὸς ἐχέτω λαλοῦν σιωπῇ, nisi forte v. 24 post v. 22 collo-
eandus, sed vel 816 emendationes τόδε, αὐτό (nisi tune αὐτῆς prae-
feras, cf. c. 15, 34) et λαλοῦν teneo. Tiro similiter dieitur de tabula

pieta c. 15, 15. — V. 27. μετὰ, cod. μέγα et in m. μέτα. — V. 98.
τὸν ᾿δώνιδος παρελϑὼν Salmasius, cod. τὸ δ᾽ 4. παρῆλθον. — V. 83.
δὲ, Faber τε. — V. 36. μηρῶν, Canter μαλερόν. --- V. 89. ὅτι μὴ Se
phanus, cod. ὅτι μον. — V. 42. ὅσσον Stephanus, cod. ὅσον. — V.
Mehlhorn αὐτὸς δὲ τόνδ᾽ ᾿ἀπόλλω dubitanter proposuit. — V. 45. ποτ᾽
ἔλϑῃς, cod. supra εἰς ἔλϑης..

17. 18. In unum coniunxi duo carmina, quae vulgo diremta legun-
iur seeundum eodieem, in quo prius (v. 1— 10) inseribitur ἄλλο τοῦ
αὐτοῦ ἐρωτικόν. et iterum proximo versu τοῦ αὐτοῦ ἐρωτικὸν ὠδά-
ριον, posterius (v. 10—17) non solum asterico ab illo segregatur, sed
etiam in margine additum ἄλλο εἰς τὸν αὐτόν. Sed hie ipse titulus
indicio est, in archetypo carmine coniuncta fuisse: nam εἰς τὸν αὐτὸν
respicit inscriptionem €. 16 εἰς νεώτερον Βάϑυλλον, cuius nomen cum
etiam in hoe earmine v. 10 compareat, subiectum est carmen continuo
carmini 16. itaque licuit inseribere ἄλλο εἰς τὸν αὐτόν, sin alienum
carmen fuisset interpositum, oportebat εἰς Βάϑυλλον inscribi , id quod