288. : POETAE MELICI.

οἵαν Ὅμηρος uiv ᾿ϑηνᾶν, Διόνυσον δὲ ᾿ἀνακρέων Εὐριπιδὴς vt
ἔδειξαν.

120.

Himer. Or. V 8: (Ἐσπευδε) μὲν ᾿ἀνακρέων εἰς Πολυλράτους
στελλόμενος τὸν μέγαν Ξάνϑιππον προσφϑέγξασϑαι, ἡδὺ δ᾽ ἦν καὶ
Πινδάρῳ προσειπεῖν πρὸ τοῦ Διὸς τὸν “Ἰέρωνα.

191. [143.]

Photius 570, 18: Ταντάλου τάλαντα᾽ πλούδιος ὁ ovt
Τάνταλος διεβεβόητο, Πλουτοῦς καὶ Διὸς λεγόμενος " κέχρηται δὲ
τῇ παροιμίᾳ καὶ ᾿Δνακρέων ἐν γ΄, γέγονε δὲ παρὰ τὸ ὄνομα τάλαντα,
ὡς καὶ παρὰ τῷ κωμικῷ εἴρηται᾽ Τὰ Ταντάλου τάλαντα τανταλίξεται.
Cf. Apostol. XIV 16. Suidas v. Τὰ Ταντάλου (scd) τανταλί-
ζεται. Arsen. 443. : | : 3

-128. [144]

Zenob. V 20: Μέγα φρονεῖ μᾶλλον ἢ Πηλεὺς ἐπὶ τῇ
μαχαίρᾳ Μέμνηται ταύτης ᾿Ανακρέων᾽ καὶ Πίνδαρος ἐν Νεμεονι-
καῖς (IV 95) φασὶ δὲ αὐτὴν ὑπὸ Ἡφαίστου γενομένην δῶρον
Πηλεῖ σωφροσύνης ἕνεκα παρὸ τῶν ϑεῶν δοϑῆναι᾽ ἡ χρώμενος
πάντα κατώρϑου καὶ ἐν ταῖς μάχαις καὶ ἐν ταῖς ϑήραις. Cf. ibi
interpr. Adde Arsen. 351 et Paroem. Miller Mise. 366.

129. [12]

Himer. Or. XIV 4: Νῦν ἔδει μοι Τηΐων μελῶν, νῦν ἔδει uot
τῆς ᾿ἀνακρέοντος λύρας, ἣν ὅταν ὑπὸ παιδικῶν ἐκεῖνος ὑπεροφϑῇ
ποτε, καὶ κατ᾽ αὐτῶν Ἐρώτων οἶδεν ἁρμόσασθαι" εἶπον ἂν πρὸς
αὐτοὺς τὰ ἐκείνου δήματα᾽ Ὑβρισταὶ καὶ ἀτάσϑαλοι καὶ οὐκ
εἰδότες, iq! oUc τὰ βέλη κυκλώσεσϑε (pluralem numerum
sophista substituisse videtur). τάχα δ᾽ ἂν καὶ ἠπείλησα τὴν ἀπει-
λήν, ἣν ᾿Ανακρέων ἀπειλεῖ τοῖς Ἔρωσιν (haec haud dubie refe-
renda sunt ad fr. 24 et 25)' ἐκεῖνος γώρ ποτὲ ἐρασϑεὶς ἐφήβου
καλοῦ, ἐπειδήπερ ξώρα τὸν ἔφηβον ὀλίγον αὐτοῦ φροντίξοντα, λύραν
ἁρμόσας ἠπείλει τοῖς "Ἔρωσιν, εἰ μὴ αὐτῷ τιτρώσκοιεν αὐτίκα τὸν
ἔφηβον, μηκέτι μέλος εὔφημον εἰς αὐτοὺς ἀνακρούσασϑαι.

130. 1.59. ΄. '
Schol. Hom. Od. 9 294: Καὶ '4vexgéov δὲ ὡς πολεμικῶν
ὕπλων τεχνίτας (Σίντιας) μέμνηται" τέ μοι, φησί, τῶν ἀγκύλων
τόξων φιλοκέμεως καὶ Σκυϑῶν μέλει; unde Buttmann seri-