ANACREON. E: 211

81.

“1 δέ μευ φρένες
ἐχκεκωφέαται.

82, [94]
᾿Εγὼ δ᾽ ἔχων σκύπφον "Eokíavi
τῷ “ευκολύφου μεστὸν ἐξέπινον.

83. [95.] zw . iol
Στεφάνους δ᾽ ἀνὴρ τρεῖς ἕκαστος εἶχεν,
τοὺς μὲν ῥοδίνους. τὸν δὲ Ναυκρατίτην.

*84. [85.]
"Ears ξένοισι μειλέχοις ἐοικότες.
στέγης τὲ μοῦνον καὶ πυρὸς κεχρημένοις.

Fr. 81. Cram, An. Ox. I 288, 3: καὶ Avauogéor: AD δὲ uev κτλ.
Et. M. 322, 92 omisso nom. poetae: AF δ᾽ ἐμαὶ gp. ἐκ.

Fr. 82. Athen. XI p. 498€: Ἡσίοδος δ᾽ ἐν τῷ δευτέρῳ Μελαμ-
ποδίας σὺν τῷ π σκύπφον λέγει"... ὁμοίως εἴρηκε καὶ ἀνακρέων"
᾿Εγὼ κτλ. ἀντὶ τοῦ προέπινον. Cf. Eust. ll. 900, 16. — V. 2. τῷ “ευ-
πολόφου scripsi, vulgo τῷ Aevxológo, quod fortasse revoeandum: nam
etiam fr. 83, 2 eodem loco anapaestus βοδένους deprehenditur, et talem
figuram versus Anacreontei videtur schol. metr. Pindari Nem. VII te-
stari, qui Pindaricum versum ἀναπνέομεν δ᾽ οὐχ ἅπαντες ἐπὶ ἴσα nun-
eupat Avempróvtétov ἐκ δευτέρου. πενϑημιμεροῦς καὶ ἰαμβικῆς συλλαβῆς
καταληκτικόν, ubi corrigendum ἐκ διπλοῦ πενϑημιμεροῦς ἐαμβικοῦ
καὶ συλλαβῆς ἀκατάληκτον. Offendit sane anapaestus in appellativo

voeabulo admissus, sed si quis hos versieulos ex anapaestico et tro-

ehaieo colo eonglutinatos esse arbitretur, maiore etiam diffieultate con-
sírietus tenetur, tunc enim fr. 82, 1 et 83, 1 corrigendi necessitus
imposita.

Fr. 83. Athen. XV 671b: Τίς ἐστιν ὁ παρὰ τῷ χαρίεντι ἄνα-
κρέοντι Ναυκρατίτης στέφανος, ὦ Οὐλπιανέ; φησὶ γὰρ οὕτως͵ ὃ μελι-
χρὸς ποιητής" Στεφάνους ὁ δ᾽ ἀνὴρ κτλ. — V. 1. στεφάνους δ᾽
ἀνήρ VL, στεφάνους ὁ δ᾽ ἀνὴρ B, sed ἃ στεφάνου" ὃ δ᾽ ἀνὴρ, Har-
tung στεφάνους δ᾽ ἄρ᾽ ἀνήρ. Of Poll. VI 107: ᾿ἀνακρέων δὲ καὶ μύρ
τοις στεφανοῦσθαί φησι ... καὶ Ναυκρατίτῃ στεφάνῳ, σάμψυχος
οὗτος qv ... ὁ δὲ ᾿ἀνακρέων καὶ δόδινον στέφανον ὠνόμασεν.

Fr. 84. Plut. adv. Stoie. e. 20: διψῶντες οὖν ὕδατος οὐκ ἔχουσι
χρείαν οὐδὲ ἄρτου πεινῶντες" Ἔσται E. «rl. οὗτος οὐκ εἶχε χρείαν
ὑποδοχῆς. Anaereontis esse indieat Hephaest. 29: iusta , οἷα τὰ
᾿λἀνακρεόντεια ὅλα ἄσματα γέγραπται, οἷον... τρέμετρα δέ, ὡς τό" ἔστε
ξένοισι μειλέχοις (FIBH ξένοι εἰ λίχοις) ἐοικότες. — Υ 1. ἔστε Heph.
vulgo, sed FIBCHPESA ἔσται, ut Plut. (Wyttenb, om.). — V.2. re adi.
Gaisford. — κεχρημένοις, Dübner κεχρημένῳ, recte ut videtur. Ad
Phormionem et Dioseuros refert Gaisford, de qua fabula vid. Meineke
Poet. Com. II 2, 1227.