282 : POETAE MELICI.

102. [Ep. 9]
Οὗτος Φειδόλα ἵππος ἀπ᾽ εὐρυχόροιο Kogívtov
ἄγκειται Κρονίδα, μνᾶμα ποδῶν ἀρετᾶς. 1088
108. [Ep. 9]
Σάν vs χάριν, Διόνυσε, καὶ ἀγλαὸν ἄστεϊ κόσμον
Θεσσαλίας μ᾽ ἀνέϑηκ᾽ ἀρχὸς ᾿Εχεκρατίδας.

Epigr. 102. Anth. Pal. ὟΙ 186. ἀνάϑημα τῷ Διὶ παρὰ Φειδόλα,
deinde in marg. Α τοῦ αὐτοῦ (ἀνακρέοντος), Holder suspicatur "ert
λόχου, cuius epigramma legitur VI 188. — V. 2. ἀρετᾶς, cod. P ἄρε-
τάς. — Phidolas Corinthius equo celete victor Olympiae signum equi,
praeter spem palmam adeptus, dicavit, vid. Paus. VI 13, 9. Equi signo
hune titulum subscriptum fuisse verisimile: hoe monumentum haud
dubie Pausaniae aetate integrum, quamquam non dilucide testatur ne-
que epigrammatis facit mentionem, quemadmodum alia plurima silen-
tio praetermittere solet. Pausanias equam fuisse dicit, atque nomen
quoque addit: ὄνομα μέν, ὡς o Κορίνϑιοι μνημονεύουσιν, ἔχει Αὔρα.
ltaque Junghahn, eum pronomen οὗτος in antiquo epigrammate non
ferendum crederet ac Pausaniae narrationem cum carmine conciliare
studeret, coniecit 4)9«, Φειδόλα ἵππος. At Pausanias famam  Corin-
thiensem narrat, quam  Elei ignorabant neque titulus  stabilie-
bat. In hoc certamine etiam mares equos praemia consecutos esse
certum: Hiero Pherenico celete vicit, item Phidolae fli, ut testa-
tur epigramma apud Pausan. Sinvógóuos “Δύκος ᾿Ισϑμι᾽ ἅπαξ, δύο δ᾽
ἐνθάδ᾽ ἐνέκη, Φειδόλα αἷς παίδων ἐστεφάνωσε δόμους, ita enim scri-
bendum, vulgo legitur ἐνθάδε νέκαις Φειδώλα παίδων. at Φειδώλα
manifesto mendosum, brachylogia ἐνίκη (νίκας) αἷς non offendit, quam-
quam etiam νέκας (ἐνέκη) αἷς dici poterat. ltaque οὗτος ἵππος, quam-
vis equa fuerit, non offendit, nisi forte Pausanias cum de Phidolae
equa dicit, in errorem induetus est Corinthiensi narratione: nomini
Αὔρας confisus se Olympiae credidit equae simulacrum vidisse, cum
esset equus. Ipse enim Pausanias animadvertit epigramma, in quo
binae Phidolae filiorum Olympieae victoriae memorantur, pugnare cum
publicis Indorum monumentis: οὐ μὴν τῷ γε ἐπιγράμματι καὶ τὰ
᾿Ηλείων ἐς τοὺς ᾿ολυμπιονίκας ὁμολογεῖ γράμματα. ὀγδόῃ γὰρ ὀλυμπιάδι
καὶ ἑξηκοστῇ καὶ οὐ περὶ (lego πέρα, corrigunt πρὸ, quod ineptum)
ταύτης ἐστὶν iv τοῖς Ἠλείων γράμμασιν ἡ vinum τῶν Φειδόλα παίδων.
Qui dissensus quanti momenti sit, apparet: ommis diffieultas sublata,
si sumimus eundem equum (Aónon) et ipsi Phidolae et post eius mor-
iem filis Olympicam peperisse coronam. Familia victorum poterat
summatim breviterque ,Φειδόλα παίδων δόμοι diei, sed planius erat
Φειδόλα αἷς παίδων τ᾽ ἐστεφάνωσε δόμους, atque iia revera scriptum
fuisse opinor. Tunc igitur Phidolas Olympiade proxima priore vel ut
plurimum largiar Ol. 66 vicit, quo tempore Anacreon Athenis Pisistra-
tidarum hospitio usus est. Nihil igitur causae est, cur Ánaereonti eri-
piamus hoc epigramma 102 antiqua simplicitate commendabile et. fide
propterea maxime dignum, quod equum exeusso equite ad terminum
pervenisse reticetur, nam haec fama postea demum pervagata videtur.
Prorsus ἃ vero aberret Kaibel, qui distichon recens et demonstrativum
esse asserió: argumentum sane, quemadmodum Pausanias enarrat, epi-

grammati demonstrativo satis conveniens, at hic singularis ille casus
plane silentio praetevitur.

Epigr. 103. Anth. Pal. VI 142. Α ᾿ἀνάϑημα τῷ Διονύσῳ' τοῦ αὐτοῦ