284 POETAE MELICI.

108. [Ep. 1.]
Ἢ τὸν ϑύρσον ἔχουσ᾽ "EAmoviág, ἥ τε παρ᾽ αὐτήν
Ξανϑίππη, Γλαύκη τ᾽ ἐνσχερὼ ἐρχομένη, 1036

ἐξ ὄρεος χωρεῦσι, Διωνύσῳ δὲ φέρουσιν
κισσὸν καὶ σταφυλὴν πίονα καὶ χίμαρον.

109. [Ep. 81
Πρηξιδίκη uiv ἔρεξεν., ἐβούλευσεν δὲ “΄ύσηρις
tie τόδε᾽ ξυνὴ δ᾽ ἀμφοτέρων σοφίη.

110. [Ep. 4.]
Πρόφρων; ᾿Δἀργυρότοξε, δίδου χάριν Αἰσχύλου υἱῷ
Ναυκράτει. εὐχωλὰς τάσδ᾽ ὑποδεξάμενος.

111. [Ep. 10]
Εὔχεο Τιμώνακτι ϑεῶν κήρυκα γενέσϑαι

quam ᾿ϑηναίης ὑποίαν. — V. 2. κρέμαται, malim κρέμαμαι, cf. Mna-
saleae epigr. Anth. VI 264, 2. Kaibelio novieium carmen videtur.
Epigr. 108. Anth. Pal. VI 184: A Aves nue Ave£ovrog et rur-
sus in marg. corr. ad v. 3 évexgéovrog. Hecker, qui tabulae pictae
hoc epigramma additum esse suspicatur, eur falso inter ἀναϑηματικὰ
relatum esse contendat, non perspicio. Cum hac mulierum pompa com-
ponas anaglyphum in Thaso insula repertum, quod descripsit Bergmann
Herm. IIl 284. — V. 1. “Ἑλικωνιάς, cod. Ρ ἐλικωνιάς. — ἢ ve cod. P,

ἡ δὲ Plan. Tacobs scripsit αὖτε... ἐρχόμεναι. ae sane P corr. ἐρχό-
μεναι, ἃ pr. m. ἐρχομέναι. — V. 9. ἐνσχερὼ seripsi, cod. P εἰς χορὸν,
Plan. Γλαύκη ἡ σχεδὸν. — V. 4 Hecker verba iraiieienda censet καὶ

χίμαρον πίονα καὶ σταφυλήν.

Epigr. 109. Anth. Pal. VI 186: À ἀνάϑημα τοῦ αὐτοῦ (dvemo£ov-
τος). Affert Suidas v. , eina, ubi Πραξιδέκη legitur et v. 2 ἀμφοτέροις,
sed A ξυνὰ δ᾽ ἀμφοτέρων. Ceterum videtur Πραξιδέκα οὐ ξυνὰ σοφία
scribendum, nam '"lhessalae haud dubie sunt mulieres. Meineke ἔρεξεν
interpretatur ἔβαψεν, quod mihi hoc quidem loeo, ubi ἐβούλευσεν huic
vocabulo opponitur, non probabile videtur; erat "picta vestis: Dyseris
imaginem delineavit, Praxidica aeu piuxit, quemadmodum in vaseulis
pietis γράψαι dieitur qui exemplum in tabula designavit, ποιῆσαι qui
in vasculo pinxit: sive idem utroque officio pariter functus est, ἔγραψεν
καποίησε dici solet. At illam verbi ῥέξειν significationem deprehen-
disse mihi videor in Hesiodo Op. 148: Mà" ἀπὸ χυτροπόδων͵ ἀνεπιρ-
ρέχτων ἀνελόντα ἔσϑειν μηδὲ λόεσϑαι" ἐπεὶ καὶ τοῖς" ἔνι ποινή, quem
locum tam veteres quam nostri interpretes frustra expedire conati sunt.
Foculum figlinum, cui olla vel lebes imponebatur, poeta praecipit colore
infiiendum esse: boni enim ominis erat, quamquam postea videntur
hoc minus curavisse.

Epigr. 110. Anth. Pal VI 137: A ἀνάϑημα τῷ Ἀπόλλωνι παρὰ
Ναυκράτους, ium in m. eorr. τοῦ αὐτοῦ (Avexo£ovrog).

Epigr. 111. Anth. Pal VI 143: A ἀνάϑημα τῷ Ἑρμῇ παρὰ Τιμώ-