ἈΝΑΟΒΕΟΝ, 281

EHIPPAMMATA.
100, [Ep. 15.]

"Afónoov προϑανόντα τὸν αἰνοβίην "Ayá0cv«
πᾶσ᾽ ἐπὶ πυρκαϊῆξ ἥδ᾽ ἐβύησε πόλις"

οὔτινα γὰρ τοιόνδε νέων Ó φιλαίματος ons
ἡνάρισεν στυγερῆς ἐν στροφάλιγγι μάχης.

101. [Ep. 141]

Καρτερὸς ἦν πολέμοις Τιμόκριτος, οὗ τόδε σῶμα"
^ , Ἢ 3 - ^ 3 ^ EJ
“ρης Ó οὐκ ἀγαϑῶν φείδεται, ἀλλὰ κακῶν.

quod. ut eruditus omni genere artium lyram quoque didicisse videbatur.
Jdque e£ Anacreon dicit: Aygoo wr. — δ᾽ Αἰγείδεω scripsi οὐ sie
eod. Guelf, vulgo δαὲ τοῦ. Olim conieci ἀγχοῦ δ᾽ αἰητοῦ, quod Vater
in lahnii Arehiv XVII 208 probavit. Ceterum Moineke hune versum
venset Anaereontis iunioris esse, qui Astronomiea seripsit, vid. Anal.
Alex. 940.

Epigrammata. Horun carminum satis incerta auctoritas: nam
si segregaveris aperte novicia, velut 115. 116, et de quibus anceps est
iudieium, velut 118, etiam ea, quae antiquitatis speeiem prae se ferunt,
pleraque à mystagogis incertam coniecturam facientibus Anacreonti ad-
seripta sunt, vide ad 104. ltaque vel ubi temporis rationes non adver-
santur, anceps iudicium.  Leguntur pleraque continuo ordine in Anth.
Pal. Vl 131—145, haud dubie ex Anaereontis carminum editionibus in
eelogas epigrammatum translata, sed segreganda sunt duo novissima;
nam 144 neque Anaereontis esse potest, cum ea aetate Academia fuerit
loeus imeultus, ut iam a. 1834 monui, et iteratur infra post VI 213
iuter Simonidis epigrammata, ultimum autem 145 ab Anaereonte pa-
riter atque ab Simonide alienum. "lurbatum hune loeum in archetypo
fuisse indieat Jaeuna post 143 in eodiee et nota in marg. adseripta
οὐ λείπει ὡς οἶμαι οὐᾷὲ, ἐνταῦϑα. Igitur post 143 inserta erant Simo-
nidis epigrammata, c quibus unum germanum (144) superest, eui ad-
haeret alienum. (146). Exciderunt praeter Simonidis earmina fortune
etiam unum vel alterum Anacreontis.

Epigr. 100. Anth. Pal. VII 226. Corr. Avexg£ovrog Tufov, Ο εἰς
᾿γάϑωνα στρατιώτην ἐν ᾿᾿βδήροις. V. t ct 2 Suidas v. Αἰνοβίαν, v. 8
et 4 v. ᾿πνάρισεν affert, — V. 2. ἥδ᾽ ἐβόησε, llecker ἥδ᾽ ἐπέβησε.

Epigr. 101. Anth. Pal. MI 160. C εἰς Τιμόκριτον ἀριστεύσαντα,
eorr. Arexofovrog. — V. 1. ἦν scripsi, legebatur ἐν, sed hae vocula
multo faeilius earefus, quam verbo. Ita est apud Homerum κύμασι
καὶ πολέμῳ, Od. XIV 329 τοῖος P ἐν πολέμῳ male addita praepositio,
quamquam verbi forma ambigua; μάχῃ pro ἐν μάχῃ saepius apud Ho-
merum, et Pindarus quoque Nem. VII 27 κράτιστος μάχᾳ dixit.
σᾶμα p, quod non mutandum, nam nescimus, cui urbi destinatum fnerit
epigramma.